« februari 2005 | Hoofdmenu | april 2005 »
DJ Carl Cox werd geboren op 29 juli 1962 in Oldham, Engeland. Al op jonge leeftijd bezat hij elke Soul & Funk plaat die er was. Toen hij in 1986 verhuisde naar Brighton kwam hij in aanraking met Acid House.
In 1988 kwam zijn grote doorbraak op The Sunrise Rave in Londen. Hij is gespecialiseerd in techno.
De mens is een Belgische groep, afkomstig uit Brabant, die vooral Nederlandstalige rock brengt. De groep bestaat uit 3 leden;
Frank Vander linden (zang en gitaar) Michel De Coster (bas) Dirk Jans (drum en zang)
De Mens ontstond in 1992 toen ze hun debuutsingle 'Dit is mijn huis' uitbrachten. Meteen daarna brachten ze de CD De Mens uit, met liedjes zoals 'Irene' en 'Jeroen Brouwers (schrijft een boek)', deze CD werd een groot succes. Net zoals de volgende, Ik wil meer met onder meer 'Lachen en mooi zijn', 'Zij zit hier en ik zit daar'. Het derde album kwam er aan in 1998, Sex verandert alles. In 2001 kwam Liefde uit met de bekende single 'Ergens onderweg'. Twee jaar nadien volgde Blond met nog zo'n bekende single 'Kamer in Amsterdam'.
Tenslotte was er in 2004 het album Akoestisch uit, het werd een album met eigenzinnige unplugged-versies van onder meer 'Irene' en 'Dit is mijn huis', maar ook enkele nieuwe liedjes als 'De dingen' en 'Been'.
Eigenlijk was het een van de vreemdste duo's van de jaren '80. Hij was een iel mannetje dat zwijgend achter z'n batterij synthesizers stond, zij was een stevig gebouwde vrouw met een prachtige, soulvolle stem. Dat kón dus niet goed blijven gaan, met Yazoo. 
En dat deed het ook niet, want de tegenstellingen waren wel érg groot. Daarom gaven Vince Clarke en Alison Moyet er na twee jaar alweer de brui aan. Vince Clarke ging verder met Erasure, Alison wierp zich op haar solocarrière die haar veel meer succes zou brengen dan de hitjes die ze met Yazoo had. Genevieve Alison Jane Moyet werd in 1961 geboren en ging op haar 18e naar de Kunstacademie. Via-via kwam ze in contact met Clarke, waarna ze razendsnel haar doorbraak als zangeres beleefde. Na twee jaar Yazoo ontdekte ze dat dat toch niet was wat ze graag wilde; ze wilde eigenlijk liever wat meer jazzy en soul-nummers zingen dan de kille synthesizerliedjes die Clarke voor haar schreef. Op haar eerste solo-album 'Alf' - zo genoemd omdat dat haar koosnaampje was - kon ze haar kwaliteiten veel beter laten horen. "Een prettige mix van pop, soul en jazz, gezongen door een dijk van een stem", complimenteerde een recensent ooit. Alison was helemaal in haar element, vooral toen ze in 1985 een top 10-hit scoorde met 'That Ole Devil Called Love', een echte jazz-standard uit de jaren '40. Het liefste had ze deze muziek de rest van haar leven gezongen, ware het niet dat haar grote succes tegen het einde van de jaren '80 eigenlijk alweer voorbij was. Na een aantal minder succesvolle albums verloor ze midden jaren '90 zelfs haar platencontract. De laatste jaren woont ze op haar boerderij in Engeland, waar ze het drukker heeft met haar kippen en geiten dan met haar zangcarrière. Lange tijd leek het er zelfs op dat ze nooit meer een platenstudio van binnen zou zien, maar vorig jaar kwam er plotseling weer een nieuwe plaat van haar uit. Met covers, dat wel, maar hopelijk is het 't begin van de zoveelste carrière van Alison.
De familie Corrs bestaat uit; Jim (31 juli 1968 - keyboard, gitaar en zang), Andrea (17 mei 1974 - zang en fluit), Caroline (17 maart 1973 - drums, bodhran en zang) en Sharon (24 maar 1970 - viool en zang). De groep werd opgericht in 1991. Het album 'Unplugged', werd opgenomen tijdens 'MTV Unplugged' en verscheen in 1999.
In 2000 verscheen het album 'In Blue' met de hits 'Radio' en 'Breathless'. Augustus 2002 trad Caroline in het huwelijksbootje met haar verloofde Frank Woods op het eiland Mallorca. Op 28 mei 2004 kwam de groep met het album 'Borrowed Heaven' met het bekende nummer 'Summer Sunshine'. Eerder al kwamen ze met de single 'Angel'.
Miggy is de artiestennaam van een Nederlandse zangeres, die eind 1981 een nummer 1-hit scoorde met het nummer Annie, hou jij m'n tassie even vast. Het nummer werd geschreven door trompetist Cor Willems. Miggy was een eendagsvlieg, die na dit nummer uit de publiciteit verdween en geen hits meer scoorde.
Britse dance-groep onder leiding van zanger Jay Kay. Na de doorbraak in 1993 met het album 'Emergency On Planet Earth' lijkt de ontwikkeling wat te stagneren. De opvolger 'Return Of The Space Cowboy' wordt slecht ontvangen en ook de optredens worden gekenmerkt door plichtmatigheid. In '96 slaat de groep terug met 'Travelling Without Moving', een album dat de hitlijsten inschiet. Ook singles als 'Virtual Insanity' doen het prima. Met dit album scoort de band ook in Amerika. De ingeslagen weg wordt vervolgd met het album 'Synkronized' uit 1999. Opnieuw een groot succes, en nu wel vergezeld van een serie fantastische concerten, onder meer in Rotterdam.
In september 2001 brengt de groep van Kay het album 'A Funk Odessey' uit. Ook weer een knaller, waarvan de single 'Little L' een behoorlijk grote hit wordt.
Amerikaans popzanger en pianist, werd bekend met Blueberry hill (1957), I'm walkin' (1957), My girl Josephine (1961). In die tijd was hij de meest populaire vertolker van de New Orleans Rhythm and Blues. In de jaren zestig nam zijn populariteit af.
Enkele latere hits waren: There goes my heart again en Red sails in the sunset (beide 1963). Hij maakte toen soms gebruik van strijkers en achtergrondkoortjes, wat volgens sommigen de authenticiteit van zijn muziek niet ten goede kwam.
Helmut Lotti, Vlaamse zanger, werd geboren op 22 oktober 1969. Bij een versleten pick-up ondekte hij zijn liefde voor Elvis Presley en de crooner-muziek. In 1989 deed hij mee aan de Nederlandse KRO-Soundmixshow met zijn Elvis Presley-imitatie. Die leverde hem een tweede plaats op in de grote finale. Vervolgens maakte hij furore als zanger van populair-klassieke liederen en bracht hij vier "Helmut Lotti Goes Classic"-cd's uit, die hem de eretitel "Kuifje in Operaland" bezorgden.
Na de CD "Out of Africa" wierp Lotti zich op de latino muziek. Zanger Helmut Lotti bouwde in de voorbije jaren een ongeëvenaarde succescarrière uit. Die carrière begon met enkele gemakkelijke nummers in het Nederlands. In 1989 nam hij deel aan de KRO-soundmixshow, veroverde een tweede plaats en scoorde ook prompt op platengebied. Zijn eerste singles "Kom nu", "Bij jou alleen" en "Waarom" deden het goed in de Vlaamse hitlijsten. Datzelfde jaar won Lotti een Gouden Oog in de categorie populairste zanger in Vlaanderen. Een jaar later proefde hij voor het eerst goud met de LP "Vlaamse Nachten". In 1992 deed hij dit over met "Alles wat ik voel" en in 1993 ontving hij platina voor de CD "Memories". In 1994 liet hij voor het eerst ook zijn eigen muziek en teksten horen met "Just for you", een CD die weerom goed was voor goud. 1995 betekende de start voor een nieuw hoofdstuk in zijn carrière. Op aanraden van zijn manager Piet Roelen bracht Helmut Lotti tijdens een concert in de Antwerpse Koningin Elisabethzaal achttien populair-klassieke nummers. De CD met dezelfde nummers verpulverde alle verkooprecords. "Helmut Lotti Goes Classics I" was meteen de meest en snelst verkochte plaat in België, goed voor 12 keer platina.
In september 1996 verscheen "Goes Classics II", die al even snel de deur uit vloog als de eerste en eveneens goed was voor Platina. Vanaf 1997 ging Helmut Lotti de internationale toer op met uitverkochte concerten in Montreal en Quebec, Duitsland en een promotietrip in Canada en de VS. Met Kerstmis '97 was Lotti wereldwijd te zien in de tv-special "Christmas in Vienna". Hij stond op het podium naast Placido Domingo, Sarah Brightman en Riccardo Cocciante. In 1998 gaf hij naast concerten in België, Nederland, Duitsland en Canada, een concertenreeks in Zuid-Afrika. In oktober bracht hij zijn CD "Out of Africa" uit. Na zijn Classical-periode en Afrika-songs was het dan de beurt aan de Latijns-Amerikaanse muziek met "Latino Classics" en "Latino love songs". Het succes maakte Helmut Lotti evenwel niet blind voor de ellende in de wereld. Daarom ging hij met volle overtuiging in op de vraag om vrijwillig ambassadeur te worden van UNICEF-België.
Ritchie Valens (13 mei 1941 - 3 februari 1959) was een Amerikaans Rock 'n Roll-artiest die stierf aan het begin en tevens hoogtepunt van zijn carriëre in een vliegtuigongeluk tezamen met Buddy Holly en The Big Bopper.
Zijn echte naam was Richard Valenzuela en hij werd geboren in Los Angeles. Op 17-jarige leeftijd kreeg hij zijn eerste platencontract aangeboden maar een jaar later verongelukte hij. De bekendste hits uit zijn korte carriere zijn "Donna" en "La Bamba".
De in New York geboren a capella-zanger Bobby McFerrin, is vooral bekend van zijn wereldwijde hit Don't Worry, Be Happy uit 1988. Dit lied, uit de film Cocktail met Tom Cruise, voerde internationaal de hitlijsten aan. Het lied werd door George H.W. Bush gebruikt in zijn verkiezingscampagne voor het presidentschap in 1988, totdat Bobby McFerrin bezwaar maakte. Het lied werd in Nederland gecoverd door Alfred Lagarde, alias Johnny Camaro. Zijn vader, Robert McFerrin sr., was de eerste zwarte solo-zanger in de Metropolitan Opera.
In 1958 verhuisde de familie McFerrin naar Hollywood, toen Robert McFerrin gevraagd werd de zangpartij van Sidney Poitier te verzorgen in de film Porgy and Bess. De jonge Bobby McFerrin begon in deze periode met muziekles. Aanvankelijk speelde hij klarinet, maar hij stapte al snel over naar de piano. Even overwoog Bobby McFerrin priester te worden, tot hij als tiener definitief voor een carrière in de muziek koos. In 1977 begon Bobby McFerrin, die tot dan toe als pianist in een band getourd had door de Verenigde Staten, met zingen. Hij werd zanger van de groep Astral Project uit New Orleans. Daarna tourde hij met de jazz-zanger Jon Hendricks. Zijn ster als zanger rees gestaag in de volgende jaren.
In 1980 kon hij optreden op het The Playboy Jazz Festival, een jaar later op het Kool Jazz Festival in New York. Kort hierna bracht hij zijn eerste album uit. In 1983 maakte hij zijn eerste tournee door Europa. Hij specialiseerde zich in optredens zonder voorbereid materiaal en waarbij geen begeleiding gebruikt werd. Hoewel het Europese publiek in eerste instantie enigszins terughoudend reageerde, werd hij al snel een gevierd zanger. De Duitse pers noemde hem een Stimmwunder. Opnames van deze optredens werden uitgebracht op het album The Voice. Op zijn derde album Simple Pleasures uit 1988 stond Don't Worry, be Happy. Voor dit lied ontving hij twee Grammy's. Het album en vooral het lied brachten Bobby McFerrin in het middelpunt van de popmuziek. In plaats van zijn populariteit uit te buiten, nam Bobby McFerrin een sabbatical op. In deze periode begon hij zich toe te leggen op het dirigeren. Hij volge lessen bij onder andere Leonard Bernstein, Gustav Meier and Seiji Ozawa.
Op zijn veertigste verjaardag mocht hij het San Francisco Symphony Orchestra dirigeren. Hierna nam hij het klassieke album Hush op met de cellist Yo-Yo Ma. In 1994 werd McFerrin benoemd tot creative director van het St. Paul Chamber Orchestra en bracht hij het album Paper Music uit, een verzameling opnames van McFerrin als dirigent.
Jackie Wilson groeide op in Detroit. In 1953 sloot hij zich aan bij de groep Billy Ward & the Dominoes. In die tijd kreeg hij veel fans, waaronder Elvis Presley. In 1956 begon Jackie Wilsons solocarrière met het nummer Reet Petite. Latere nummers van hem waren Lonely Teardrops en I'll Be Satisfied.
In 1961 werd Wilson neergeschoten door een vrouwelijke fan. Hij overleefde deze aanslag en ging verder met zijn carrière. Deze carrière kwam halverwege de jaren '60 in een dip. Hij kwam nog kort terug en vanaf de jaren '70 had hij nauwelijks hits. In 1975 kreeg Jackie Wilson een hartaanval op het podium tijdens het zingen van Lonely Teardrops. Jackie Wilson raakte in coma en ontwaakte hier niet meer uit. Na ruim 8 jaar in coma in een ziekenhuis te hebben gelegen, overleed hij in 1984. Begin 1987 scoorde hij postuum een nummer 1-hit in onder meer Groot Brittannië en Nederland met het opnieuw uitgebrachte Reet Petite.
De van oorsprong Britse house en R&B zangeres Gabriëlle zong in een nachtclub toen zij in 1993 het nummer 'Dreams' schreef. Dat nummer sloeg in als een bom en al snel was Gabriëlle bovenin in de Engelse hitlijsten te vinden. Datzelfde jaar nog ontving Gabriëlle een Brit Award als Beste Nieuwe Artiest.
Haar eerste album 'Find Your Way' gings wereldwijd miljoenen keren over de toonbank. In 1996 volgde het naar zichzelf genoemde album 'Gabriëlle'. In 2000 verscheen haar album 'Rise'. In 2001 scoorde ze een hit met de single 'Out of Reach'. De single is afkomstig van de film 'Bridget Jones Diary', met o.a. Rene Zellweger en Hugh Grant.
Samantha Fox werd geboren in Londen. Op 16-jarige leeftijd werd ze tweede bij een topless-verkiezing georganiseerd door The Sunday People. Al snel was zij een bekend page three girl in The Sun. Ook verscheen ze regelmatig met naaktfoto's in mannenbladen. Halverwege de jaren '80 begon ze aan een zangcarrière.
Ze scoorde enkele hits zoals Touch me en bracht een aantal albums uit, aanvankelijk bij het producerstrio Stock, Aitken & Waterman. In 1994 bekeerde ze zich tot het christendom. Ze speelde op christelijke muziekfestivals, maar bleef ook doorgaan met topless poseren. In 2003 gaf Samantha Fox in haar autobiografie toe homoseksueel te zijn en een relatie te hebben met haar vrouwelijke manager.
Glenn Medeiros werd geboren op Hawaii. Op de middelbare school werden zijn talenten als zanger ontdekt door zijn muziekleraar. Aangemoedigd door deze leraar deed Glenn Medeiros in 1986 mee aan een talentenjacht met het nummer Nothing's gonna change my love for you, een cover van George Benson. Met dit nummer won hij de eerste prijs: 500 dollar en de mogelijkheid het nummer professioneel op te nemen. Het nummer werd al snel een grote hit in Hawaii.
Toen een DJ van het Amerikaanse vasteland de single opmerkte, werd het nummer ook een hit in de Verenigde Staten. Langzaam veroverde het de rest van de wereld en in het voorjaar van 1988 werd het een hit in Nederland en België. De daaropvolgende jaren scoorde Glenn Medeiros nog enkele hits, maar het succes van zijn debuutsingle wist hij niet meer te evenaren. In de tweede helft van de jaren '90 ging hij geschiedenis studeren aan de universiteit van Hawaii.
Frank Duval werd geboren in Berlijn. Vlak na de oorlog, als achtjarige jongen, trad hij voor het eerst op in het Amerika-Haus in Berlijn. Hij studeerde voor acteur en danser. Later begon hij ook met zingen (aanvankelijk met zijn zus) en het schrijven van liedjes. In 1977 debuteerde hij op de Duitse televisie als componist van de muziek van een aflevering van de krimi Tatort. Het resultaat hiervan was dat Duval ook voor andere krimi's (Der Alte (60 afleveringen) en Derrick (120 afleveringen) muziek mocht schrijven.
In 1979 verscheen zijn debuutalbum Die Schönsten Melodien Aus Derrick und der Alte. Zijn eerste single Todesengel werd een kleine hit in Duitsland. In 1980 kwam in Duitsland zijn single Angel of mine uit. Halverwege 1981 werd dat nummer in Nederland een nummer 1-hit. De volgende jaren scoorde Frank Duval nog verschillende hits in Duitsland. In Nederland scoorde hij in 1986 nog een hit met It was love, een duet met zijn echtgenote Kalina Maloyer.
Johan & de Groothandel was een muziekproject van Ferry de Groot en Peter Koelewijn, die een plaat rondom het Wereldkampioenschap Voetbal 1994 uitgebrachten. Het nummer Als Dick me hullep nodig heb dan belt hij mij maar thuis werd een nummer 1-hit in Nederland. In het lied biedt Johan Cruyff zijn diensten aan aan de Nederlandse bondscoach Dick Advocaat.
In het lied Als Dick me hullep nodig heb dan belt hij mij maar thuis werd Johan Cruyff geïmiteerd door de Utrechtenaar René van de Berg. Op de B-kant van de single staat een Spaanstalige uitvoering van dit lied, waarbij de gesproken tekst de Spaanstalige handleiding van een vaatwasmachine is aangevuld met enkele voetbaltermen.
Enige tijd ging het gerucht dat Johan Cruyff geprobeerd heeft het nummer uit de handel te laten nemen, maar dit is nooit bevestigd. Na het grote succes van Als Dick me hullep nodig heb... kwam er een tweede singel, getiteld Costa condome. Dit nummer werd een kleine hit. In 1996 scoorde Johan & de Groothandel nog een hit met Zomaar in het Buitenland.
Van der Graaf Generator is een Britse band, opgericht in 1967 door Chris Judge Smith. De naam is ontleend aan de Van de Graaffgenerator (let op het verschil in spelling). De band brengt de single People you were going to uit, zonder succes. Smith verlaat de groep na een paar jaar. Vanaf het begin vormt zanger Peter Hammill de spil van de band. Zijn karakteristieke stem is bepalend voor het geluid van de groep. Bovendien schrijft hij de meeste nummers en teksten. In de klassieke bezetting bestond de groep, naast Hammill, uit toetsenist Hugh Banton, saxofonist David Jackson en drummer Guy Evans. De band wordt vaak tot de progressieve rock gerekend maar heeft een duidelijk herkenbaar geluid dat sterk afwijkt van dat van de tijdgenoten. Het grote publiek wordt nooit bereikt; alleen in Italië is VDGG enorm populair.
Het eerste album, The aersol grey machine uit 1968 leunt nog sterk op het psychedelische geluid van die tijd. Vanaf het tweede album, The least we can do is wave to each other heeft de band een meer duister geluid. De muziek is geen lichte kost en Hammill's teksten zijn voor het grote publiek te intellectueel, maar de band weet een trouwe cult-aanhang aan zich te binden. In 1971, na het verschijnen van het vierde album'Pawn Hearts, volgens velen het beste werk van de band, gaat VDGG uit elkaar. Peter Hammill begint een solo-carriëre. Op al zijn platen wordt hij bijgestaan door de andere ex-leden van VDGG. In 1975 komt de groep ook officieel weer bij elkaar en worden nog 3 lp's opgenomen, waarvan Still Life de beste is. In de tussenliggende vier jaren is Hammill volwassener geworden, en dat uit zich in zijn teksten die nu existentiëler zijn dan tijdens de eerste jaren.
In 1977 stappen Banton en Jackson op. Hiermee verdwijnt het geluid van de groep ingrijpend, en de naam van de band wordt gewijzigd in kortweg Van der Graaf. Naast Hammill en Evans bestaat VDG uit violist Graham Smith en bassist Nic Potter, waarvan de laatste al eerder deel uitmaakte van de groep. In deze bezetting worden nog een lp en een live lp opgenomen, waarna in 1978 alsnog het doek valt. Peter Hammill zet zijn solocarriëre voort, wederom vaak met de hulp van zijn oud-collega's. Voor 2005 is een reünie van de klassieke bezetting van VDGG aangekondigd.
Astrid Nijgh, geboren als Astrid de Backer in 1949 te Amsterdam, zingt eigenlijk al haar hele leven. Ze is gezegend met een uniek lage stem en een doortastend timbre. Na jaren professionele zangles en ervaring met bandjes nam ze in 1974 de door haar ex-echtgenoot Lennaert Nijgh geschreven tekst 'Ik doe wat ik doe' op, voorzien van haar eigen muziek. Ze scoorde er een legendarische hit mee en het nummer is niet meer weg te denken uit de Nederlandse muziekgeschiedenis.
De samenwerking tussen Lennaert en Astrid bleef lang intact. Astrid nam verschillende albums op waarvoor Lennaert de belangrijkste tekstleverancier was. Vanaf 1980 bewijst ze dat ze ook haar eigen teksten op unieke wijze over het voetlicht kan brengen. Na schrijf- en productiewerk voor anderen nam ze enkele jaren afstand van de muziekwereld. Nu richt zij zich weer op haar zangcarrière.
Patricia Kaas werd op 05-12-1966 geboren in Forbach. Haar vader is Fransman, haar vroegoverleden moeder was Duits. Patricia Kaas begon met zingen op de leeftijd van acht jaar. Op elf-jarige leeftijd trad ze voor het eerst in het openbaar op in Saarbrücken. Daar werd ze ontdekt door de Franse acteur Gérard Depardieu.
In 1987 kwam haar eerste album uit Mademoiselle Chante le blues.
Ria Valk debuteerde als zangeres en actrice in 1959. Ze begon haar carriere als Elvis Presley imitator en als zingende cowgirl.
Haar eerste single "Rocking Billy" verscheen in 1960 en scoorde een nummer 4 positie in de Nederlandse Top 40. De plaat stond maarliefst 26 weken in deze lijst van best verkochte singles. Ria scoorde hit na hit met haar Nederlandstalige Rock & Roll muziek met onder andere 'De sheriff van Arkansas is een lady', 'Tommy uit Tennessee' en 'Ik wil een cowboy als man'. Later legde Ria zich voornamelijk toe op het komische genre met onder andere veel carnavalshits zoals 'Janus pak me nog een keer', 'We hebben de feestneus van Toon gevonden', 'Vrijgezellenflat', 'De liefde van de man gaat door de maag', 'Leo' en 'Jans Pommerans'.
Eind jaren '80 speelde ze een rol in de VARA TV-serie 'Zeg 'ns AAA' en scoorde nog een aantal bescheiden feesthits. Daarnaast verscheen er een nieuw ingezongen CD met Ria's oude hitsingles welke gretig aftrek vond. In de jaren '90 besloot Ria een van haar hobby's weer eens op te pakken; Ze schilderde een aantal prachtige schilderijen en maakte een astrologie-verjaardagskalender. Daarnaast verschenen er een aantal singles zoals 'Konijn', 'Ik ben zo bang van vliegen', 'Alexander', 'Jongens doe me nou 'n lol', 'Ik ben altijd bereikbaar' en 'Zandvoort Olé'.
Begin jaren '80 besluiten vier dames uit Los Angeles een band te beginnen. Ze noemen zich; 'The Colors', een naam die al snel wordt ingeruild voor; 'The Bangs'. Aangezien drie keer scheepsrecht is veranderen ze nog een keer van naam en noemen ze zichzelf 'The Bangles'. En daarmee breken ze wereldwijd door. Als Prince onder de schuilnaam Christopher het nummer 'Manic Monday' voor deze vier dames schrijft, breken ze door. Het nummer behaalde een tweede plek in de hitlijsten van Amerika in 1986. 'Manic Monday' is net als de nummer 1 hit 'Walk Like an Egyptian' afkomstig van het album ''Different Light'.
In 1988 verscheen het album 'Everything' met de hits 'In Your Room' en 'Eternal Flame'. In 1989 scoren ze met 'Eternal flame' hun grootste hit. Hierbij werd gefluisterd dat leadzangeres Susanna Hoffs het nummer naakt had ingezongen. Dat is niet verbazingwekkend aangezien ze daarvoor al een rol in de softpornofilm 'The Allnighter' speelde. Als Hoffs daarna besluit een solocarrière te beginnen, zijn de verhoudingen in de band zo verziekt dat men de groep opdoekt.
Chris Brann afkomstig uit Atlanta begon samen met Deep C en Udoh in 1994 house platen te produceren. In deze producties voerde de "Detroit Techno" de boventoon.
Tot aan 1997 werden deze producties uitgebracht onder de naam "K-Hand". In 1998 kwamen ze met het album "Program yourself" op de proppen. Hierbij noemden ze zichzelf "The Wamdue Project" en van dit album kwam de hit "King of my Castle.
De heavy rock-formatie Blue Planet wordt in Den Haag opgericht door gitarist Aad van der Kreeft (ex-Incrowd, ex-George Cash), bassist Gary Rey, zanger Ron Bausch en diens drummende broer Arthur. Hun carrière begint veelbelovend met de eerste single I'm Going Man I'm Going, die een 16e plaats in de hitlijsten behaalt. De daaropvolgende single Boy evenaart dat succes echter niet.
Aad van der Kreeft verruilt in 1971 Blue Planet voor de Noordhollandse supergroep Think Tank. Peter Dingemans, afkomstig van de rockgroep Bobby's Children, is zijn vervanger. In deze bezetting wordt nog wel de single Time And Changes opgenomen, maar als dit ook geen succes wordt, heft de groep zichzelf op. Drummer Arthur Bausch duikt vervolgens op in de Oscar Benton Blues Band.
Cocktail Trio is een Trio dat in de jaren vijftig en zestig veel succes heeft met vertalingen van Amerikaanse novelty hits van bijvoorbeeld Ray Stevens (Harry The Hairy Ape en Jeremiah Peabody's Poly Unsaturated Quick Dissolving Fast Acting Pleasant Tasting Green & Purple Pills) en nummers als Running Bear van Johnny Preston (Batje Vier), Alley Oop van The Hollywood Argyles en Tie Your Kangaroo Down van Rolf Harris (Kangaroe Eiland).
Ook zwarte muziek ontsnapt niet aan hun aandacht, getuige versies van Chuck Berry's No Particular Place to Go (De Hele Wereld Alleen Van Ons), Sam Cookes Chain Gang ('t Spookhuis) en Dean & Jeans Hey Jean, Hey Dean (Hup Hup Hup). Eén van hun grootste hits, Het Vlooiencircus oftewel Tjongejongejonge Wat Een Sprongen, is evenwel een eigen compositie.
Manfred Mann was een Britse R&B band uit de zestiger jaren die was genoemd naar de keyboardspeler die als werkelijke naam Manfred Lubowitz had (geboren in Zuid-Afrika, 21 oktober 1940). Manfred vormde zijn eerste band in 1962 samen met Mike Hugg, maar beiden bleven op de achtergrond tijdens optredens. De zanger en ster van de band in de vroege jaren was Paul Jones, later een succesvol acteur.
Ze hadden een aantal nummer-1-hits in het Verenigd Koninkrijk, waaronder een coverversie van Do Wah Diddy Diddy van de Exciters en met het lied Pretty Flamingo. Toen Jones de band in 1966 verliet, op het hoogtepunt van hun roem, werd Mike D'Abo de nieuwe zanger. Met hem bleef de band aan de top en hadden ze opnieuw een aantal grote hits waaronder Bob Dylans lied Mighty Quinn (1968). In het jaar daarop gingen ze uit elkaar. Na het uiteenvallen van de groep is Mann reclamejingles gaan schrijven, en vormde later andere bands waaronder Manfred Mann's Earth Band die een nummer-1-hit had met Bruce Springsteens Blinded by the light.
Johnny Jordaan (7 februari 1924 - 8 januari 1989) was een Nederlands zanger en vertolker van het levenslied. Hij is bekend geworden door zijn liederen over Amsterdam en in het bijzonder over de Amsterdamse Jordaan. Hij werd geboren als Johannes Hendricus van Musscher, en zong vanaf zijn 8e jaar, samen met zijn neef Carel Verbrugge (Willy Alberti) op straat en in cafés liederen om geld voor zijn familie bij elkaar te sprokkelen. Op 9-jarige leeftijd verloor hij een oog in een stoeipartij met Carel. De naam Johnny Jordaan gebruikte hij vanaf zijn 14e, toen hij in zijn vrije tijd (hij werkte in verschillende baantjes) in cafés bleef zingen. Na de oorlog kreeg hij een baan als zingende kelner in het Amsterdamse café De Kuil.
In 1955 won hij een wedstrijd die platenmaatschappij Bovema had uitgeschreven om de Stem van de Jordaan te vinden. Hij bracht zijn eerste single uit, De Parel van de Jordaan en op de B-kant Bij ons in de Jordaan, en de liedjes werden gespeeld op het radiostation van de AVRO. De single verbrak alle records, en hij was opeens een nationale beroemdheid. Hij bracht in de jaren daarna ook nog een aantal singles uit, die allen erg succesvol bleken, alhoewel hij pas na 1961 ook door andere radiostations dan de AVRO werd gedraaid. Door slecht financieel beheer kwam hij op zwart zaad te zitten. In 1962 opende hij een cafe in Rotterdam, dat aanvankelijk goed liep, maar hij moest deze zaak uiteindelijk door belastingschulden sluiten. Hij vertrok naar België, maar zijn heimwee was te sterk en in 1968 zorgde zijn goede vriendin Tante Leen ervoor dat hij weer terug kon komen naar Amsterdam. De platenmaatschappij betaalde zijn belastingschuld. Harry de Groot schreef een nieuw lied voor hem, Een Pikketanussie, en zijn muziek bleek opnieuw populair. Hij toerde ook in Australië en Nieuw-Zeeland. In 1970 liet zijn gezondheid het afweten, in korte tijd kreeg hij een lichte hersenbloeding en een aantal hartinfarcten.
Uiteindelijk nam hij in 1972 afscheid van het publiek met een televisieshow met Tante Leen, Willy Alberti, Ramses Shaffy, Zwarte Riek, Harry de Groot en tekstschrijver Pi Veriss. Aan het eind zong hij het afscheidslied: Bedankt Lieve Mensen. Incidenteel bleef de Stem van de Jordaan daarna nog optreden. Eind 1988 kreeg hij opnieuw een hersenbloeding, en op 8 januari 1989 overleed hij op 64-jarige leeftijd.
Brian Johnson is de zanger van de Australische rockband AC/DC, geboren op 5 oktober 1947 in Newcastle Upon Tyne, UK.
Brian Johnson was in de jaren '70 de zanger van de rockband "Geordie" en kwam in 1980 ,na de dood van zanger Bon Scott, bij de legendarische rockgroep AC/DC. Het eerste album van AC/DC met Brian Johnson als zanger verscheen in 1980 en had de naam "Back in black".
Een toevallige ontmoeting in een modderig veld leidde tot de ontdekking van een van de mooiste stemmen van de jaren '90. Dat terwijl het een onlogische combinatie leek: een dance-DJ en een soulzanger. Het was ergens eind jaren '80, tijdens een van de eerste openlucht-housefeesten in 
Engeland. 'Summer raves' werden ze genoemd, maar veel 'summer' was er niet te merken tijdens één zo'n feest. De regen kwam met bakken uit de hemel, en het weiland waar de rave plaatsvond was veranderd in een grote modderpoel. Temidden van die modderfiguren zagen twee jongens elkaar voor het eerst. "Hoi, ik ben Seal". "Ik ben Adam, maar noem me maar Adamski. Zeg, ben jij niet die jongen die al een paar demo's heeft gemaakt?". "Dat klopt", zegt Seal. "Ken je ze?". "Nou en of. Ik heb ze gehoord en ik vind ze geweldig. We moeten eens iets samen doen. Bel me maar", antwoordt Adamski. En dat doet Seal, want hij wil dolgraag een plaat maken. Met wie maakt hem niet zoveel uit - of het nu met een dance-DJ als Adamski is, of met zijn eigen jazz-groep Push.
Een paar maanden later zitten Adamski en Seal (die eigenlijk Sealhenry Samuels heet) samen in de studio om de single 'Killer' op te nemen. Dat wordt een dikke hit, want in 1990 staat de single zelfs op 1 in Groot-Brittannië. Succes dus voor Adamski, maar... niet voor Seal. Zijn naam staat niet eens op het singletje, zodat niemand hem kent. Boos zegt hij de samenwerking met Adamski op, waarna hij aan een solo-carrière begint. Met de eerste single is het meteen raak: 'Crazy' staat begin 1991 op nummer 1 in de Top 40 en is een echte klassieker geworden. De warme stem van Seal en de muziek met moderne soul-invloeden doet het prima op de radio en in de CD-speler. Ondanks het succes doet Seal het rustig aan - z'n volgende CD verschijnt pas in 1994, en daarna is het opnieuw een jaar of vijf wachten op nog meer nieuw materiaal. Hij is niet de meest productieve artiest, maar wat hij maakt is pure klasse - en dat allemaal dankzij een toevallige ontmoeting in een modderpoel.
In het najaar van 1993 verhuisde Patrick Monahan van Erie, Pennsylvania naar Los Angeles. Monahan kwam in contact met de rockgroep The Apostles, welke net uiteen was gevallen. Apostle zanger en gitarist Rob Hotchkiss en Patrick Monahan raakten bevriend en besloten samen op te treden in diverse locale koffiehuizen en kroegen. Al snel traden de voormalige Apostle-gitarist Jim Stafford, bassist Charlie Colin en drummer Scott Underwood toe tot de band en Train was geboren.
De leden van Train verhuisden naar San Fransisco, waar ze tijdens een optreden ontdekt werden door een manager van platenmaatschappij Columbia Records. In 1997 trad de groep op in het voorprogramma van groepen als Blues Traveler, Barenaked Ladies en Counting Crows. In 1998 verscheen hun poprock debuutalbum 'Train'. Het album verkocht in thuisland Amerika 1 milioen exemplaren.
De doorbraak kwam in 2001 met het tweede album 'Drops of Jupiter'. Het titelnummer bereikte ook in Nederland de hitlijsten. Dit album kwam vanuit het niets binnen op nummer vier in de Billboard Hot 100.
De gelijknamige 'Drops Of Jupiter' is een poprock ballad. Dit ballad wordt mede dankzij de pianopartijen die worden gespeeld door de vaste pianist van de Rolling-Stones Chuck Leavell, met veel gevoel voor dramatiek uitgevoerd.
Ook de singles 'She's On Fire' en 'Something More' zorgden ervoor dat Train een gewaardeerde band werd in Nederland.
In 1994 kwam het titelloos debuut van Mennen uit. Jos Mennen was de oprichter van deze band, en voor dit album maakte hij furore bij de hardrockers van Zinatra. De band Mennen bracht een paar albums uit en ze zijn nu nog steeds actief. Het debuut 'Mennen' ligt opnieuw in de winkels. De tien nummers zijn echt geweldig en hun hardrock klinkt tien jaar na dato nog steeds fantastisch. Hier en daar bemerken we ook wat heavy metal invloeden en dat is ook altijd mooi.
Oude hits zoals 'Killerdog' en 'House for sale' staan nog steeds als een huis en ook een epische nummer zoals 'Outsiders of the storm' is van wereldklasse. Jos Mennen is een topzanger, de gitaarsolo's zijn subliem, de baslijntjes treden soms op mooie wijze op de voorgrond en de drumpartijen zijn heel erg opzwepend. De nummers op dit debuut zijn ook allemaal geremastered en het geheel klinkt geweldig. De vier bonus tracks op dit schijfje verlengen de duur tot maar liefst 79 minuten. De eerste bonustrack 'Lost' is de Japanse bonustrack uit 1994. Een mooi nummer dat aansluit bij het geheel. De volgende drie bonusnummers zijn demonummers die toch wel interessant zijn omdat ze langer duren dan de originele versies en meer solo's bevatten. Wie deze band nog niet kent kan zeker dit debuut aanschaffen.
Eén van de beste Nederlandse hardrock albums aller tijden. Wat zou het geweldig zijn als er volgend jaar een tour package komt met oude bands zoals Mennen, Zinatra, Vengeance en Picture. Nederland heeft een prachtig verleden op hardrock gebied. Een klassiek album dat niet meer te verkrijgen was en nu eindelijk terug te koop is bij de platenboer tegen een speciale prijs.
Jarenlang was Lois Lane het liefje van Superman, totdat midden jaren '80 een Nederlandse Lois Lane het liefje van Prince werd - al bestond deze Lois Lane uit niet één, maar uit twee meiden. De zussen 
Suzanne en Monique Klemann zaten in de jaren '80 in verschillende bandjes, totdat ze ergens rond 1985 een nieuwe band oprichtten met een paar vrienden. De naam werd Lois Lane, een knipoog naar de vrouw uit de Superman-verhalen die al jaren een oogje op haar grote held heeft. Lois Lane (de band, niet het liefje) werd met open armen ontvangen door de Nederlandse muziekpers en het duurde dan ook niet lang voordat ze hun eerste hit hadden.
Dat was met Amsterdamned in 1988, gevolgd door 'My Best Friend'. Even leek het mis te gaan toen Lois Lane begin 1989 door hun platenmaatschappij op straat werden gezet omdat men in het Amerikaanse hoofdkantoor had bepaald dat er geen Nederlandse namen meer onder contract mochten staan. Lois Lane loste het op door zélf een label te beginnen, waarop in mei van dat jaar de eerste single verscheen: 'It's The First Time', dat zowaar een top 10-hit werd. Snel werd er een mini-album in elkaar gezet dat het wonderwel goed deed. Sterker nog, het album stond in de zomer van 1989 zelfs op nummer 1, waarbij ze Prince van de eerste plaats verdreven - die op het label zat dat Lois Lane een half jaar daarvoor nog had gedumpt.
Diezelfde Prince zou later nog een rol spelen in de carrière van Suzanne en Monique, want hij was zó onder de indruk van de zussen dat hij ze liet optreden in zijn voorprogramma. Bovendien schreef en produceerde hij een paar nummers voor hen. Inmiddels was Lois Lane gekrompen tot alleen Monique en Suzanne, maar de hits hielden niet op: 'Tonight', 'I Wanna Be' en 'Fortune Fairytales' haalden stuk voor stuk de Top 40.
Crystal Waters 1964 is een Amerikaanse zangeres uit Philadelphia, New Jersey. In 1991 scoorde zij een nummer 1-hit met haar debuutsingle Gypsy Woman (She's homeless). Tot 1991 werkte de hoog opgeleide Crystal als medewerkster van de FBI in Washington. Samen met producers the Basement Boys nam ze in het begin van de jaren negentig enkele demo's op, waaronder Gypsy Woman dat dankzij het la la dee la da da refrein een wereldhit werd. In Nederland stond de single drie weken op nummer 1. Terwijl de zangeres door Europa tourde stelden haar producers haastig de debuut CD Surprise samen uit het beperkte aantal demo's dat de zangeres met hen had opgenomen. De zangeres was niet blij met het resultaat.
De tweede single Makin' Happy werd een bescheiden internationale hit, maar bleef in Nederland in de tipparade steken. Na nog een megamix werd het stil rond de zangeres. In 1994 volgde de hit met 100% Pure Love van de CD Storyteller. De single bereikte in Nederland de elfde plaats. In de Verenigde Staten was 100% Pure Love één van de langst genoteerde singles; het nummer stond 42 weken in de Billboard Hot 100 genoteerd. In 1997 scoorde Crystal een top 40 hit in de Verenigde Staten met Say... If You Feel Alright. Het album Crystal Waters flopte echter en de zangeres verloor haar platencontract bij Mercury. Na nog een verzamelaar richtte de zangeres zich vooral op cluboptredens. Hoewel ze slechts een handjevol reguliere hitnoteringen behaalde scoorde de zangeres de ene na de andere clubhit. In 2003 bereikte de single My Time de Britse Top 40.
Op 15 juni 1969 is O'shea Jackson geboren in Los Angeles, Amerika. Hij groeide op in de goede buurten van de stad en maakte daardoor pas als tiener kennis met de rap en hip hop muziek. Tijdens zijn schooltijd begint hij met zijn vriend Sir Jinx te rapgroep CIA en noemt zichzelf Ice Cube. Nadat Eazy-E bij de groep komt wordt de naam veranderd in HBO. Op feesten worden ze bijgestaan door een vierde man, genaamd Dr. Dre. Na onderlinge ruzies besluiten Eazy-E, Ice Cube en Dr. Dre te stoppen met HBO en een nieuwe groep genaamd N.W.A. op te richten. In 1987 besluit Ice Cube de groep voor een jaartje te verlaten om architectuur te gaan studeren aan de universiteit van Phoenix.
Als hij een jaar later terugkeert wordt het debuutalbum "Straight outta compton" van N.W.A. opgenomen. Het album wordt in 1989 een hit in de underground-scene. Na conflicten met het management besluit Ice Cube in eind 1989 solo verder te gaan. Een jaar later komt zijn debuutalbum "AmeriKKKa's Most Wanted". Het album wordt een grote hit, mede door de knipoog naar de extreem-rechtse Amerikaanse organisatie Ku Klux Klan en zijn harde teksten over dingen uit het dagelijks leven. Een jaar later brengt hij zijn tweede cd "Death Certificate" uit. Ook helpt hij zijn ontdekking, de vrouwelijke rapper Yo-Yo, bij het uitbrengen van haar debuutalbum "Make way for the motherlode". Ook maakt Ice Cube zijn acteerdebuut in de film "Boyz N The Hood". Daarna volgen de albums "The Predator" en "Lethal Injection".
Vanaf 1994 wordt het stil rond Ice Cube. Dit komt omdat hij zich voornamelijk bezig houdt met het produceren van albums voor andere artiesten. Daarnaast speelt hij in de films "Higher Learning", "The Glass Shield", "The Players Club", "Anaconda" en "Three Kings". Ook neemt Ice Cube samen met zijn oud-collega Dr. Dre het nummer "Natural Born Killaz" op.
The Mavericks worden aan het eind van je jaren 80 opgericht in Florida uit twee schoolvrienden die dezelfde muzieksmaak blijken te hebben. Raul Malo en Robert Reynolds houden beide van artiesten als Roy Orbinson, Elvis Presley en Johnny Cash. Ze besluiten een band op te richten en Robert haalt zijn beste vriend, drummer Paul Deakin, bij de band. Het trio begint met optreden in en rond Miami. Hoewel ze e
en countrysound hebben spelen ze vooral in rockclubs zodat ze hun eigen geschreven nummers kunnen spelen. In 1990 brengen ze zelf hun eerste album uit. De plaat komt uiteindelijk in Nashville, het Mekka van de countrymuziek, waar het de aandacht van veel platenmaatschappijen trekt.
Na een showcase te hebben gespeeld in Nashville tekent de groep bij MCA Records. Gitarist David Lee Holt wordt bij de groep gehaald en The Mavericks beginnen met het opnemen van het album From Hell To Paradise. Een grote hit wordt het niet, alleen de Hank Williams cover Hey Good Looking haalt de hitparade en komt niet hoger dan nummer 74. Het tweede album, What A Crying Shame, doet het een stuk beter. Binnen een jaar behaalt het album de platina status. Nick Kane vervangt Holt op de gitaar. Singles als What A Thrill en There Goes My Heart halen de Amerikaanse top 20. Opvolger Music For All Occasions is ook succesvol, na een jaar heeft het album al goud te pakken. In 1998 slaat de band een nieuwe muzikale weg in met het album Trampoline.
De traditionele country sound wordt gemixt met latin en pop invloeden. Hiermee wist de groep een nieuwe markt aan te boren, de single Dance The Night Away bereikt ook de Nederlandse hitlijsten, waar het nummer uiteindelijk strandt op nummer 23. Hierna gaat de groep een tijdje uit elkaar en Raul Malo maakt een solo album. In 2003 komt de groep weer bij elkaar met een nieuwe gitarist, Eddie Perez vervangt Nick Kane. In 2003 verscheen het album The Mavericks. Dit was het laatste studioalbum voor de band uit elkaar ging. Wel kwam in 2004 nog de live cd Live in Austin Texas.
Pseudoniem waarmee Harrie Jekkers in 1982 eenmalig een enorme hit scoort: 'O, O, Den Haag'. Klorkestein is een anagram van Klein Orkest, de band waarvan Jekkers bijna tien jaar zanger is. Harry Jekkers schrijft het nummer 'O, O, Den Haag' in 1981 voor de verjaardag van een vriend. Jekkers is de zanger van de Haagse band Klein Orkest.
Samen met de band nemen ze het nummer op en sturen het rond naar een aantal Haagse piratenstations. Het plaatje doet het beter dan verwacht en wordt dag en nacht gedraaid in de Haagse ether. Een platenmaatschappij pikt het op en weet dat het nummer is gemaakt door het Klein Orkest. Ze benaderen de band en willen het op single uitbrengen. De mannen van Klein Orkest reageren hier teurghoudend op, aangezien ze niet bekend willen komen te staan als een volksbandje. Ze maken immers mooie luister liedjes met een diepere betekenis. Omdat de naam Klorkestein een anagram is van Klein Orkest en zij hun identiteit graag geheim willen houden, ligt de oplossing bij de geluidsman van het Klein Orkest.
In het openbaar wordt de rol van Harry Klorkestein gespeeld door geluidsman Henny de Jong. Het is het enige nummer dat door de mythische figuur Harry Klorkestein wordt uitgebracht. Hij verdwijnt weer even mysterieus als hij gekomen is.
Ramses Shaffy werd geboren op 29 augustus 1933 in Neuilly-ser-Seine, Frankrijk. Toen zijn moeder erg ziek werd kwam hij terecht in een kindertehuis in Utrecht, en later bij een pleeggezin in Leiden. Hij begon zijn carrière in 1955 als acteur bij de Nederlandse Comedie. Sinds 1960 bracht hij ook nummers als 'Sammy', 'Zing, Vecht, Huil, Bid, Lach, Werk en Bewonder', 'We Zullen Doorgaan' en 'Pastorale' op de markt. In 1964 richtte hij de theatergroep Shaffy Chantant op.
In 1993 trad hij in het theater op in de musical 'De Man van La Mancha' van het Koninklijk Ballet van Vlaanderen. In 2002 maakte Pieter Fleury een documentaire over hem ('Ramses'), die op het Nederlands Filmfestival in Utrecht een Gouden Kalf won. Als gevolg van langdurig overmatig alcoholgebruik lijdt Shaffy aan het syndroom van Korsakov. Hij woont in een verpleeghuis in Amsterdam.
De carrière van deze Canadese band kende een eerder grillig verloop. Na hun ophefmakend debuut in 1979 en de daaropvolgende uitstekende lp's, bereikte de groep in 1983 een laatste (voorlopig) hoogtepunt met 'Heads or Tales'. Tot dan had Saga zich moeiteloos weten handhaven in het koppeloton der proggrootheden, met hun aanstekelijke mix van gesofisticeerde, erg gestileerde symfo en aanstekelijke pop, voortreffelijk geproduced door Rupert Hine. Kenmerkend waren het bijzonder creatieve gitaar- en toetsenwerk van resp. Ian Crichton en Jim Gilmour en het hoge stemgeluid van Michael Sadler. Jim Crichton (bas) en Steve Negus (drums) completeerden het quintet en waren tevens mede-verantwoordelijk voor de unieke Saga-sound dat altijd een erg fris geluid liet horen. Het lauwe 'Behaviour' uit 1985 bracht evenwel een kentering teweeg, die tot halverwege jaren negentig een vrij inspiratieloze band liet horen, duidelijk op zoek naar een nieuwe uitdaging.
In 1995 kwam 'Generation 13', het meest gedurfde, complexe en intrigerende album van Saga, dat nog steeds een aparte plaats inneemt in hun toch wel indrukwekkende oeuvre. Dit werkstuk hekelt het ongefundeerde positivisme van 'The American Dream' en probeert het schijnheilig beeld van de vooruitgang, dat de Amerikaanse samenleving angstvallig probeert op te houden, te ontmaskeren. In plaats daarvan worden alle deugden en waarden, waar deze maatschappij pretendeert voor te staan, in vraag gesteld en wordt een eerder somber toekomstbeeld opgehangen, tenzij...we onszelf in vraag stellen en ons leven alsnog anders gaan oriënteren. Muzikaal valt vooral de variëteit aan stemmingen en klanken op, dit alles in perfecte harmonie met het centrale thema van 'Generation 13'.
Geen licht verteerbare progpop, maar minder toegankelijke, sferische puzzelstukjes die evenwel perfect in mekaar passen. Dit album moet je in z'n totaliteit beluisteren en dan ben je als luisteraar behoorlijk onder de indruk van het muzikaal kunnen van deze band. Misschien is dat ook de reden waarom 'Generation 13' live nooit aan bod komt : individueel passen de songs niet echt in het gekende en gesmaakte Saga-concept. Maar critici die beweren dat Saga té 'mainstream' is, moeten dit 'magnum opus' van de groep maar eens uitproberen en beseffen dat de groep veel meer in haar mars heeft dan je soms geneigd bent te denken. Hoewel later werk meer naar de vertrouwde Saga-sound teruggrijpt (met Full Circle als hoogtepunt), blijft deze band (die trouwens qua bezetting zo goed als ongewijzigd gebleven is) nog steeds hoge toppen scheren.
Ongewone bezetting voor een band uit 1970, want Cinderella bestond uit drie dames en slechts een enkele heer. De A-kant van de enige single die de band zou uitbrengen was echter van zeer hoge kwaliteit en is het best te vergelijken met het werk van Fairport Convention uit hun beste periode (met Sandy Denny) of het progressieve geluid van de Engelse formatie The Ghost.
Het desbetreffende nummer, From town to town, werd geschreven en ook gezongen door Betty Raatgever die na haar Cinderella-periode tot diep in de jaren tachtig meespeelde in de all-girl formatie The Nasty Girls. De band stond een aantal keren samen op het podium met Supersister en Focus.Op het technische vlak schoot de band waarschijnlijk iets tekort omdat tijdens de opname van de single de hulp werd ingeroepen door de jongens van Blue Planet. Het nummer is uitsluitend te vinden op de progdubbelaar LP ' Fantasio Daze".
In 1998 maakten we voor het eerst kennis met Wayne Williams, Dane Bowers, Bobak kianoush & Mark Baron oftewel R&B-groep Another Level. In de zomer van datzelfde jaar scoorden deze mannen 
een wereldhit met de single 'Freak Me'. Een licht erotisch getinte prachtsong! Het duurde een tijdje voor dat iedereen de tekst volledig begreep maar waarna éénmaal begrepen, de single als een raket de hitparades inschoot.
1998 was voor hen echt hét doorbraakjaar met in eigen land vier top 10 hits, een MOBO award, een Europese tournee met superster Janet Jackson en een geslaagd volwassen klinkend debuutalbum. 1999 werd voor de mannen een nog succesvoller jaar. Toch bleven ze koel en met de voetjes op de grond. Zelfs toen ze hoorden dat Puff Daddy een fan was en Wu Tang Clan's GhostFace Killah met hen wilde gaan samenwerken. De sterkte van Another Level lag in hun uitstekende live-reputatie en sterke songs maar aan alle succesverhalen komt een eind en in 2000 besloot Dane Bowers de groep te verlaten om solo te gaan. Dit deed hij o.a. met een samenwerking met Victoria Beckham. Na het vertrek van Dane hoorden we alles behalve nog veel van Another Level.
Chad Kroeger belandde op zijn viertiende al in de jeugdgevangenis, omdat hij voor de elfde inbrak op zijn school. Het enige wat hij over deze tijd wil zeggen is, ".......this really pissed me off !!!"
Na zijn middelbare school begon hij te toeren met een Canadese coverband in Hanna, 215 kilometer te noordoosten van Calgary. Toen hij na verloop van tijd het beu werd om covers te spelen begon zanger/gitarist Chad Kroeger een reeks van originele songs te schrijven. Hij leende vervolgens 4.000 dollar van zijn stiefvader en reisde naar de grote stad Vancouver om er in de studio van een vriend zijn songs te gaan opnemen.
Door de goede resultaten die hij samen met zijn groep Nickelback boekte tijdens de opnames in Vancouver, verhuisde hij samen met zijn broer Mike Kroeger (tevens gitarist) en bassist Ryan Vikedal in 1996 naar Vancouver. Datzelfde jaar 1996 bracht hij de albums "Hesher" en "Curb" uit en deden ze een reeks van optredens. Chad Kroeger werkte ooit twee jaar op de afdeling advertentie van een voetbalmagazine en gebruikte nu zijn aangeleerde vaardigheden voor de band. Hij vroeg al zijn vrienden om naar de radiostations te faxen of te telefoneren om er de eerste Nickelback single aan te vragen. Dit plannetje slaagde lukte en hierdoor verzamelde Nickelback een eerste groep fans. Ondertussen investeerde de groep 30.000 dollar in een nieuw album. Dat album getiteld "The State" werd opnieuw onafhankelijk uitgebracht in januari 2000.
De single "Leader Of Men" werd opgepikt door de Canadese radiozenders. Vervolgens werd het album ontdekt door de grote platenfirma's en dat leverde Nickelback verscheidene contracten op. Een nieuw album was wat volgde. Dat album bevatte tal van songs die reeds geschreven werden vooraleer het album "The State" uitgebracht werd. Het album getiteld "Silver Side Up" bevat o.a. de songs "Too Bad", "Never Again" en "How You Remind Me". En deze laatste single werd voor de groep de wereldwijde doorbraak. Hierna gaat Chad Kroeger even vreemd, de reden hiervan was de film Spiderman. Voor het inzingen van "Hero" riep men de hulp in van Chad Kroeger. Mede dankzij hem werd deze plaat een enorm succes.
De kleine Cornelia, dochter van componist en uitgever Gerhard Froboeß, maakte haar debuut in 1951, op 8 jarige leeftijd. Haar eerste plaatje was Pack die Badehose ein (in 93 opnieuw gezongen door Isabella).
Op een dag bood Nils Nobach aan vader Froboess twee liedjes aan van Paul Anka "Diana" en "I love you Baby". In 1959 kwam Conny Froboess met 10 titels in de hitlijsten terecht. Zij was het tieneridool van die tijd.
De bioscopen werden overrompeld toen Conny samen met Peter Kraus in diverse films te zien waren. Enkele titels : Hula Hopp Conny, Ein Mädchen mit 16, Wenn die Conny mit dem Peter.
Daar Peter en Conny bij een andere platenfirma onder kontrakt stonden werden de liedjes Teenager Melodie en Ich möcht mit dir träumen in duet gezongen met Will Brandes.
Gezien het succes van de filmmelodiën besloten de beide platenfirma's om Conny en Peter toch als platenduo te laten zingen : Sag mir was du denkst (opgenomen op 4 mei 1960).
Later volgden er nog duetten met :
* Rex Gildo Firulin en Oky-docky.
* Peter Weck Dazu versteh'n wir uns zu gut.
* Peter Alexander Verliebt, verlobt, verheiratet en Ich komm nicht mehr los von dir.
In 1962 deed Conny mee aan het Eurovisie Songfestival, en eindigde op een 5e plaats. Zwei kleine Italiener was een regelrechte topper. Er bestaat eveneens een Italiaanse en Nederlandse versie van.
Lady Sunshine und Mr. Moon werd de succesvolle opvolger.
Toen haar zangcarrière begon, tussen 66 en 67, in betekenis af te nemen. Conny's einddoel was om een serieuze actrice te worden en legde zich daarom steeds meer toe op toneel.
Overkill: Het album dat Motörhead steeds dichter bij de schijnwerpers bracht. Dit album was een groot succes en critici hadden het voor gezien na Motörhead keer op keer af te zeiken met dit album bewees Motörhead dat ze nog een lange tijd zouden blijven.
Het album begint meteen met een hele goeie opener; Het titelnummer "Overkill". Dit is een lied met de vetste drum-intro's die je ooit in je leven zal horen. De gitaren scheuren erin alsof er een atoombom in je huis inslaat. De teksten van dit lied zijn ook zeer goed. Het onderwerp van het lied is weliswaar raar maar ze gaan erover wat elk Metal-lied zou moeten zijn.
Daarna volgt het lied "Stay Clean". Dit lied is echt iets om op te zetten terwijl je in je auto/bus/motor/scooter zit. Er is verder niet veel over te zeggen behalve dat het lied gewoon een lekker luisterlied is.
Voor de Punkers volgt nu "(I Won't) Pay Your Price" dit lied is een goed voorbeeld van de mixes tussen Punk en Metal die Motörhead vaker gebruikt bij de liedjes. De teksten zijn ook erg lekker om naar te luisteren en Lemmy's stem komt er erg goed uit.
En alweer volgt er een Punk liedje, "I'll Be Your Sister" is iets meer metal met het zwaardere gitaargeluid en snellere drums. Dit lied is een ongekende klassieker, waarom? Ik zou het niet weten dit lied is gewoon erg goed en zou redelijk makkelijk in de set-list van Motörhead passen.
Nu stuiten we op het lied "Capicorn". Persoonlijk vind ik dit iets wat eentonig het lied zit goed in elkaar maar na een tijdje luisteren begint het toch wel te vervelen.
"No Class" ramt er meteen in en vanaf de seconde aan dat het lied begint weet je gewoon dat dit lied heeeeeel lang zal meegaan. Dit lied is echt iets voor de rebellen onder ons. Als ik zelf dit lied hoor heb ik zin om dingen te mollen en niet van die prulletjes maar een auto even bewerken met een koevoet of moker. De riffs zijn lekker dik en de drums passen er perfect bij en zoals bij meer nummers is de zang geweldig.
"Damage Case" hoort bij de iets langzamere liedjes maar is zeker niet meer minder. De zang is zeer goed gedaan en dit lied heeft goede afwisseling zodat het geen sleur wordt. Verder is het ook een erg lekker luisterlied wat vaak opnieuw kan worden gedraaid.
En voor de derde keer stuiten we op een Punk-achtig lied. "Gonna Tear Ya Down" heeft erg lekker riffs en zoals gewoonlijk zijn de drums van "Philty" weer erg lekker gedaan. De tekst is ietwat lijp of raar maar het lied is het zeker niet.
Aangekomen op track 9 de ballad "Metropolis" dit lied is echt geweldig meer kan je gewoon niet zeggen. Dit lied laat heel goed de hoogtepunten van Motörhead zien en dat is ook te merken op concerten hierbij is dit lied echt een geweldig meezing-lied en zingt iedereen ook met volle borst mee.
Om het album af te sluiten staat "Limb From Limb" als laatst. Dit lied heeft echt moddervette riffs. Maar dat helpt het lied er niet vanaf om ook als "Capicorn" een sleur te worden na een tijdje begint dit lied wel een beetje te vervelen maar gelukkig versnellen ze nog zodat je nog iets om op vooruit te kijken hebt.
Als afsluiter voor mijn review review ik bonustrack "Too Late Too Late" nog. De rede hiervoor is dat dit lied een van mijn eerste favoriete nummer is. Het lied begint al met lekkere gitaren die snel worden opgevolgd door de drums. Het beste van dit lied vind ik toch wel de stem van Lemmy en de background-voice van Eddie Clarke. Lemmy's stem klinkt echt alsof hij een glaasje teveel opheeft en daardoor klinkt dit lied eerlijk waar echt beter.
Cliff Richard werd als Harry Roger Webb geboren op 14 oktober 1940 in Lucknow.Zijn debuutsingle 'Move It' werd een hit in Engeland.
In 1999 scoorde hij zijn laatste nummer-1-hit met 'Millennium Prayer'. Hij heeft twee keer meegedaan aan het Euroviesiesongfestival voor het Verenigd Koninkrijk met de nummers 'Congratulations' en 'Power To All Our Friends'. Cliff speelt de hoofdrol in de films 'The Young Ones', 'Summer Holiday', 'Wonderful Life' en 'Finders Keepers'. Hij heeft eigen wijngaarden in Portugal en een eigen parfum, genaamd 'Miss You Nights'.
The Course bestaat uit zangeres Dewi Lopulalan en DJ/producer Vincent Hendriks. Ze ontmoeten elkaar in 1990 tijdens de finale van de Nederlandse mixkampioenschappen. Vincent krijgt dan als meervoudig winnaar van de DMC Dutch DJ Battle al de nodige belangstelling. Dat jaar haalt hij ook de titel Nederlands Kampioen Mixen binnen. In 1996 ontmoeten ze elkaar weer op de DMC-finale en is Vincent inmiddels bezig met het maken van producties. Hij vraagt Dewi om de vocalen te doen voor zijn nieuwe track 'Ready or Not'.
Deze dance-cover van de gelijknamige Fugees-hit scoorde in 1997 hoog in de verschillende Europese hitlijsten. In Engeland kwam "Ready Or Not" zelfs binnen op 5. De opvolger, een up-tempo-versie van Chaka Khan's 'Ain't Nobody', wordt ook een succes en komt wederom hoog binnen in Engeland, namelijk op nummer 8. Het debuut-album komt dan uit uit en bevat naast de twee hitsingles een aantal R&B-tracks, waaronder de derde single 'Missing you', met daarop King Bee-rapper Spyte. In de videoclip van 'Missing you' treedt een inmiddels hoogzwangere Dewi op. Er bestaan twee versies van de videoclip, een 'originele' versie met daarin een heftige sexscène en een 'clean version' zonder.
Geboren te Toulon op 24 oktober 1927 als François Gilbert Silly.
De chansonnier debuteert in 1952 en behaalt een jaar later de Grand prix du Disque met het nummer Quand tu danses.
Bécaud volgt een muziekopleiding aan het conservatorium van Nice, en wordt een uitstekend pianist.
Bécaud breekt in 1955 definitief door bij het grote publiek. Eind de jaren vijftig krijgt hij de bijnaam 'Monsieur 100.000 Volt', omdat een paar seconden volstaan om z'n publiek op te warmen. Bécaud, vaak gekleed in blauw pak en das met witte stippen, componeert ruim 500 liedjes en scoort een 20-tal superhits (l'Orange, Nathalie, Et Maintenant...).
In 1962 schrijft hij een opera: l'Opera D'Aran. Die wordt op vandaag nog altijd uitgevoerd op verschillende plaatsen in de wereld.
Gilbert Bécaud componeert ook voor andere artiesten, zoals Edith Piaf (Je t'ai dans la peau). En sommige wereldartiesten brengen zijn nummers (Elvis Presley, Bob Dylan, Frank Sinatra...).
In 1985 componeert hij de muziek voor de komedie 'Madame Roza'. Hij acteert ook zelf in films (bv. Le pays d'où je viens).
In 1999 verschijnt zijn laatste album en op 18 december 2001 sterft Bécaud op 74-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker.
De rouwstoet passeert langs l'Olympia in Parijs, en hij wordt begraven op het Parijse kerkhof Père Lachaise, waar ook andere grootheden als Yves Montand, Edith Piaf en Jim Morrison begraven liggen.
Erik Schrody, beter bekend als Everlast, begint zijn muziekcarrière in Los Angeles bij de Rhyme Syndicate Cartel van rapper Ice-T. In 1990 verschijnt Everlasts solo-debuut 'Forever Everlasting', dat genadeloos flopt. Hij onderneemt samen met MC Danny Boy en DJ Lethal een tweede poging en richt House of Pain op, een succesvolle rapgroep die zwaar leunt op de Ierse tradities - Danny Boy en Everlast zijn van Ierse afkomst. House of Pain ontkrachtte alle vooroordelen over blanke rappers en werd een groot succes.
Met hits als 'Jump Around' opende het trio de deur voor andere blanke rappers. Na het aanvankelijke succes floppen hun albums uit 1994 en 1996 en de band valt uit elkaar. Everlast gaat weer solo en neemt opnieuw een album op. 'Whitey Ford Sings the Blues' wordt in het najaar van 1998 uitgebracht en wordt in Amerika een commercieel succes. In Nederland scoort hij een klein hitje met 'What It's Like' en helpt Santana met zijn comeback-album 'Supernatural'. Eind 2000 verschijnt Everlasts volgende solo-project, 'Eat at Whitey's'.
Jody Bernal werd geboren op 12 November 1981, in Colombia. Toen hij 6 maanden oud was werd hij geadopteerd door Nederlandse ouders en hij is opgegroeid in Delft. Vanaf zijn achtste 
zong hij in de jongensgroep De Buddy's uit Delft. Met die groep trad hij o.a. op in de Soundmixshow van Henny Huisman. Met hulp en steun van zijn adoptie ouders, vond hij zijn moeder in Colombia. Na een intensief telefonisch contact ging zijn grootste levenswens in vervulling, en vloog hij op 1e kerstdag 1999 naar zijn geboortestad Bogota. Daar ontmoette hij zijn nieuwe familie: moeder, broertje, en zusje. Samen met hen vierde hij het nieuwe Millennium. Toen hij terug kwam, bracht hij het nummer 'Que Si Que No' mee.
Hij wilde hier een opname van maken om zijn moeder in Colombia te verrassen. Na deze opname viel zijn uitvoering echter zo in de smaak dat hij werd uitgenodigd om mee te doen aan het programma 'Your Big Break'. De reacties op zijn televisieoptreden waren overweldigend. Vele platenmaatschappijen toonden hun belangstelling en bijna dagelijks werd hij gevraagd om ergens op te komen treden. Dit onverwachte succes was voor hem de reden om te proberen een carrière in muziek te beginnen. Met 'Que Si Que No' stond hij maar liefst 15 weken op nummer 1 in de mega top 100. Hiermee brak hij het record van Marco Borsato, die met het nummer 'Dromen zijn bedrog' 13 weken op nummer 1 stond. Zijn tweede single 'Un Beso Mas' verscheen in 2000.
Jan Smit is geboren op 31 december 1985 in Volendam. Hij werd in 1997 landelijk bekend door zijn nummer 1 hit Ik zing dit lied voor jou alleen (toen nog onder de naam Jantje Smit). Jan Smit werd op tienjarige leeftijd ontdekt toen de lokale groep BZN een nummer wilde opnemen met een jong, plaatselijk talent.
Jan Smit werd hiervoor uitgekozen en het nummer Mama dat volgde werd een groot succes. Jan Smit mocht naar aanleiding hiervan een solosingle opnemen. De single Ik zing dit lied voor jou alleen kwam op 1 binnen in de Nederlandse hitparades. In de twee volgende jaren scoorde Jan Smit nog vijf hits, waaronder 'Pappie, waar blijf je nou', die allemaal in de top 10 terecht kwamen.
Behalve in Nederland is Jan Smit ook succesvol in Duitsland, Italië en Frankrijk. In Duitsland zijn inmiddels vijf Duitstalige albums uitgebracht. In 2001 ontving Jan Smit de exportprijs, als best verkopende Nederlandse act in het buitenland.
Wat zou er toch geworden zijn van al die punkers die in de jaren '70 de (muziek)wereld onveilig maakten met hun chaotische liedjes waarbij een gebrek aan muzikaliteit meer een pré was dan een nadeel. Welnu, de meeste van die punkers zijn nu brave huisvaders, maar sommigen zijn gewoon doorgegaan. The Stranglers, bijvoorbeeld. Niet dat ze zichzelf nu nog zouden bestempelen als punkband, trouwens. Eigenlijk zijn ze dat al jaren niet meer - al in 1982 viel de band op met de single Golden Brown, die wel héél weinig weg had van een rauwe punkplaat. "Punk was al in 1980 dood", zei zanger Jean Jacques Burnel destijds. "Het had voor ons dus weinig zin om maar door te blijven gaan als punkrockers. Wij kozen liever voor de melodieuze kant". De band was sowieso al anders dan andere punkbands. Geen gescheurde t-shirts of veiligheidsspelden door de oogleden, maar sombere zwarte kleren bepaalden het imago van de band.
Bovendien hadden de teksten net wat meer inhoud dan die van de gemiddelde punkplaat. De band was goed in het veroorzaken van schandaaltjes - variërend van een gevangenisstraf voor zanger Burnel wegens drugsbezit tot verbanning uit Frankrijk in 1980, nadat in Nice een concert was uitgelopen op een knokpartij. Het deerde de band nauwelijks - in 1982 hadden ze hun zaakjes weer goed voor elkaar en had met 'Golden Brown' zelfs een top 10-hit. Punkers van het eerste uur gruwden er van, maar de nieuwe fans vonden het prachtig. De band ging daarna zelfs met een balletgezelschap op toernee; zo ver was men dus al afgedreven van de punk-roots. Commercieel was het een prima zet geweest, want later in de jaren '80 hadden The Stranlgers nog hits met onder meer 'No Mercy' en 'Skin Deep'. De band bestaat nog steeds en was onlangs zelfs nog in ons land voor een paar optredens. De buiken zijn wat omvangrijker geworden, de hoofden kaler (of grijzer) en het levenstempo wat bedaarder. Maar het zijn nog steeds geen brave huisvaders, die Stranglers. En da's maar goed ook.
De 'Dirty Dozen' bestaat uit zes rappers plus zes alter ego's (vandaar 12), ze komen allemaal uit Detroit, Michigan; Rufus Johnson, artiestennaam Peter S. Bizarre O. Moore, artiestennaam Swifty McVay Denine Porter, artiestennaam Kon Artis DeShaun Holton, artiestennamen Proof en Dirty Harry Von Carlisle, artiestennamen Hannz G. en Kuniva Marshall Mathers III, artiestennaam Eminem D12 wordt rond 1990 opgericht door Bizarre en Proof. Daarna komen de anderen bij het duo. Eén van de leden, Bugz, wordt in 1998 tijdens een picnicfeest doodgeschoten.
Zijn opvolger wordt Swifty en sindsdien dragen alle overgebleven leden van D12 een tatoeage met Bugz' naam op hun lichaam. Het eerste album 'Devil's Night' verschijnt in 2001 en bevat de single 'Shit On You'. 'Purple Pills' en 'Fight Music' worden de volgende grote raphits. Twee jaar en vier miljoen verkochte dubuutalbums later verschijnt de opvolger, 'D12 World'. Kon Artis is ondertussen producer geworden voor D12, maar ook 'P.I.M.P.' van 50 Cent en 'Stunt 101' van G-Unit zijn van hem.
Liesbeth List werd als Elisabeth Dorothea Driessen geboren te Bandung, Nederlands-Indië tijdens de Tweede Wereldoorlog. De eerste jaren van haar leven bracht ze door in een jappenkamp. Na de oorlog kwam ze met haar moeder naar Nederland. Nadat haar moeder korte tijd later zelfmoord had gepleegd, werd ze geadopteerd door een vuurtorenwachtersgezin op Vlieland.
Als kind hield Liesbeth List zich al bezig met muziek, naast literatuur en kunst. Op achttienjarige leeftijd vertrok ze naar Amsterdam, nam zangles en verdiepte zich in de Franse chansons. In 1962 trad ze voor het eerst op in televisieshows, onder meer in een televisieshow van Rob de Nijs. Hier leerde ze Ramses Shaffy kennen, met wie ze jarenlang muzikaal zou optrekken. Het hoogtepunt in haar carrière bereikte Liesbeth List eind jaren zestig, begin jaren zeventig. Het duet Pastorale met Ramses Shaffy werd een grote hit en ook met haar versies van nummers van Jacques Brel oogste ze succes. In de jaren die volgen bracht ze verschillende albums en singles uit. Ze ontving onder meer een Edison (1971) en een Gouden Harp (1998).
Eind jaren negentig speelde ze korte tijd in de musical Eindeloos, naast onder meer Coen van Vrijberghe de Coningh. Deze musical moet echter al snel stoppen vanwege financiële problemen van het productiebureau. Aan het begin van de 21e eeuw begon List aan de jubileumtoernee Shaffy Tot Piaf. Eind 2003 begon ze met Jos Brink aan de musical Hemelbed.
2003 was het jaar dat de Duitse Doro Pesch 20 jaar professioneel in het vak zat. Ze begon ooit, begin jaren 80, in het bandje Snakebite. In 1983 verliet ze die band om te zingen bij Warlock. Met Warlock verging het een stuk beter, en de band bouwde een trouwe schare fans op. Na vier albums met Warlock besloot de blonde Duitse eind jaren 80 om solo te gaan. Ook dat legde haar geen windeieren, want vandaag de dag brengt ze nog altijd albums uit, en is er dus nu deze dvd. Op de eerste dvd staat eigenlijk waar het om draait, het live optreden, wat opgenomen is in Balve (Duitsland) in 2003. 22 nummers lang laat Doro zien hoe je heavy metal maakt. Een goed optreden, opgenomen met diverse cameras, in widescreen en met goed geluid. Zo moeten eigenlijk alle live dvds zijn.
Nieuwere nummers als Fight, Rock Before We Bleed en Always Live To Win worden afgewisseld met klassiekers als Hellbound, Burning The Witches en All We Are. En natuurlijk ontbreekt de ballad Für Immer niet. Om de eerste dvd af te sluiten staat er nog een kort filmpje op over de voorbereidingen voor het optreden, en 11 videoclips die Doro in de loop der jaren gemaakt heeft, van onder andere Fight For Rock, Love Me In Black en ook weer Für Immer. Als je leest wat er op de tweede schijf staat verwacht je dat dat meer iets is voor de echte Doro fan.
Zo staat er onder andere een half uur durende documentaire over haar loopbaan op, een verslag van haar reis naar Australië, en gaat ze op bezoek bij een van haar grootste fans. Vooral die laatste twee filmpjes klinken niet interessant als je geen fan bent, maar niets is minder waar. Ze zijn erg leuk om te kijken, en het is vooral leuk om te zien hoe Doro herinneringen ophaalt bij het zien van oude fotos, en dat muzikanten ook maar normale mensen zijn, vooral als ze op reis zijn in een land waar ze nog nooit geweest zijn. Zo zie je Doro in Australië bij de kangoeroes, en souveniers kopen. Er staat ook nog bijna een uur aan "bootleg" materiaal op. Dit zijn vooral beelden van live optredens van door de jaren heen, afgewisseld met backstage beelden en stukjes interview. De kwaliteit hiervan is niet overal even goed, maar voor de fan wel erg leuk om te zien.
De Huidige jeugd kent Bobbejaan Schoepen vooral van zijn pretpark 'Bobbejaanland'. Maar de vorige generaties herkennen hem vooral van zijn cowboy-outfit en natuurlijk van zijn vele liedjes die hij ooit heeft gezongen, denk maar aan 'De lichtjes van de Schelde', 'Café zonder bier' en 'Mijn duivenkot'. Bobbejaan heeft dan ook maar liefst 25 gouden en platina platen behaald.
Modest Schoepen, zijn echte naam, pleegt ook nog wel eens de keel te schrapen en dan beginnen te jodelen, zelfs vandaag nog. Zowel zijn wagen (Plymouth) en zijn paard zijn bekend in Vlaanderen en Nederland.
Rita begon haar carriêre als accordeoniste. Samen met haar man Coen Ooms vormde ze later het duo Co-Rita. Dit duo maakte tournees door Nederland, België en Duitsland. In 1958 scoorde Rita Corita een monsterhit met het liedje Koffie, koffie, lekker bakkie koffie, een liedje dat haar een hele loopbaan zou achtervolgen. Rita was popualair, zelfs op televisie.
Ze speelde mee in Kunt U mij de weg naar Hamelen vertellen, meneer en trad samen op in shows met onder meer Bueno De Mesquita. Uit die tijd herinner ik me nog het feit dat ze heel vaak in het panel van een tv-programma zat. Helaas ontbreekt me de naam van dat programma nu. Eind jaren 70 stond Rita Corita opnieuw in de Nederlandse top 40 met Kant aan mijn broek!. Rita Corita is op 24 december 1998 overleden.
In 1979 wordt in Sittard de hardrockformatie Pharao opgericht, de voorloper van Vandale. 
In 1980 verandert de naam in Vandale. De groep wordt ontdekt en vervolgens gevormd door Lou Beerens. Deze popfotograaf en journalist voorziet de muzikanten Ed Bopp (gitaar), Tekkie (gitaar), Bert van Klaveren (zang, bas) en Luc Garé (drums) van het juiste image en de juiste teksten. In het voetspoor van de dan opkomende Nederlandstalige golfstroming is de groep duidelijk een buitenbeentje, maar met de door Alfred Lagarde geproduceerde single Wij Zijn Vandale komt de groep toch aan de bak. Bassist Pat Rademakers wordt in 1981 aangetrokken, zodat Van Klaveren zich meer op de zang kan gaan concentreren.De eerste elpee Schandale geeft op glasheldere wijze inzicht in de problematiek van de al dan niet werkende jongeren, zonder te vervallen in Sociale Academie-taal. Van deze elpee wordt ook een Duitstalige versie opgenomen. Drummer Leon Biessen vervangt in 1982 Luc Garé. Door zijn toedoen is het tweede album Stale Verhale beduidend heavier van aard. In tegenstelling tot wat Lou Beerens voor ogen heeft gehad, slaat Vandale bij het grote publiek niet aan. De singles Weet Ik Veel/Rad(t) en Geitenwollensokkenrockers/Komplete Kicken behalen dan ook de hitparade niet. De groep speelt op Parkpop in Den Haag. Aangezien de nieuwe koers niet het beoogde succes teweeg brengt, wordt Biessen vervangen door drummer Eddie Rokx. Deze zorgt voor een swingender, wat algemener ritmische aanpak. De uitkomst hiervan zou te horen moeten zijn op het derde album, Fatale Ideale, maar door het faillissement van platenmaatschappij Inelco zal de plaat de winkels nooit bereiken. Als de aan Willem van Oranje opgedragen single Wij Willen Willem flopt, zegt de nieuwe platenmaatschappij WEA haar vertrouwen in de band op, waardoor Vandale uiteenvalt. Rokx duikt later op in de door Van Klaveren gemanagede happy metal-formatie Zinatra. Met gitarist Tekkie zit Rokx in de begeleidingsband van René Shuman, met wie het duo op tour gaat en plaatopnames maakt. Twintig jaar na het einde van Vandale verschijnen bij Rock Inc. de albums Schandale en Stale Verhale op cd aangevuld met nooit eerder verschenen tracks.
The War of the Worlds is origineel een science-fiction boek van HG Wells uit 1896, maar werd heel berucht toen Orson Welles er in 1938 een realistisch luisterspel van maakte. De Amerikanen raken helemaal in paniek toen ze het hoorspel op de radio hoorde. Producer Jeff Wayne maakte er een eigentijds conceptalbum van dat in de zomer van 1978 werd uitgebracht.
De opnamen van het album hadden echter al in 1976 en 1977 plaatsgevonden in Londen. In the War of the Worlds wordt de aarde overvallen door Marsmannetjes. Als verteller van het verhaal is acteur Richard Burton te horen. Als journalist vertelt hij het spannende verhaal. Hij ziet een cilinder landen op Horsell Common bij Windsor. Er vallen veel slachtoffers maar de journalist overleeft in ontmoet een lid van de artillerie, die onderdak bij hem zoekt. Die rol wordt gespeeld door zanger David Essex. De journalist ontmoet ook Parson Nathaniel. Hij ziet de vliegende machines als demonen, die door de duivel gestuurd zijn om de macht op aarde over te nemen. Parson wordt gespeeld door Thin Lizzy zanger Phil Lynott. Julie Covington neemt de rol van Parson's vrouw Beth op zich. Uiteindelijk vinden de indringers op aarde de dood door aardse bacteriën. Moody Blues zanger Justin Hayward neemt het zanggedeelte van de journalist op zich.
Hij is te horen op de bekendste nummers van het album nl "The eve of the war" en "Forever autumn". "Forever autumn" werd veel gedraaid op de Amerikaanse radiostations en haalde alleen al door de airplay de Amerikaanse top 100. De platenmaatschappij lag te slapen door het nummer niet meteen op single uit te brengen. Toen de single alsnog werd uitgebracht, was de airplay al minder geworden. De single haalde in de VS slechts de 47e plaats. In Nederland haalde "Forever autumn" de onderste regionen van de hitlijst. "Eve of the war" werd een grotere singlehit. Herkenbaar is de basgitaar in "Eve of the War"gespeeld door Herbie Flowers. In Europa was "War of the Worlds" veel succesvoller dan in de VS. Het album kwam niet hoger dan de 98e plaats. In Engeland haalde het album de 5e plaats en stond ruim 4 jaar in de LP-hitlijst en in Nederland stond het album 1 week op 1. De impact van het album was groot. In 1989 kwam het album weer in de hitlijst. In Nederland maakte Veronica er ooit een Nederlandstalige versie van, die alleen op de radio werd uitgezonden.
Laatste reacties