Door de jaren heen

Diabolical Masquerade

Diabolical Masquerade werd in 1995 opgericht in Zweden en was vooral een eenmans zijproject van Katatonia gitarist Anders Nyström, ook wel bekend als Blakkheim.

In 2004 besloot Nyström om, onder meer vanwege de trage progressie van de vijfde plaat, met zijn zijproject op te houden. Blakkheim is ooit begonnen met het project om zijn ideeën voor horror metal vorm te geven. Van de laatste CD, Death's Design, wordt ook wel gezegd dat het eigenlijk een soundtrack is voor een horrorfilm.

Het merendeel van de muziek van Diabolical Masquerade is geschreven en uitgevoerd door Nyström. Anderen die erbij geholpen hebben zijn onder andere: Dan Swanö, Sean C. Bates, Ingmar Döhn en Marie Gaard Engberg. In totaal maakte hij 4 studioalbums.

Lou Gramm

Het komt maar al te vaak voor: je zit al jarenlang in een band die de ene hit na de andere scoort, maar dan ben je het plotseling beu. Je wilt voor jezélf beginnen. Maar ja, meestal loopt dat niet best af. Neem nou Lou Gramm. Lou werd geboren op 2 mei 1950 in Rochester en zanger van Foreigner.

Meer dan tien jaar had hij bij de band gezeten, maar na hits als Waiting For A Girl Like You en I Want To Know What Love Is had hij er genoeg van. Hij vond het in 1987 hoog tijd dat hij het eens in z'n eentje ging proberen. Dat was bepaald geen goeie zet, want verder dan de hit Midnight Blue en drie kleine hits kwam hij niet. Daarna maakte hij nog wel een paar mislukte albums, zodat het niet zo vreemd was dat hij in 1995 z'n oude bandmakkers weer opzocht.

In 1999 zag het er even naar uit dat zijn carrière definitief ten einde was gekomen nadat er een hersentumor bij hem werd ontdekt. Gelukkig kon die nog weggehaald worden, zodat Lou Gramm weer op en top gezond met zijn oude band langs de zalen trekt.

Deep Purple

Jon Lord startte in 1968 met een band onder de naam Roundabout, maar na tegenvallend succes vertrokken de drummer en de bassist. Daarna kwamen Nick Simper, Ian Paice en Rod Evans als vervangers.

Ze wijzigden hun naam in Deep Purple, en namen de single Hush op, en werd gelijk een hit. De single werd gevolgd door Kentucky Woman, waarna ook de eerste lp Shades Of Deep Purple. verscheen. De plaat was matig succesvol, waarop de band besloot de tweede lp The Book of Taliesyn uit te brengen. Deze elpee had wel succes, en de weg voor Deep Purple lag open. De samenstelling bestond toen uit Ritchie Blackmore, Rod Evans, Jon Lord, Ian Paice en Nick Simper.

Met het overkomen van Roger Glover en Ian Gillan van Episode Six naar Deep Purple slaat de groep een andere weg in. Het succes komt met het album Deep Purple in Rock. In de zeventiger jaren stond de band te boek als "progressief" of als "underground". De periode die volgde leverde de bekendste albums op. De samenstelling van de groep was Ritchie Blackmore, Ian Gillan, Roger Glover, Jon Lord en Ian Paice (MK2). Na het succes volgde echter de desintegratie, de groep trad niet meer samen op en een aantal van de leden nam solo-albums op. In de tachtiger jaren volgde een reünie. Maar ook hier liep het weer uit op onderlinge problemen, met Gillan en Blackmore die de band verlaten en vervolgens Gillan die weer terugkeert.

Deep Purple scoorde grote hits, waarvan in Nederland Child in Time en Smoke on the Water het bekenste zijn. De band bestaat nog steeds en treden ook regelmatig weer op.

Marduk

Marduk werd in 1991 opgericht in een Zweedse Norrköping door Morgan Steinmeyer Håkansson. Zijn uiteindelijk doel was het creëren van de meest godslasterlijkste en satanische band ooit. In 1991 bracht Marduk een demo uit genaamd Fuck Me Jesus bestaande uit drie liedjes. Vanwege de duistere en respectloze teksten van deze demo kreeg de band een schare aanhangers.

In 1992 verscheen Dark Endless, hun eerste volledige album, gemaakt bij het label No Fashion. Tijdens hun tour door Zweden groeide het aantal fans. Na een meningsverschil met No Fashion stapte Marduk in 1993 over naar het Franse label Osmose. Marduk begon in 1994 door de rest van Europa te touren en in 1995 hadden ze hun eerste optreden buiten Europa in Mexico City. In 1998 was Marduk de leidende kracht in het Europese Black Metal Assault Tour. De band richtte in 2000 een eigen label Blooddawn Productions op. Tot nu toe (03-2008) heeft de band 10 studioalbums en 4 livealbums op hun naam staan.

Dream Theater

Dream Theater is een progressieve rockband uit Boston die is opgericht door John Petrucci en John Myung in 1985. John Petrucci, John Myung en drummer Mike Portnoy, alledrie studenten aan de prestigieuze Berklee School of Music in Boston, beginnen in 1985 Dream Theater dat dan nog Majesty heet. Onder deze naam nemen ze hun eerste demo op samen met toetsenist Kevin Moore en zanger Chris Collins. Wanneer ze een contract bij Mechanic Records tekenen varandert de band zijn naam in Dream Theater, naar een bioscoop in Montery, California.

Als nieuwe zanger vindt de band Charlie Dominici. Het eerste album van de band When Dream And Day Unite wordt in 1988 in Pennsylvania opgenomen. Zanger Charlie Dominici wordt in 1990 ontslagen. Hierna volgt een twee jaar durende zoektocht naar een nieuwe zanger. De band blijft in deze periode nummers schrijven en optreden als instrumentale viermans formatie in lokale clubs. De band speelt verder instrumentale stukken van onder andere bands als Led Zeppelin, Yes, Queen, The Beatles en Van Halen. Na lang zoeken arriveert er een tape uit Canada. Deze tape is van Kevin Labrie. Kevin is het ontbrekende puzzelstukje voor de band. Kevin besluit zijn tweede naam, James, te gebruiken om verwarring te voorkomen. Dream Theater tekent vervolgens een contract bij Atco/East West Records. Daar beginnen ze in 1991 met het opnemen van hun tweede album Images and Words uit. Na het uitkomen van Images and Words tekent de band een contract bij Roundtable Entertainment. Ze breken door in Azie en hierna is Europa het volgende doel. In de wereldtour die volgt nemen ze in Londen het livealbum Live At The Marquee op.

Dream Theater begint in maart 1994 aan zijn derde album Awake. Halverwege de opnames van Awake besluit toetsenist Kevin Moore op te stappen. Ze gaan als vrienden uitelkaar en Moore probeert zijn eigen muzikale ideeen verder solo uit te werken. In 1998 komt zijn eerste album Dead Air For Radios, van zijn project ChromaKey uit. Er wordt besloten Derek Sherinian als tijdelijke toetsenist te nemen. Sherinian heeft ook op Berkelee gezeten en heeft onder andere met bands als Kiss en Alice Cooper gespeeld. Het album Awake wordt wereldwijd een succes. Dream Theater neemt in april 1995 het album A Change Of Seasons op. In 1997 wordt het volgende album Falling Into Infinity uitgebracht. Daarna komt het livealbum Once In A LIVEtime uit in 1998. Derek Sherinian verlaat in 1999 de band. Zijn vervanger is Jordan Rudess. In datzelfde jaar komt de band met een nieuw album getiteld Scenes From A Memory. Dit album wordt opgevolgd door Live Scenes From New York met op het cd-boekje een foto van de New Yorkse Skyline. Live Scenes From New York komt ironisch genoeg uit op 11 september 2001. De jaren daarna brengt de band elk jaar een nieuw album uit. In 2002 komt Six Degrees Of Inner Turbulence, in 2003 gevolg door Train Of Thought. In 2004 verschijnt het livealbum Live At Budokan en in 2005 wordt Octavarium uitgebracht. Dit jaar (2008) verscheen het compilatie album Greatest hits (...and 21 other pretty cool songs).

Judas Iscariot

Judas Iscariot werd opgericht in 1992 onder de naam Heidegger, wat ook de titel van het eerste album was. Maar veranderde daarna de naam in Judas Iscariot. Oprichter Akhenaten )Andrew Harris) bespeelde alle instrumenten zelf tot het in 1999 verschenen album Heaven in Flames. Toen kwamen Cryptic Winter, Lord Imperial, Kanwulf en Proscriptor hem versterken.

Na 19 demo's, EP's, livealbum en studioalbums besluit de band te stoppen. Andrew vertrok naar Duitsland en dook af en toe nog eens op in andere bands.

Judas Iscariot werd opgericht in 1992 onder de naam Heidegger, wat ook de titel van het eerste album was. Maar veranderde daarna de naam in Judas Iscariot. Oprichter Akhenaten )Andrew Harris) bespeelde alle instrumenten zelf tot het in 1999 verschenen album Heaven in Flames. Toen kwamen Cryptic Winter, Lord Imperial, Kanwulf en Proscriptor hem versterken.

Na 19 demo's, EP's, livealbum en studioalbums besluit de band te stoppen. Andrew vertrok naar Duitsland en dook af en toe nog eens op in andere bands.

Axl Rose

Axl Rose werd geboren als William Bruce Bailey op 6 februari 1962 in LaFayette. Hij verhuisde naar Los Angeles waar hij samen met zijn jeugdvriend Izzy Stradlin in 1985 de band Guns 'N Roses oprichte. In de periode tot 1993 vierde hij grote successen met Guns 'n Roses. In de periode van 1991 tot 1993 werd hij ook bekend vanwege enige excessen. Te St. Louis sprong hij in 1991 van het podium af om een fan aan te vallen. Hierbij werd een oproer veroorzaakt. Een volgende oproer heeft hij veroorzaakt doordat hij na een laat begin van de band, slechts enkele songs heeft gespeeld.

In 1992 heeft hij bij de MTV Video Awards, Kurt Cobain van Nirvana uitgedaagd voor een gevecht. Tot 1993 hebben bijna alle leden van Guns 'n Roses of de groep verlaten of zijn door Axl ontslagen. Tot 1999 bleef het stil rondom Axl Rose, waarna hij een comeback probeerde. Van Guns 'N Roses is niet veel meer overgebleven en van Axl hoor ik ook niet veel meer.

Whistler Courbois Whistler

Barend Courbois en de broers Whistler kennen elkaar al uit het Nederlandse cover en sessiecircuit en hebben al eerder met elkaar op het podium gestaan (in 1979), wanneer ze in 1991 besluiten de handen ineen te slaan. Cyril deed ervaring op met Bert Heerink en Dick Kemper in de Undercoverband, Jusso musiceerde met Leen Barbier. Medio 1991 komt een titelloos debuut uit, aanvankelijk in eigen beheer. Het is een heel muzikaal werkstuk, waarin een weelderige techniek geëtaleerd wordt. Amerikaanse (instrumentale) hardrock wordt gekoppeld aan mysterieuze Oosterse melodielijnen.

Het gaat snel met de band. RCA/BMG is onder de indruk van de cd en bengt het album opnieuw uit. De band doet mee aan de Grote Prijs van Nederland en reikt tot de derde plaats. Men treedt regelmatig op en is ook enkele malen op tv te bewonderen. De toekomst voor het instrumentale trio lijkt goudomrand, maar het valt tegen. De verkoop van de door RCA/BMG uitgebrachte cd stelt teleur. Bovendien krijgt de band problemen met het management. Een en ander leidt tot een breuk met RCA/BMG. Courbois speelt mee tijdens de Europese tournee van Pili Pili, de band van Jasper van 't Hof. In het voorjaar van 1993 is Whistler Courbois Whistler weer helemaal terug bij af. De tweede cd Privilege komt in eigen beheer uit. Op de stijl die de band op zijn debuut introduceerde wordt op de opvolger voortgeborduurd. Met weinig promotie en een slechte distributie lijkt het product eigenlijk al bij voorbaat gedoemd te mislukken. De band gaat nog enige tijd door, maar wordt later opgeheven. De drie muzikanten duiken daarna weer op in allerlei bands en bij diverse sessieklussen.

Whitesnake

Alle clichés over jaren '80-rockbands zijn allemaal van toepassing op Whitesnake, de band die al in de jaren '70 werd opgericht door gitarist/zanger David Coverdale. David had eerder al in Deep Purple wat ervaring opgedaan, maar in 1977 vond hij het tijd worden voor z'n eigen band. De eerste platen die Whitesnake maakte vielen nauwelijks op. David zette zijn band in 1982 dan ook op een laag pitje, waarna hij het solo weer probeerde.

Toch kroop het bloed waar het niet gaan kon, en midden jaren '80 was er een nieuwe Whitesnake ontstaan. Dit keer met meer succes, want het was deze band die de hits Here I Go Again en Is This Love maakte. Here I Go Again was in 1987 zelfs een top 5-hit in ons land, maar in Amerika was het succes nog veel groter. Daar kreeg de band de ene na de andere platina plaat. De Amerikanen lusten er wel pap van. Eind jaren '80 kreeg Whitesnake een Nederlands tintje, toen gitarist Adje van den Berg lid werd van de band. Dat avontuur duurde maar kort, omdat Whitesnake in de jaren '90 vaker in de pauzestand stond dan op actief. De laatste samenwerking tussen Adje en David Coverdale dateert van 1998, toen beiden een unplugged album maakten in Japan. Het was jaren stil rondom de band, maar in 2008 verschijnt weer een nieuwe plaat en gaat de band weer touren. Helaas wel zonder onze Adje.

Kijk nog eens naar het schtterende Here I Go Again

Bon Jovi

Bon Jovi is afkomstig uit New Jersey en scoorde eind 1986 een Top 10-hit met You Give Love A Bad Name. Bon Jovi scoort daarna een indrukwekkende rij aan hits, waarvan Livin' On A Prayer, Bad Medicine. KeepThe Faith, In These Arms, Always en This Ain't A Love Song de Top 10 halen.

In 2000 scoort de band zijn eerste nummer 1-hit met It's My Life. Het verhaal van de band Bon Jovi met voornaamste trekpleister Jon Bongiovi is in te delen in de categorie 'van krantenjongen naar miljonair'. Jon begint in 1962 namelijk als schoonmaker in de Power Station-studio in New York (eigendom van zijn neef, producer Tony Bongiovi)! Maar het blijft niet bij schoonmaken want in de stille uurtjes, wanneer de studio niet bezet is mag hij wat nummers opnemen. Hij heeft mazzel; er lopen 'toevallig' wat goede muzikanten voorbij (onder andere toetsenist Roy Britten) en zijn eerste succesvolle nummer Runaway is geboren. Het wordt een lokale hit in 1984 door het frequent draaien ervan op lokale radiostations in New Jersey.

Als platenlabel Mercury een succesvol kansje ruikt, wordt de band geformeerd rond zanger Bon Jovi met toetsenist David Bryan, bassist Alec John Such, drummer Tico Torres en gitarist Richie Sambora. De debuutplaat Bon Jovi wordt uitgebracht in 1984. Leuk te weten is dat Bon Jovi in die tijd ook als beginnend acteur werkzaam is. Hij laat een rol in de dansfilm Footloose voorbij gaan om zich op muziek te concentreren! Het tweede album 7800° Fahrenheit maakt duidelijk dat de lekker in het gehoor liggende rock langzamerhand de VS en de rest van de wereld verovert. Het derde album Slippery When Wet  is het best verkochte rockalbum van dat jaar in de VS met meezingers als Wanted Dead Or Alive, You Give Love A Bad Name en Livin' On A Prayer. Laatstgenoemde single staat eind december 1986 op nummer 2 in de hitparades in Nederland. Daarna volgen albums New Jersey en Keep The Faith. De hits Bad Medicine, I'll Be There For You en Bed Of Roses worden ook in Nederland voluit meegezongen. Niet voor niets doet Bon Jovi in april 1993 twee uitverkochte optredens in het Rotterdamse Ahoy'.

Na een uitputtende wereldtournee in 1996 neemt de band een jaar vrij en gaat Jon zich weer met zijn 'tweede liefde' bezig houden: het acteren. Al eerder schrijft hij in 1990 muziek voor de film Young Guns 2. Eerst speelt hij kleine rollen zoals in No Looking Back en Homegrown. Maar in de film U571 speelt hij naast Harvey Keitel. Ook is hij model voor de een reclame-campagne van Gianni Versace. In 2000 krijgt het succes van Bon Jovi een nieuwe boost met het album Crush. Dat is in zijn geheel te danken aan de nummer 1 hit It's My Life. Hat album Bounce verschijnt in 2002. De eerste single van dit album is Everyday. In 2005 staat Bon Jovi op Live8. Ze blijven daarna in de spotlights als single en het album Have a Nice Day in september 2005 uitkomen. In 2007 verscheen het album Lost Highway, die net als het album Have A Nice Day de eerste plaats behaald in de Nederlandse albumchart.

Kijk en luister nog eens naar Runaway

Mötley Crüe

Mötley Crüe is een Amerikaanse rockband uit Los Angeles die in 1981 door Nikki Sixx en Tommy Lee is opgericht. Zijn zijn vooral bekend om hun decadente levenstijl vol van seks, drugs en rocknroll. Mötley Crüe is vooral bekend van de nummers Girls Girls Girls, Kickstart My Heart, Home Sweet Home, Looks That Kill (mijn eerste kennismaking met de band) en Shout At The Devil.

De band bestaat uit Vince Neil, Nikki Sixx, Mick Mars en Tommy Lee. De band werd beinvloed door Duitse Metal bands uit de jaren '70 en '80. De band heeft daarom de umlauts op de klinkers van hun bandnaam geplaatst. In 1992 zijn er meningsverschillen in de band en verlaat zanger Vince Neil de band en werd vervangen door John Corabi. Na protesten van de fans keert Vince echter na een paar jaar weer terug als zanger. In het jaar 1999 wordt ook Tommy Lee vervangen en neemt Randy Castillo zijn plaats in. Randy overleed in 2004 aan de gevolgen van kanker en keert Tommy terug bij de band.

Kijk hier naar een opname uit 1997 van Shout At The Devil

KoRn

In 1993 brengt een groep jongens onder de naam LAPD een album uit. Wanneer Jonathan Davis zich bij de rest voegt, gaat de band door het leven als KoRn. KoRn wordt al snel getekend door het label Immortal, In 1994 verschijnt het titelloze debuutalbum. Waar Rage Against the Machine Rock en Rap samenbracht, vond KoRn een compleet nieuw muzikaal genre uit door metal met hip hop te combineren.

De strakke, heavy KoRn sound ontstond per toeval. Toen de bandleden met elkaar begonnen te spelen in 1993 bleken de muzikale achtergronden van de bandleden gewoon op deze manier te combineren. Voor zanger Jonathan Davis is Korn therapie. Van nature is hij al niet de vrolijkste, maar kindermisbruik en veelvuldig pesten op school maken van Davis een emotioneel wrak. Tijdens de opnamen voor het debuutalbum is Davis regelmatig ingestort terwijl hij stond te zingen. Producer Ross Robinson functioneerde als psychiater. Het was de moeite waard. Na een tijdje in de underground te hebben rondgezongen, werd het album uiteindelijk in 1995 platina. En, belangrijker nog, groeide KoRn uit tot nieuwe helden van de jongeren die na de dood van Kurt Cobain geen muzikaal voorbeeld meer hadden. Vele KoRn klonen ontstonden in rap tempo, maar geen enkele heeft de impact van het origineel kunnen evenaren.

Life Is Peachy verschijnt in 1996. Met Follow The Leader breekt KoRn definitief door in Nederland. De single Got The Life trekt de aandacht, maar Freak On A Leash wordt, mede door een spectaculaire videoclip, een hit. Fred Durst (Limp Bizkit) en Ice Cube leveren gastbijdragen op het album. Een jaar na Follow The Leader ligt Issues in de winkels, waarvan desingle Falling Away From Me afkomstig is. De band brengt in 2002 het album Untouchables uit en in 2003 ligt Look Into The Mirror in de winkels. Aan het einde van 2004 komt het Greatest Hits album van de band uit en in 2005 stapt gitarist Brian 'Head' Welch uit de band omdat hij spirituele verlossing heeft gevonden in het Christendom en zijn muzikale talenten wil gebruiken om zijn nieuwe levensvisie te delen met de wereld.

Kyuss

Kyuss waren de Californische pioniers van de zogenaamde stoner-rock of woestijnrock, waarvan Monster Magnet en Fu Manchu de andere belangrijkste vertegenwoordigers van zijn. De muziek is een combinatie van punk en psychedelische blues, waarbij de op gitaren steunende hardrock van Black Sabbath als voorbeeld dient, maar extreem versterkt wordt.

De groep bestaat aanvankelijk uit Garcia, Homme, bassist Nick Oliveri en drummer Brant Bjork, en brengt in 1991 het sterke debuut 'Wretch' uit. Wanneer Kyuss, na een tweede album bij het Elektra-label tekent, wordt Oliveri voor de opnamen van 'Sky Valley' vervangen door Reeder. Ook Bjork verdwijnt uit de groep ten gunste van Alfredo Hernandez, die drums speelt op 'And the Circus Leaves Town', dat net als de voorganger wordt geproduceerd door Chris Goss.

In oktober van dat jaar stopt de groep er verrassend mee, waarna Josh Homme naar Seattle verhuist en bijna twee jaar mee toert met The Screaming Trees. In 1997 begint Homme met Queens of the Stone Age zijn eigen groep op.

Phil Lynott

Phil Lynott werd geboren als Philip Parris Lynott op 20 augustus 1949. Phil was de voorman en bassist van de Ierse rockband Thin Lizzy die werd opgericht in 1970, en met 'The Boys Are Back In Town' groot succes behaalde.

De groep bouwt in de jaren daarna met hun overweldigende optredens aan een ijzersterke live-reputatie. 'Whiskey In The Jar' is later een ander succes van de band, die later gecoverd werd door Metallica. Phil Lynnot brengt ondertussen twee solo-albums uit: Solo in Soho en The Philip Lynott Album. Van dat laatste album komt de single 'Old Town'. Thin Lizzy valt in 1983 uiteen. Phil Lynnot's overmatige drank- en drugsgebruik eist zijn tol, en hij overlijdt op 4 januari 1986 op 36-jarige leeftijd.

In 2005 werd een standbeeld van Lynott onthuld in Dublin op Grafton Street en in 2007 verscheen in Engeland de dvd The Rocker: A Portrait of Phil Lynott.

Thor

Thor is een band uit Canada en opgericht door Jon Mikl Thor.  De band is niet echt opmerkelijk door de muziek, maar om de enorme spierkracht van Jon Mikl. Met zijn lange blonde haren en zijn opgepompte lichaam lijkt hij op de gelijknamige stripheld.

Het eerste album Keep the Dogs Away verscheen in 1978. Thor stopte toen tijdelijk om zich weer actief als bodybuilder bezig te houden. In 1983 kwam hij weer terug en maakte hij het album Only the Strong.

In 1986 stopte hij er wederom mee, maar in 1997 pakte hij de draad opnieuw weer op. Nu anno 2007 is hij nog steeds actief.

MC5

De band MC5 werd in 1964 opgericht in Detroit. Het live-album Kick Out the Jams was een van de invloedrijkste en obscuurste platen en wordt beschouwd als een van de eerste echte pure metalalbums.

Het doordringende jammerende geluid van Rob Tyner kenmerkte de oorverdovende sound, die bij gebrek aan finesse een grote dosis gebeuk laat horen.

Ach kijk en luister zelf een naar de single Kick Out the Jams

Ugly Kid Joe

Ugly Kid Joe was een Amerikaanse band die opgericht is in Isla Vista, Californie en in Nederland hits scoorde met Everything About You en Cats In The Cradle. In 1991 verscheen hen EP As Ugly As They Wanna Be, gevolgt in 1992 door het album America's Least Wanted. Het levert twee grote hits op. Everything About You haalt in de zomer van datzelfde jaar de Top 10 in Nederland en in de Verenigde Staten. Cats in the Cradle, een cover van Harry Chapin, schopt het bij ons tot een 14e plaats, aan de andere kant van de oceaan haalt het een 6e plaats.

Tevens weet de single goud in de wacht te slepen. Menace To Sobriety verscheen in 1995, maar wanneer het album flopt, zet platenmaatschappij Mercury de band aan de kant, maar weerhoudt Ugly Kid Joe er niet van een derde album Motel California op te nemen. Echter va,t de band in 1997 wel uit elkaar maar volgen er nog wel twee verzamelabums.

Pain of Salvation

Pain of Salvation werd opgericht in Eskiltuna, Zweden onder de naam Reality.

In 1984 stelde Daniel Gildenlöw al op 11-jarige leeftijd de band Reality samen. In 1991 werd de naam Reality veranderd in Pain of Salvation. De band bestond toen uit Daniel Gildenlöw, John Hallgren, Johan Langell en Kristoffer Gildenlöw. In 1997 verscheen Entropia, hun eerste echte album en ze hebben tot nu toe twee live albums op de markt gebracht met de titels 12:5 en BE.

HammerFall

HammerFall werd opgericht in 1993 te Zweden door gitarist Oscar Dronjak, nadat hij de Death metalband Ceremonial Oath verliet. Jesper Strömblad ging met hem mee. Na vele wisselingen in de line-up (Strömblad besloot zich volledig te richten op In Flames), kwam in 1996 zanger Joacim Cans bij HammerFall. In datzelfde jaar werd het album Glory to the Brave uitgebracht. Met een nogal eighties geluid weet HammerFall aardig wat mensen voor zich te winnen. Kort daarna kwamen ook drummer Patrik Räfling, gitarist Stefan Elmgren en bassist Magnus Rosén erbij, omdat besloten werd dat de band niet langer als een project maar als volwaardige band moest worden gezien.

Na vele optredens over de hele wereld, kwam in 1998 komt het tweede album Legacy of Kings uit. In 1999 verliet Patrik Räfling de band en werd vervangen door Anders Johansson. Hiermee was de zogenaamde 'Renegade-line-up' compleet. In 2000 komt het album Renegade uit. Hiermee leek een nieuw, wat strakker en moderner geluid te zijn geboren.

Therapy?

Therapy? is een Ierse hardrockband opgericht in 1989 te Belfast. Ze maakten vooral in de jaren '90 een aantal succesvolle albums.  In 1991 verscheen hun eerste EP Babyteeth en in 1992 volgde de tweede EP Pleasure Death.

In 1992 krijgen ze een platencontract bij A&M en daag verschijnt in 1992 hun eerste album Nurse. In 1994 verscheen het album Troublegum die het ook in Nederland goed deed. In 1996 breekt Therapy? echt goed door met de single 'Diane', afkomstig van het album Infernal Love.

Hey little girl wanna go for a ride ?
There's room and my wagon is parked right outside
We can cruise down Rober Street all night long
But I think I'll just rape you and kill you instead
Diane Diane Diane Diane Diane Diane

The Flower Kings

De Zweedse progressieve rockgroep The Flower Kings geldt als een van de belangrijkste representanten van de in de jaren '70 opgekomen verzameling groepen in het symfonische genre. Spil van de band is Roine Stolt.

Hij richt de band in 1995 op, na een solo album genaamd "The Flower King" (1994). Bij het eerste groepsalbum is de bezetting van de groep, Roine Solt, Tomas Bodin, Michael Stolt en Jaime Salazar. Regelmatig terugkerende bandleden zijn Ulf Wallander en Hasse Brunninson. Zowel Bodin als Stolt zijn erg actief op solo gebied, Stolt heeft ook commercieel succes met zijn deelname aan de band 'Transatlanti. Samen met Neal Morse, Pete Trewavas,en Mike Portnoy.

Vader

Vader is een death metal band uit Polen, opgericht in 1986 door Piotr Wiwczarek en Krzysztof Raczkowski. In 1986 verscheen hun eerste demo Tyrani Piekieł en in 1993 pas het eerste echte album The Ultimate Incantation.

Vader was de eerste band uit het voormalige Oostblok die een platencontract kreeg bij een westers label (Metal Blade Records). Inmiddels heeft Vader alweer 9 studioalbums op hun naam staan waarvan tot nu toe de laatste uit 2006 met de titel Impressions in Blood.

Death

Death werd in 1983 opgericht door Chuck Schuldiner. Na een aantal demo's opgenomen te hebben met een paar muzikanten onder de naam Mantas, verzekerde hij zichzelf van een platencontract bij het Amerikaanse platenlabel Combat Records. Met hun snelste, meest agressieve plaat ooit, vertrok Schuldiner met zijn band van Florida naar San Francisco, waar zij de naam veranderden in Death. De geschiedenis van de band verloopt vrij wazig, alleen al door het groot aantal muzikantenwisselingen.

Bij het debuutalbum Scream Bloody Gore , bestond de line-up uit Schuldiner, John Hand en Chris Reifert . Het album was, zoals de titel al doet vermoeden, een behoorlijke belevenis voor het oor. Deze plaat zorgde ervoor dat Death gezien werd als de pioniers van muzikale extremiteiten en de Death Metal. Het (minder grillige) Leprosy was de opvolger van Scream Bloody Gore. Dit tweede album kende weer een totaal andere line-up, namelijk: Schuldiner (zang en gitaar), Rick Rozz (gitaar), Terry Butler (bas) en Bill Andrews (drums). In de tijd van de plaat Spiritual Healing had Rozz de band alweer verlaten. Zijn vervanger was James Murphy. Samen gingen ze op tour door Europa als supportact van Kreator, maar al snel (op de vooravond van hun vertrek) hield frontman Schuldiner het voor gezien; hij verliet de band.

Death besloot om toch door te gaan met de tour. De vervangers voor Schuldiner werden ex-Devastation drummer Louie Carrisalez (zang) en ex-Rotting Corpse gitarist Walter Thrashler (beide maakte al eerder deel uit van Death's roadcrew). De tour werd geen groot succes omdat de Europese fans toch de hoofdpersoon Schuldiner wilden zien. Terug in Amerika spiltste de groep zich al snel op, ieder ging zijn eigen weg (zo hervormden drummer Bill Andrews en bassist Terry Butler hun originele band Massacre). Schuldiner besloot toen echter om Death weer een nieuwe start te geven. Meteen dook hij (samen met Cynic-gitarist Paul Masvidal, Sadus-bassist Steve DiGiorgio en Cynic-drummer Sean Reinert) de studio in om hun (door velen beschouwde) beste album op te nemen. Dit album, Human genaamd, werd uitgebracht in 1991. Het album werd een groot succes, wat de reden voor Schuldiner was om met dezelfde line-up in 1992 een Europese tour te doen. Toch werd de band het hierop volgende jaar weer gewijzigd, namelijk Gene Hoglan (voor de drums, ex-Dark Angel) en Skott Karino (gitaar).

Voor de volgende plaat, Individual Thought Patterns, kwamen er weer drie andere muzikanten de studio in, namelijk Andy LaRocque, DiGiorgio en Hoglan. Daarna (hoe kan het ook anders) veranderde de line-up alweer. Bobby Koelble op gitaar en Kelly Conlon als bassist. Samen hielpen ze nog mee om het album Symbolic op te nemen. Hierna zette Schuldiner het Death-project even stil om vervolgens aan een ander project, Control Denied, te gaan werken.

In 1998 besloot hij echter weer om met Death verder te gaan. Hiermee bracht hij nog The Sound Of Perserverance uit (ook hier weer andere bandleden: Control Denied-bandleden Shannon Hamm en Scot Clendenin, en een nieuwe drummer genaamd Richard Christy. Schuldiner liet Control Denied ook nog even herleven met een studio-opname, totdat hij de lange strijd met een hersentumor verloor. Chuck Schuldiner stierf op 13 December 2001 op 34 jarige leeftijd.

De Heideroosjes

De Limburgse band De Heideroosjes werd opgericht in 1989. De band bestaat uit: Marco Roelofs (zang), Frank Kleuskens (gitaar), Fred Houben (basgitaar) en Igor Hobus (drums). De bandleden kennen elkaar van de middelbare school.

De naam de Heideroosjes is afgeleid van een conference van Urbanus, die spottend zei dat hij een liedje had geschreven voor "de Limburgse punkband de Heideroosjes". In 1992 verscheen hun eerste demo cd met de titel In Your Face, die in 1993 werd opgevolgd door de cd Noisy Fairytales. De band maakt niet alleen alleen engelstalige nummers maar ook in het nederlands, zoals de eerste single Goede Tijden, Slechte Tijden uit 1995. De eerste Engelstalige single Break The Public Peace volgde in 1996. De meeste mensen kennen de Heideroosjes waarschijnlijk van hun laatste nummer Lekker Belangrijk, waarvan elke dag een fragmentje is te horen in de ochtendshow van Giel Beelen.

Mr. Big

Mr. Big was een band uit de Verendigde Staten die werd opgericht in 1988 die bestond uit Eric Martin, Pat Torpey, Billy Sheehan en Paul Gilbert.  Al vanaf het begin van het bestaan van Mr. Big waren er interne conflicten binnen de band, hoewel het publiek daar weinig van meekreeg.

In 1992 scoorde de groep een wereldwijde hit met de ballad To Be With You, dat onder meer in Nederland een nummer 1 hit werd. In 1996 verliet de gitarist Paul Gilbert de groep, maar bleef wel als producent betrokken bleef. Mr. Big besloot hierop een aantal jaren sabbatical te nemen.In 1999 kwam de groep weer bij elkaar en werd Paul vervangen door Richie Kotzen. Ook in deze samenstelling bleven er onenigheden en conflicten bestaan tussen de bandleden onderling.

Deze conflicten dreigden te escaleren na het uitkomen van het album Actual Size in 2001. Billy Sheehan werd door de overige bandleden aan de kant geschoven, maar niet veel later werd besloten de groep op te heffen.

Testament

Testament mag gezien worden als één van de oprichters van de thrashmetal. De band werd in 1983 opgericht (toen nog onder de naam Legacy) door de bandleden Eric Peterson (gitaar), Derrick Ramirez (gitaar) en Louie Clemente (drums), die later zanger Steve Souza en bassist Greg Christian erbij haalde. Ramirez werd al snel vervangen door wonderkind Alex Skolnick (gitaar). Souza hield het ook al snel voor gezien, en vertrok naar Exodus. Hij adviseerde de band wel nog om de van Indiaanse afkomst zijnde Chuck Billy als frontman erbij te halen. Toen drie jaar later het eerste album op werd genomen, werd de band pas bekend onder de naam Testament.

The Legacy, het eerste album, werd in 1987 het brute debuut van de band. Het album zorgde er ook voor dat Testament gelanceerd werd als kopstuk van het thrashmetal-genre. Kort na het eerste album werd de live-EP Live At Eindhoven uitgebracht. Deze EP was opgenomen tijdens het Dynamo Festival. The New Order werd in 1988 een goed ontvangen album. De plaat bevatte trouwens ook de nu tot klassieker behorende "Disciples Of The Watch". In 1989 lag het succesvolle Practice What You Preach op de plank, snel gevolgd door het uit 1990 afkomstige Souls Of Black. Deze twee succesplaten zorgden voor een de Europese Clash Of The Titans tour met Slayer, Megadeth en Suicidal Tendencies. Nadat The Ritual in 1992 uitgebracht werd, ging Skolnick ervandoor. Hij had in de loop der jaren zijn interesse in metalmuziek verloren, en zou verder gaan in de jazz-wereld. Ook Clemente kapte er mee. Het volgende album Return To Apocalyptic City werd in 1993 opgenomen met gitarist Glen Alvelais (ex-Forbidden) en drummer Paul Bostaph (ex-Forbidden, Slayer). James Murphy (ex-Death, Obituary, Disincarnate, Cancer) volgde Alvelais al snel op om Low (1994) op te nemen.

Ook Bostaph, die nooit de intentie had om definitief bij de band te blijven, werd voor de opnames van dit album vervangen, namelijk door John Tempesta (ex-Exodus). Deze was ook weer snel weg, om zich later bij White Zombie te voegen. Zijn opvolger werd John Dette (ex-Evil Dead ). Live At The Fillmore werd uitgebracht in 1995, waarna Dette zich bij Slayer voegde, en dus geen tijd meer had voor Testament. Vervolgens werd The Best Of Testament in 1996 uitgebracht. Demonic, een plaat die opgenomen werd in Testament's Driftwood Studios, werd uitgebracht in 1997. James Murphy en Greg Christian hadden de band reeds verlaten en werden opgevolgd door Glen Alvelais en Derrick Ramirez. Drummer Gene Hoglan (ex-Death, Dark Angel) verleende zijn drumkwaliteiten voor het album. Signs Of Chaos, een 'best of' cd, werd in datzelfde jaar uitgebracht. Het jaar erop werd Dave Lombardo (ex-Slayer, Grip, Inc.) officieel uitgeroepen tot lid van de band.

James Murphy werd ook nog een keer teruggehaald, en op de baspositie kwam de legendarische Steve DiGiorgio (ex-Death, Control Denied, Sadus). In 1999 zag het album The Gathering het licht. James Murphy vertrok kort na de release van het album, als gevolg van een ernstige ziekte. Steve Smyth (ex-Vicious Rumors) kwam al snel de vacature van tourgitarist opvullen, om later als officieel bandlid toegelaten te worden. Lombardo ging er ook alweer snel vandoor, zonder reden, om andere projecten op te starten. In 2000 kwam drummer Jon Allen (ex-Sadus) bij de band. Na de succesvolle Riding The Snake wereldtour kreeg zanger Billy in Maart 2001 te horen dat er bij hem een rare vorm van kanker was geconstateerd. Ondanks zijn ziekte met ernstige bijwerkingen wou Billy toch een album opnemen. Dit album moest een soort reüniealbum worden, dat opgenomen werd met Alex Skolnick en John Tempesta. De klassiekers werden ook opgenomen en op het album First Strike Still Deadly gezet. Datzelfde jaar nog, werd ook weer een 'best of' album uitgebracht, genaamd The Very Best Of Testament. In 2002 werd Billy kankervrij verklaard.

Ozzy Osbourne

Wat zou er van Ozzy Osbourne geworden zijn als MTV een paar jaar geleden niet bij hem op de stoep had gestaan om een reality-soap van 'm te maken? Zou hij dan ook het keiharde Paranoid hebben gezongen voor de Engelse koningin? Zou hij dan ook weer een comeback hebben gemaakt zoals hij dat nu heeft gedaan? Want als er één is in deze wereld die geprofiteerd heeft van allerlei reality-soaps is het Ozzy wel.

The Prince of Darkness heeft z'n eigen bizarre leven tot een ware cult verheven, waarin hij en z'n gezin de weinig voor de hand liggende sterren zijn. Ozzy werd geboren als John Michael Osbourne op 3 december 1948 in het Engelse Birmingham. Je kon als jongere in de jaren '60 twee dingen doen.  Of in de fabriek, of in een bandje gaan spelen. Ozzy koos voor het laatste, en het resultaat was de band Black Sabbath. Zoals de naam al doet vermoeden was Black Sabbath een donkere, keiharde rockband die het snoeiharde gitaarspel tot een kunst verhief. Met de hit 'Paranoid' had de band een enorme hit. Ozzy ging eind jaren '70 solo, en vanaf dat moment werden zijn optredens alleen maar meer bizar. Hij sleepte graag allerlei dieren het podium op, waar hij ook nog eens een complete collectie doodshoofden, skeletten en martelwerktuigen neerzette. Eén keer liep het bijna verkeerd af, toen een fan een nog levende vleermuis het podium op gooide. Ozzy dacht dat het een namaak exemplaar was en zette er z'n tanden in. Dat had hij dus beter niet kunnen doen, want een zeer pijnlijke behandeling tegen hondsdolheid was het gevolg.

38 Crazyfists

De band 38 Crazyfists werd opgericht in 1994 in Anchorage, Alaska. De oorspronkelijke line-up bestond uit zanger Brock Lindow, gitarist Steve Holt, bassist JD Stuart and drummer Thomas Noonan. De band bracht onder eigen beheer twee EP's en één LP uit. Hun eerste EP Boss Buckle werd uitgebracht en in 1995, gevolgd door Suffer Tree in 1997 ook hun LP In the Skin werd in 1997 uitgebracht. In 1999 werd alsnog een demoplaat opgenomen, waarvan drie van de vier nummers later op hun eerste label-release van 1992, Bitterness the Star, zouden worden overgenomen.

Omdat Alaska slechts dun bevolkt is en het dus moeilijk is om benkendheid te verwerven, verhuisde de band naar Portland, Oregon. Deze heroriëntering volgde na de dood van hun originele basist, die omkwam in een auto-ongeluk. Het was in deze periode dat ze bevriend geraakten met de leden van Skinlab, die er voor zorgden dat hun demo in handen kwam van een talent-scout van Roadrunner Records.

In 2000 tekenden ze een contract bij Roadrunner Records en op 4 April,2002 kwam hun debuut album Bitterness the Star uit. Twee jaar later, op 16 Maart 2004, verbaasden ze vriend en vijand met hun album A Snow Capped Romance, waarop nog meer dan op hun vorige , Brock Lindow melodisch zuiver zingen en screaming elkaar afwisselen. Hierdoor ontstaat een geheel eigen geluid, dat weinigen hem nadoen.

Kristalnacht

Kristalnacht is opgericht in 1994 in Frankrijk door Laurent F. en heette oorspronkelijk 'Funeral'. In 1996 werd Xaphan, die de vocalist was op de demo's die tot dan toe waren uitgekomen, opgesloten wegens lijkschending, met als gevolg dat hij dus niet meer in de band zat, en dat de band een eenmansband werd, die bestond uit enkel Laurent F. In 1997 nam Laurent F. het nieuwe nummer "Reigning With Honour & Tyranny" en de cover "Lost Wisdom" op, met hulp van Duke Satanael op de drums en het keyboard.

Een maand nadat het nummer uitkwam ging Laurent F. voor drie maanden de gevangenis in vanwege het propageren van het Nationaal-Socialisme en radicale haat. In 2001 bracht Kristallnacht nog een album uit, genaamd "Of Elitism and War", maar in september 2002, 8 jaar nadat de band was opgericht, besloot Laurent F. te stoppen met de band..

Rammstein

Rammstein bestaat uit zanger Till Lindemann, gitaristen Paul Landers en Richard Kruspe, toetsenist Flake Lorenz, bassist Oliver Reidel en drummer Christoph Schneider en werden in 1993 opgericht in Duitsland.

De groep maakt een opzwepende mix van metal en industrial, die de leden zelf omschrijven als 'tanz metal'. In 1996 verscheen hun debuutalbum 'Herzeleid', twee jaar later gevolgd door de cd 'Sehnsucht'. Regisseur David Lynch was onder de indruk van de groep en gebruikte het nummer 'Du Hast' in zijn nogal eigenaardige film 'Lost Highway'. Rammstein tourde met veel succes door Amerika en verkocht miljoenen cd's, een ongekende prestatie voor een Duitstalige band. De naam van Rammstein lag in 1999 op ieders lippen toen de groep in verband werd gebracht met een tragisch incident op een Amerikaanse High School. Twee tieners richtten toen een slachtpartij aan onder hun klasgenoten. De jongens werden beschreven als fanatieke Marilyn Manson en Rammstein fans.

Na het live-album 'Live Aus Berlin' uit 1999, verscheen begin 2001 het album 'Mutter'. Dit album betekende de doorbraak. De single 'Sonne' belandde zelfs in de Mega Top 100. Neem de groep echter wel met een korreltje zout, want de meeste nummers getuigen van nogal morbide humor. Rammstein moet je gewoon zien als puur vermaak. Tijdens hun concerten maakt de groep gebruik van reusachtige dildo's, gigantische vlammenwerpers en veel vuur en explosies. Vooral in Amerika zorgt dit voor de nodige ophef en werd de groep zelfs gearresteerd wegens aanstootgevend gedrag.

Pearl Jam

Als je als rockband ook maar één rock classic kunt maken, dan heb je het goed voor elkaar. Pearl Jam deed dat, en dat nog wel met hun eerste hit: 'Alive'. Waarin ze lieten horen dat de Seattle-grunge van de jaren '90 niet alléén een zaak van Nirvana was.

Pearl Jam met zanger Eddie Vedder als blikvanger ontstond net als Nirvana en Soundgarden in Seattle, in het noordwesten van de Verenigde Staten. Een stad waar niks te doen was voor jongeren, dus het enige wat ze konden was muziek maken. Nadat twee leden in de band Mother Love Bone hadden gezeten, richtten ze in 1989 Pearl Jam op. Na wat geëxperimenteer hadden ze een eigen stijl ontwikkeld, die het midden hield tussen keiharde punk en melodieuze rock. In 1991 maakte de band het debuutalbum 'Ten', dat in Amerika insloeg als een bom. Na de doorbraak van Nirvana bleek dat er nog méér van dat soort bands waren. In het voorjaar van 1992 werd bovendien de single 'Alive' een hit in Amerika en Europa. In Nederland kwam de plaat weliswaar niet in de top 10, maar hielp de verkoopcijfers van 'Ten' wel een stuk in de goede richting.

Een concert op Pinkpop in 1992 dat legendarisch werd vanwege de gevaarlijke 'stagedive'-sprongen van Vedder deed de rest. Pearl Jam was even de grootste rockband in ons land. De status die ze na dat Pinkpop optreden kregen, hebben ze eigenlijk nooit meer geëvenaard. Verschillende albums zijn sinds 1993 al verschenen, die allemaal redelijk goed verkopen, maar een echte klassieker als Alive hebben ze tot op de dag van vandaag niet meer kunnen maken.

Stone Temple Pilots

De Stone Temple Pilots speelden in 1993 als relatief onbekende band de Marqueetent op Pukkelpop totaal ondersteboven. Het grote publiek ontdekte de Pilots wat ervoor zorgde dat de groep voortaan niet meer in kleine clubs optrad maar wel in immense stadions. Hun blazend grungegeweld werd door critici bestempeld als niet meer of minder dan schaamteloos plagiaat van Alice In Chains of Pearl Jam.

Dat deed echter niets af van het feit dat de heren eind 1993 met nummers als 'Plush' en 'Creep' wereldsterren werden. Een goede Stone Temple Pilots song stond bekend om zijn strakke gitaarrifs die gerelateerd konden worden aan bovenvermelde bands maar altijd gekruid werden door specerijen uit eigen tuin. Het debuutalbum, 'Core', ging zo'n slordige drie miljoen keer over de toonbank en opvolger 'Purple' schoot meteen na de release naar de hoogste stek van de Amerikaanse hitlijsten. Na een vermoeiende toer ter ondersteuning van de nieuwe succesplaat hielden de heren een uitgebreide platte rust. Blijkbaar sloeg de verveling toe want zanger Weiland ontwikkelde een ondertussen veel besproken heroïneverslaving.

In de lente van 1995 werd Scott gearresteerd voor het bezit van cocaïne en heroïne. Het gerecht stuurde hem stante pede naar een afkickcentrum. Na de lijdensweg kwam er in 1996, 'Tiny Music...Songs From the Vatican Giftshop', een plaat die op gemengde reacties onthaald werd. Scott Weiland was blijkbaar nog niet genezen van zijn zelfdestructieve kwaal want hij herviel kort na de release van het album. Meteen werd de gehele zomertoer verticaal geklasseerd. Zonder toerondersteuning en gebrek aan promotie kon 'Tiny Music...Songs From the Vatican Giftshop', in vergelijking met de vorige platen, weinig potten breken.

Nog altijd tegen zichzelf vechtend, nam Weiland in 1998 een soloalbum op dat luisterde naar de naam, '12 Bar Blues'. De andere Pilots rekruteerden zanger Dave Coutts om 'Talk Show' op te nemen. Tegen alle verwachtingen in volgde er wat later een reünie. Een maat voor niets want onmiddellijk na het uitbrengen van 'No. 4' werd Weiland veroordeeld tot een jaar cel omdat hij zich niet aan de regels van zijn borgtocht had gehouden.

Scorpions

Vroeger dacht ik dat er uit Duitsland op muzikaal gebied niks anders kwam dan schlagers en hoempa muziek van illustere namen als Heino, Dennie Christian en Rex Gildo. Maar dat er ook wat steviger muziek wordt gemaakt, leerden we van The Scorpions. En dan bedoel ik niet de band die in de jaren '60 een hit had met 'Hello Josephine'.

Nee, de Duitse Scorpions waren van een heel andere orde. Stevige hardrock met de typisch Duitse no-nonsense instelling. Gewoon keihard spelen, dat was het motto. De band werd eind jaren '60 opgericht door gitarist Rudolf Schenker, die met z'n broer Michael de eerste helft van de jaren '70 de Duitse podia onveilig zou maken. Na een paar weinig succesvolle platen (en het vertrek van Michael) ging het na 1975 plotseling wat beter met de band, vooral in  Japan.

De band liet zich niet beïnvloeden door allerlei nieuwe muzikale trends zoals punk en disco, maar ging stug door met het maken van wat al snel Krautrock werd genoemd. Pas in 1987 kwam de eerste grote hit. Dat was 'Still Loving You', dat de 4e plaats van de Top 40 haalde. Vier jaar later had de band eindelijk z'n eerste nummer 1-hit, met 'Wind Of Change'. Dit nummer, over de vernieuwingen in Oost-Europa, was een toepasselijke plaat in die tijd van veranderingen. De band bestaat nog steeds, maar teert vooral op oude successen.

Foreigner

Foreigner is een band die in de tweede helft van de jaren '70 veel fans had met z'n ruige hardrock. Singles als 'Hot Blooded' en 'Cold As Ice' werden in Europa flinke hits, maar in Amerika viel het allemaal wat tegen. Ssimpelweg omdat de Amerikaanse radiozenders nauwelijks hardrock draaiden. "Onze albums verkochten prima, maar we wilden ook wel eens in de top 40 staan", zei zanger Mick Jones. En dus vroeg hij zichaf: "En wat doe je dan?". "Een rockballad maken!", was het antwoord van z'n collega Lou Gramm.

In 1981 schreven ze samen de ballad 'Waiting For A Girl Like You', dat maar liefst tien weken op de tweede plaats stond van de Amerikaanse top 100. Eindelijk had Foreigner dan z'n echte hitsingle, maar dit vroeg natuurlijk om meer, en dus werd de ene na de andere rockballad gemaakt door de band. Net voordat de fans van het eerste uur afhaakten (ze vonden al die ballads toch nét iets te soft), kwam Foreigner met z'n allergrootste hit: 'I Want To Know What Love Is', dat eind 1984 werd uitgebracht. "We moesten opboksen tegen 'Do They Know It's Christmas', dat tegelijkertijd was uitgebracht", herinnert Mick zich. "Dat kunnen we dus wel schudden, dachten we. Groot was dus ook onze verbazing toen we hoorden dat we die plaat van de eerste plaats hadden gestoten".

De mooie ballad stond begin 1985 op 1 in Engeland, en dat was voor de Engelse Mick Jones een droom die uitkwam. Daarna probeerde Foreigner weer terug te gaan naar de hardrock, maar dat lukte natuurlijk niet meer. De fans waren al té veel gewend aan de softe liefdesliedjes die Foreigner groot hadden gemaakt. Gevolg: ruzie in de band over de muzikale koers, boze bandleden die opstappen, enfin, het gebruikelijke verhaal bij zoveel bands. Foreigner ging eind jaren '80 dan ook met veel ruzie uit elkaar, om het in 1994 nog één keer te proberen.

Aerosmith

Alle clichés die er bestaan over rock 'n roll kun je toepassen op Aerosmith: drank, drugs, vrouwen, ruzies, geld - noem maar op. De band werd begin jaren '70 opgericht door Steven Tyler en Joe Perry waarna ze in 1973 al een hit hadden met Dream On. Daarna ging het goed mis met de band, en na de zoveelste drugsverslaving gooiden ze in 1980 het bijltje erbij neer.

Vier jaar later begon het toch weer te kriebelen en nu, terwijl de bandleden weer helemaal 'clean' waren, konden ze weer van voren af aan beginnen. De comeback kwam er, maar daar hadden ze wel de hulp nodig van Run DMC, het raptrio uit New York. Dat rock en rap goed samen gaan lieten ze zien op de single 'Walk This Way' uit 1986, waarop Steven en Joe meededen met Run DMC. De single werd een wereldhit en Aerosmith was weer helemaal terug. Ze verkochten in een paar jaar tijd zo'n 20 miljoen platen in de VS, waar ze hits hadden met onder meer 'Love In An Elevator', 'Rag Doll' en 'Cryin''. Ze zijn tegenwoordig allemaal wat ouder geworden, maar van ophouden is nog geen sprake.

Nazareth

De Schotse band Nazareth werd in 1968 opgericht in Dunfermline. Dan McCafferty (zang), Darrel Sweet (drums) en Pete Agnew (bas) speelden samen in de groep Shadettes. Na de komst van Manny Charlton (gitaar) werd de naam van de band n 1968 gewijzigd in Nazareth.

Pas in 1971 kreeg Nazareth een platencontract. De eerste twee albums maakten weinig indruk. Het derde album "Razamanaz" werd geproduceerd door Roger Glover (Deep Purple). In Engeland werd Nazareth bekend door de nummers "Broken down angel", "Bad bad boy" en "The ballad of Hollos Brown". In Nederland brak Nazareth met de ballad "Love hurts". De bezetting van Nazareth bleef tot 1978 intact. In dat jaar werd Zal Cleminson als tweede gitarist aan de groep toegevoegd. Zal Cleminson was een album later weer verdwenen. Later zouden ook Billy Rankin (gitaar) en John Loche (toetsen) deel uit maken van Nazareth.

Belangrijke albums van Nazareth zijn: "Nazareth" (1971), "Exercises" (1973), "Razamanaz" (1973), "Loud 'n' proud" (1973), "Rampant" (1974), "Hair of the dog" (1975), "Close enough for rock 'n' roll" (1976), "Play 'n' the game" (1976), "Hot tracks" (1977), "Expect no mercy" (1977), "No mean city" (1978], "Malice in wonderland" (1980), "Fool circle" (1981), "S'naz" (1982), "2xs" (1982), "Sound elixir" (1983), "No jive" (1993).

Randy Castillo

Randy Castillo was een populaire drummer. Hij werd vooral bekend dankzij zijn bijdragen aan de groepen Ozzy Osbourne en Motley Crue. Castillo werd geboren in Albuquerque. Reeds op jonge leeftijd hield hij zich bezig met muziek. Aanvankelijk speelde hij trompet, maar hij verruilde dit instrument later voor drums.

Tijdens zijn schooltijd speelde hij bij verschillende plaatselijke bandjes. Aan het begin van de jaren tachtig speelde Randy Castillo enige tijd bij de Motels. Vanaf 1986 maakte Castillo gedurende dertien jaar dienst uit van het rockcircus van Ozzy Osbourne. Hij is onder meer te horen op de Ozbourne-albums "The Ultimate Sin" en "No Rest for the Wicked".

Na zijn lange verblijf bij Osbourne verving Randy Castillo Tommy Lee een tijd bij Motley Crue tot hij ziek werd. Randy Castillo overleed aan kanker in maart 2002 op 51 jarige leeftijd in zijn huis in Los Angeles.

Def Leppard

De Engelse band Def Leppard wordt eind jaren 70 opgericht Rick Savage, Pete Willis. Joe Elliot en Steve Clark. Ze besluiten in eigen beheer een plaat op te nemen en toen trede ook Rick Allen tot de band toe.

Door het succes trokken ze aandacht van de platenmaatschappijen en verschijnt hun eerste echte album "On through the night". Gevolgt door "High & Dry". Met het album "Pyromania" bereiken ze de top positie in Amerika. Tijdens de opname van "Hysteria" raakt drummer Rick Allen betrokken bij een auto ongeluk, waarbij hij zijn arm kwijtraakt. Hij is vastbesloten om verder te gaan, en bewijst zijn gelijk zowel live als op de plaat. Mede hierdoor is "Hysteria" een absolute must voor elke Rock fan. Uiteraard heeft Tachtiger dit album ook in het bezit.

Sammy Hagar

De Amerikaanse hardrockzanger Sammy Hagar werd in Nederland vooral bekend door zijn bijdragen aan Van Halen als opvolger in 1985 van David Lee Roth, maar Hagar was ook de zanger van Montrose. Daarnaast werkte de zanger aan een solocarrière.

Aan het einde van de jaren zestig stopte de in 1947 in Monterey geboren zanger met boksen. Hij speelde in verschillende Californische bands tot Ronnie Montrose hem in 1973 vroeg zijn band te komen versterken. Hagar is te horen op de Montrose albums "Rock the nation" (1973) en "Paper money" (1974). In 1976 begon Sammy Hagar aan een solocarrière nadat hij uit Montrose was gezet. In de begeleidingsband van Sammy Hagar hebben een groot aantal muzikanten gemusiceerd, waaronder Bill Church, Gary Pihl, David Lewark en Chuck Ruff.

De belangrijkste soloalbums van Sammy Hagar uit deze periode zijn "Standing Hampton" (1982), "Rematch" (1982), "Three lock box" (1983) en "Voa" (1983). Ook nadat Sammy Hagar in 1985 David Lee Roth verving in Van Halen, bleef Hagar actief als soloartiest. In 1987 verscheen "Sammy Hagar". Hoewel dit album goed werd verkocht, had het niet dezelfde kwaliteit als de voorgangers. Sammy Hagar maakte tot eind 1996 deel uit van Van Halen.

Pestilence

Tijdens de zomermaanden van 1986 wordt Pestilence in Enschede opgericht. Patrick Mameli (zang/gitaar), Randy Meinhard (gitaar) en Marco Foddis (drums) brengen later dat jaar hun eerste demo "Dysentery" uit. De carrière van de band krijgt in 1987 een impuls als in september Martin van Drunen (zang/bas) aan de bezetting wordt toegevoegd. Mameli richt zich vanaf dat moment nog slechts op zijn gitaarspel.

In de nieuwe samenstelling wordt de demo "The Penance" opgenomen, waarmee het viertal hoge ogen gooit in de metalscene. Eén nummer ervan verschijnt op de verzamel-LP "Teutonic Invasion 2". In 1988 wordt het debuutalbum "Malleus Maleficarum" opgenomen, dat in september verschijnt. Niet lang daarna verlaten Meinhard en Foddis de band om in november de technometalformatie Sacrosanct op te richten. Aan het begin van het jaar 1989 keert Foddis terug bij de groep. Ondertussen heeft Pestilence Patrick Uterwijk (gitaar) aangetrokken. Met hem neemt de band de cd "Consuming Impulse" op. Het album laat een meer richting death metal neigend Pestilence horen. Al spoedig kan het viertal zich meten met genregrootheden als het Amerikaanse Death.

Tony Reno

Tony Reno werd geboren op 10 Februari 1963 in Danderyd te Zweden.  Bij de meesten is Tony beter bekend als Tony Niemistö, de voormalige drummer bij de Zweedse band Europe in de periode 1981-1984. Tony speelde mee op het debbuutalbum Europe en het tweede album Wings Of Tomorrow, maar werd tijdens de Wings Of Tomorrow tour ontslagen. De rest van de band vonden hem niet gemotiveerd genoeg en vervingen hem door Ian Haugland.

In 1986 voegde Tony zich bij de in 1985 opgerichte Deense band Geisha. Tony Reno gaat tevens door het leven als Tony Lace. Hij woont momenteel in het Zweedse Upplands Väsby, waar bij bij een computerbedrijf werkt.

Queensrÿche

De Amerikaanse hardrockband Queensryche werd in 1981 opgericht  door Geoff Tate, Chris DeGarmo, Michael Wilton, Eddie Jackson en Scott Rockenfield.  De eerste EP van de band verschijnt in 1983, gevolgt door de albums The Warning en Rage For Order. In 1988 brengt Queensrÿche het conceptalbum "Operation Mindcrime". Dit album bevat, zoals de band zelf zegt:" detailed storyline, character development and strong songs" wat een Grammy nominatie oplevert.

Bij het grote publiek is Queensrÿche bekend geworden met het nummer "Silent Lucidity" van het album "Empire" uit 1990. Voor de rest heeft Queensrÿche een schare vaste fans. In 2006 verscheen nog het album Operation Mindcrime II.

Screaming Trees

De Amerikaanse band Screaming Trees werd opgericht in 1985 te Ellensburg, Washington door de broers Gary Lee Conner en Van Conner, Mark Lanegan, en Mark Pickerel. In de periode van 1985 tot 1989 namen ze een aantal platen op voor het SST label. Eind 1991, na het uitbrengen van Uncle Anesthesia, verliet Pickerel de band en hij werd vervangen door Barrett Martin. Hun albums Sweet Oblivion en Dust waren bescheiden commerciële succesjes. Dit was grotendeels te danken aan de song "Nearly Lost You", die voorkwam op de soundtrack van de film Singles. De groep ging uit elkaar na de tour voor hun album Dust uit 1996.

Alle groepsleden gingen zich na de split bezighouden met andere muzikale projecten, waarbij Mark Lanegan het meest succesvol bleek. Hij heeft verschillende goed onthaalde soloalbums uitgebracht en werkt ook samen met Queens of the Stone Age. Voor zijn meest recente soloplaat "Bubblegum", hield hij de "Mark Lanegan Band" boven de doopvont.

Saviour Machine

Saviour Machine is een band uit de Verenigde Staten die op theatrale wijze de eindtijd probeert uit te beelden door middel van symfonische en gothic metal.

De band werd opgericht in 1989. Het eerste album Saviour Machine I werd in 1993 uitgebracht op Frontline Records. Ook het tweede album Saviour Machine II kwam nog uit bij Frontline, maar sinds 1994 brengt frontman Eric Clayton alle Saviour Machine projecten uit op het hiervoor speciaal opgerichte onafhankelijke label MCM Music.

The Breeze

The Breeze is een hardrockband uit Gelderland. Niet te verwarren met de band Breeze (1971-1981).

Hun eerste album Drive Me Mad uit 1990 levert meteen radioaandacht op bij onder meer VPRO, NCRV en VARA. Het daaropvolgende minialbum Bizarre wordt geproduceerd door Peter Bootsman van New Adventures. The Breeze tourt samen met New Adventures door het land. De band speelt in 1994 in Berlijn.

Herman Brood maakt de hoes van de cd Terrified (1995). De Terrified-Tour duurt ongeveer twee jaar en 150 optredens lang met concerten in Nederland, België en Duitsland. The Breeze staat daarna in grote Nederlandse popzalen als voorprogramma voor internationale acts als Uriah Heep, Saxon, Wishbone Ash, Kane, Y&T, Thin Lizzy en Ten Years After. Tijdens de opnamen van het album Wanted (2004) staat Rob Orlemans achter de knoppen. In januari 2008 verschijnt de single What I Like About You.

Bekijk ook eens de website van The Breeze

Update: met dank aan Nick Helmond

Krist Novoselic

Krist Anthony Novoselic was de bassist van Nirvana. Tevens speelde hij accordeon, wat hij ook liet horen tijdens Nirvana's optreden bij MTV Unplugged. Na de dood van Kurt Cobain, startte Krist in 1995 de band Sweet 75.

Samen met Jello Biafra en de voormalige gitarist van Soundgarden Kim Thayil speelde hij in de No WTO Combo. Deze band bleef 5 dagen elkaar.

Eyes Adrift werd in 2002 opgericht. Er werd net als bij Sweet 75 maar één album gemaakt en de band stopte in 2003 toen het album een commerciële flop werd. Eind 2006 werd Krist, door Maarten Stolzenbach, gevraagd om de bassgitaar weer op te pakken om voor de invloedrijke punkband Flipper te gaan spelen.

Phil Anselmo

Phil Anselmo werd geboren op 30 juni 1968 in New Orleans en is metal zanger. Hij is vooral bekend geworden als zanger van de band Pantera.

Phil kwam in 1987 als zanger bij deze band. In 2001 besloott Pantera te stoppen door het grote drugsgebruik van phil. In 2004 werd de ex-Pantera gitarist Dimebag Darell neergeschoten. Phil verklaarde dat dit de schuld was van de media en dat hij er spijt van had dat hij de ruzie met Dimebag nooit heeft kunnen bijleggen.

Inhume

Inhume is een band uit Limburg die geïnspireerd is door bands als Carcass, Napalm Death en Terrorizer. Eind 1995 verschijnt hun eerste demo, een jaar later gevolgd door een splitcassette met de band Suppository.

In november 1997 verlaat drummer Roel Sanders de band tijdelijk om met God Dethroned te spelen. Hij keert halverwege 1999 weer terug. Pas in april 2000 brengt Inhume een eerste album uit op het Franse label Osmose

Angus Young

Angus McKinnon Young werd geboren op 31 maart 1955 in Glasgow en wij kennen hem als de gitarist van AC/DC. Begin jaren 60 verhuisde Angus met zijn familie naar Australie, maar momenteel woont hij in ons eigen Nederland.

Hij leerde gitaarspelen door veel van zijn oudere broer Malcolm Young op te pikken. Nadat hij begin jaren 70 van de middelbare school kwam begon hij in bandjes te spelen die namen hadden als Kentuckee en Tantrum. Malcolm richtte in 1973 een nieuwe band op en vroeg Angus om tot zijn groep toe te treden.

AC/DC werd daarna al snel een begrip. Beroemd zijn zijn onnavolgbare gimmicks zoals het onafscheidelijke schooluniform en het kenmerkende Chuck Berry loopje, de duckwalk. Hijzelf beweert dat hij zich in zijn schooluniform het meest op zijn gemak voelt als hij gitaar speelt, omdat hij vroeger als hij van school kwam onmiddellijk in zijn kamer begon gitaar te spelen zonder zijn uniform eerst uit te trekken. De waarheid is echter dat hij vóór het uniform vele gimmicks heeft geprobeerd. Zo trad hij in zijn beginjaren op in een gorillapak, maar stopte hiermee omdat het te warm en onhandelbaar werd in de hete spotlights. Later probeerde hij het dan in een Supermankostuum, compleet met een telefooncel op het podium, waarin hij zich dan tussen twee gitaarsolo's omkleedde.

Ooit raakte hij in zijn haast midden in een optreden hierin vastgeklemd. Pas vanaf toen kwam het beroemde schooluniform weer uit de kast, dat nu na al die jaren zijn handelsmerk is geworden.

Blind Guardian

Blind Guardian is een heavy metalband die eind jaren 80 werd opgericht in Krefeld, Duitsland. De vier bandleden worden door hun fans barden genoemd. Deze bandleden zijn Hansi Kürsch (leadzanger en basgitarist), André Olbrich en Marcus Siepen (gitaristen) en Thomen Stauch (drummer).

De nummers van Blind Guardian gaan voornamelijk over Tolkieniaanse en Middeleeuwse thema's. Terwijl ze eerst vooral populair waren in Europa en Japan, hebben ze nu over de hele wereld aanhang. Samen met Jon Schaffer, oprichter en frontman van Iced Earth, is Kürsch een nieuw project getiteld Demons and Wizards begonnen.

Saga

Saga werd in 1976 opgericht die van meet of aan Symfonische rock met jazz en hardrockinvloeden speelt. De groep staat in 1982 op Pinkpop. In 1986 formeren drummer Steve Negus en toetsenist Jim Gilmour hun eigen GNP, waarna Saga in triovorm doorgaat.

Dankzij The Security Of Illusion is de hereniging een feit. Bassist Jim Crichton nestelt zich als producer met eigen studio in Los Angeles. Het ambitieuze concept cd Generation is een van Saga's meest indrukwekkenste albums. Het album Pleasure & The Pain staat in het teken van Saga's 20e verjaardag.

In dit millennium gaat Saga gewoon door, en Nederland wordt daarbij niet vergeten.

Europe

Oorspronkelijk was de Zweedse band Europe een progressieve rock band, maar om meer airplay te krijgen stapte Europe over op een softer geluid met een prominentere rol voor de keyboards. De band begon in 1979 onder de naam "Force". Met die naam wonnen ze in Zweden 'Luciarock', een talentenjacht voor bands. Ze speelden daar "In the Future to come" en "The king will return". Deze nummers zijn terug te vinden op hun debuut cd 'Europe'.

Europe brak internationaal door met het nummer The Final Countdown in 1986. Dit nummer stond in veel landen, waaronder Nederland, op nummer 1 en geldt voor velen als een rock-klassieker. Gedurende de jaren '80 scoorde Europe nog een paar hits, waaronder Rock the Night, Carrie en Superstitious.

De huidige bezetting van de band is Joey Tempest, John Norum, John Levén, Mic Michaeli en Ian Haugland. Onlangs bracht de band nog een nieuwe cd uit met de titel Secret Society.

Rainbow

In juni 1975 verliet gitarist Ritchie Blackmore Deep Purple en richtte met de van Elf afkomstige Ronnie James Dio, Graig Gruber, Mikey Lee Soule en Gary Driscoll de hardrock band Rainbow op. Met deze samenstelling verscheen het eerste Rainbow album "Ritchie Blackmore's Rainbow".

Na de verschijning van het debuutalbum ontsloeg Ritchie Blackmore behalve Ronnie James Dio alle muzikanten. Als vervangers werden Cozy Powell, Jimmy Bain en Tony Carey aangetrokken. Na het album "On stage" uit 1977 werden Jimmy Bain en Tony Carey weer vervangen door David Stone en Bob Daisley.

Na de opnamen van "Long live rock and roll" maakte Rainbow een tournee door de Verenigde Staten, maar de harde rock van de groep sloeg daar niet zo goed aan als vroeger wel het geval was met Deep Purple. Mede hierdoor ontstond ruzie in de groep en werden weer enkele muzikanten ontslagen. Ronnie James Dio vertrok naar Black Sabbath. Drummer Cozy Powell mocht blijven. Rainbow bestond nu verder uit Graham Bonnet, Roger Glover en Don Airey.

De voormalige Deep Purple bassist Roger Glover produceerde het prima album "Down to earth". In het najaar van 1980 verliet Cozy Powel Rainbow. Voor de opnamen van het volgende album werd Rob Rondinelli door Ritchie Blackmore aangenomen. De plaat kreeg als titel "Difficult to cure", mogelijk een verwijzing naar de inmiddels vertrokken Graham Bonnet en Don Airey en de grote hoeveelheid personeelswisselingen, die Ritchie Blackmore's Rainbow in het algemeen kenschetsen. Bonnet en Airey werden vervangen door Rosenthal en Turner.

In 1985 hielden ook Ritchie Blackmore en Roger Glover het met Rainbow voor gezien. Zij traden toe tot het heropgerichte Deep Purple, dat tijdelijk in de succesformatie voor het voetlicht zou treden.

Paul Stanley

Paul Stanley werd geboren als Stanley Harvey Eisen in The Bronx (New York ), op 20 januari 1952 en is  zanger en gitarist van de Amerikaanse band KISS. Zijn alter ego in KISS is Starchild. Hij treedt graag op de voorgrond met zijn expressieve gedrag en seksueel getinte opmerkingen.

Samen met Gene Simmons was Paul Stanley verantwoordelijk voor de meeste nummers die KISS opnam. Toen in 1978 de bandleden van KISS elk een soloalbum uitbracht, bleek dat van Paul Stanley het meest te klinken als KISS.

In 1983, toen de populariteit van KISS tanende was, was het op Paul Stanley's aandringen dat de maskers werden afgedaan. Hierna nam de populariteit weer toe, hoewel Paul Stanley en Gene Simmons nog de enige twee overgebleven bandleden waren.

Vorige maand verscheen Paul's nieuwste album Live To Win.

Simone Simons

Simone Simons werd op 17 januari 1985 geboren in Hoensbroek is zangeres bij de Nederlandse Symfonische Metalband Epica.

Simone Simons is al muzikaal actief sinds haar tiende, toen ze fluit speelde. Na een jaar hield ze hiermee op en nam ze jazz en popzanglessen. Simone begon een relatie met After Forever gitarist Mark Janssen. Door creatieve meningsverschillen stapte Mark in 2002 uit die band en begon samen met Simone een nieuwe band "Sahara Dust". Omdat de band Kamelot een album uitbracht met dezelfde naam, besloten de bandleden van Sahara Dust de naam te veranderen in Epica. Hun eerste album kwam uit in 2003 met de titel The Phantom Agony. Bij de opnamen van dit album was Simone nog maar 17 jaar oud.

In 2005 kwam het tweede studio album van Epica uit. Het album kreeg de titel "Consign to Oblivion", en de band gaf op 4 mei 2006 een groots concert in Paradiso.

Agoraphobic Nosebleed

De metalband Agoraphobic Nosebleed is opgericht in 1994 te Massachusetts. De samenstelling van de groep is door de jaren heen vaak veranderd, de enige artiest die er altijd bij was is Scott Hull. Hull kan gitaar en basgitaar spelen en drums programmeren. Hij speelt onder andere gitaar in Pig Destroyer.

Agoraphobic Nosebleeds muziek wordt vaak omschreven als cybergrind, dat is grindcore gebruikmakend van drummachines en andere elektronische geluiden. Door gebruik te maken van drummachines kunnen ze stukken brengen met duizenden beats per minuut. De teksten handelen vaak over politiek niet correcte onderwerpen zoals drugs and geweld.

De band staat bekend om de kortheid van hun liedjes: het album Altered States Of America bevat maar liefs 100 liedjes, maar duurt slechts 20 minuten. Vele liedjes duren dus slechts enkele seconden.

Foreigner in concert 1982

Foreigner kennen we natuurlijk allemaal van de ballad I want to know what love is. Maar ze hebben nog veel meer moois gemaakt.

Ben je nieuwsgierig hoe Foreigner live klinkt? Luister dan hier naar het concert dat de band gaf op 22 augustus 1981 in Baarlo.

HSAS

Een van de meest indrukwekkende hardrock-projecten uit de geschiedenis ontstond toen twee vrienden, Sammy Hagar en Neil Schon hun krachten bundelden. Het tweetal vondt in drummer Michael Schrieve en bassist Kenny Aaronson een zeer dynamische ritmesectie, die erin slaagde de fundamenten van het album Through the Fire tijdens een eenmalige Amerikaanse tournee live op te nemen, waarna de songs voor een groot deel wordt bijgeschaaft en afgewerkt.

Het resultaat was een hardrock elpee van de bovenste plank. Met een groots opgezette gitaarmuur van Neil Schon, krachtige rauwe zang van Sammy Hagar en de granieten ritmesectie van  Aaronson en Schrieve. Het had een supergroep kunnen worden, maar door de sterk uiteenlopende muzikale smaken van de bandleden is het daar helaas niet van gekomen.

Gypsy Queen

Gypsy Queen is afkomstig uit Florida en wordt geleid door de tweeling zusjes Pam en Paula Mattioli. De twee roodharige spetters hebben jaren lang moeten knokken voor een plekje in de rockwereld, waar ze steeds nul op rekest kregen. Maar dankzij Aerosmith producer Jack Douglas is het ze toch gelukt.

Na het debuut album Gypsy Queen uit 1987 zijn er nog enkele single's verschenen, en naar mijn weten maakten ze in 200 het laatste album Dream Through you.

Lisa Dominique

De Duitsers hadden Doro, en de Engelsen hadden Lisa Dominique. Ze was een leuke blonde stoeipoes, waar je als rocker slapeloze nachten van overhield. Volgens velen hield je van de muziek en zangkwaliteiten nachtmerrie's over, want haar ouderwetse rock 'n roll, waarin ze werd begeleid door haar gitaar spelende broer en eentonige stem van Lisa, viel ze door de mand.

Maar ik? Ik vond het wel lekkere muziek om naar te luisteren.

Ze zingt overigens nog steeds. Bekijk haar website maar eens.

No Exqze

Wanneer Adje Vandenberg de naar hem vernoemde groep ontbindt en de overstap naar Whitesnake maakt, speelt bassist Dick Kemper een tijdlang vrijblijvend in de coverband Sparetime. Het project wordt al snel serieuzer en mondt uiteindelijk uit in No Exqze. Over belangstelling heeft men niet te klagen. Mick Froeling (bekend van Normaal) bied zich aan als manager en platenmaatschappij Phonogram hapt meteen toe.

Al snel wordt onder leiding van Tony Platt (o.a. AC/DC, Gary Moore en Cheap Trick) een elpee gemaakt. De elpee Hard To Handle is gevuld met tien melodieuze rocksongs van de hand van Dick Kemper. Op compositorisch gebied heeft hij zich bij Vandenberg nooit kunnen ontplooien, maar blijkt wel degelijk talent te hebben.

De hooggespannen verwachtingen worden echter nooit waargemaakt en kort nadat Dick de band heeft verlaten wordt de band opgeheven.

Runaways

(Update 24-10-2006!!)

De Runaways waren een vrouwlijke Hardrockband die in 1975 is samengezteld door producer/manager Kim Fowley. De band bestond uit Joan Jett, Cherie Curry, Sandy West en Lita Ford, waarvan de optredens ontaarden in orgieen, en hotelkamers die eigenhandig afgebroken werden door de vrouwen. Joan Jett en Lita Ford komen we zo nu en dan nog tegen.

Op zaterdag 21 oktober 2006 overleed drumster Sandy West op 47 jarige leeftijd, aan de gevolgen van longkanker.

De band heeft 5 albums op de markt gebracht:

The Runaways (1976)

Queens Of Noise (1977)

Live in Japan (1977)

Waiting For The Night (1977)

And Now... The Runaways (1978)

Er verschenen ook nog enkele Compilatie cd's:

Flaming Schoolgirls (1980)

I Love Playing With Fire (1982)

The Best Of The Runaways (1982)

Een nummer die bijna iedereen wel kent van de Runaways is Mama weer all crazee now.

I dont want to drink my whiskey like you do
I dont need to spend my money but still do
Dont stop now, come on
Another drop now, come on
I wanna lot now, so come on
Thats right, thats right

I said mama but weer all crazee now
I said mama but weer all crazee now
I said mama but weer all crazee now

Three Man Army

Three Man Army was een Hardrockband uit Engeland en speelde in de stijl van Cream. Velen vinden de band bij vlagen niet om aan te horen. Na 3 lp's in 2 jaar tijd stopt de band er alweer mee, en formeren zanger/gitarist Adrian Gurvitz en zijn broer de bassist Paul Gurvitz de Baker Gurvitz Army. Ze trekken Ginger Baker aan als Drummer, die afkomstig is van o.a. Cream.

De 3 lp's die Three Man Army maakten zijn:

Three Man Army (1973)

Two (1974)

Third of a Lifetime (1974)

Alcatrazz

In 1983 richte Graham Bonnett de band Alcatrazz op. Samen met Yngwie Malmsteen, Danny Johnson, Gary Shea, Jimmy Waldo en Jan Uvena. Ze namen in 1984 het album No Parole From Rock'n'Roll  gevolgt door Live Sentence . Nadat het 2e album werd opgenomen verliet Yngwie Malmsteen de band, en werd hij vervangen door Steve Vai, die na het 3e album Disturbing The Peace  ook weer vertrok.

De band ging verder met de overige vijf leden en nam het album Dangerous Games op. Hierna ging de groep in 1987 uit elkaar.

In 1988 verscheen nog wel het album The best of Alcatrazz. Hun meest bekende liedje is God Blessed Video dat te horen is op het fictieve radiostation V-Rock in het computerspel Grand Theft Auto: Vice City.

Some cheap kid from Birmingham
Blessed with an accent
That pours like the darkest brown ale
Just one more puppet, piss elegant marionette
He's just a fast buck for sale
Ahhhh fast buck for sale

Don't you know that God blessed video
We know that God blessed video

Vixen

Vixen is een Amerikaanse band die begin jaren 80 door gitariste Jan Kuehnemund. De rest van de bezetting bestond uit Janet Gardner,Roxy Petrucci en Share Pedersen .Hun debuutalbum 'Vixen' kwam uit in 1988, en werd een grote hit in de Verenigde Staten. Verder werden er wereldwijd een paar miljoen exemplaren verkocht. In 1990 verscheen hun tweede album 'Rev It Up'. In 1988 stonden de meiden overigens in het voorprogramma van de Scorpions in Ahoy, waar ze een geweldig optreden lieten zien.

In 1991 stapte Share en Janet uit de band, om een nieuwe muzikale weg in te slaan, en de ex-leden van Vixen hielden zich bezig met verschillende projecten. Totdat Roxy Petrucci de gitariste Gina Stile ontmoette en besloot samen met Janet Gardner Vixen weer een nieuw leven in te blazen. Met Rana Ross als basgitariste tourde de band in 1997 door de Verenigde Staten. Hun nieuwe album 'Tangerine' kwam uit in mei 1998.

Hierna werd Rana Ross vervangen door Roxy's zus Maxine, en ging mee met de promotie-tour van het nieuwe album. In 2001 werd Vixen hervormd met als line-up Janet, Jan & Roxy, plus de nieuwe basgitariste Pat Holloway. Ze tourden door de VS met de Voices of Metal tour. Helaas veranderde halverwege de tour de line-up, en Jan bleef over als enige originele lid van de band. The nieuwe leden waren Jenna Piccolo (now Sanz-Agero) als zangeres , Lynn Louise Lowrey als basgitariste en Kat Kraft als drummer.

Judas Priest

De band wordt in 1972 opgericht door gitarist K.K. Downing en bassist Ian Hill. Later voegt gitarist Glenn Tipton zich bij de band. Recentelijk gaf de gitarist toe dat hij Judas Priest slechts als een tussenstation zag, totdat hij wat beters zou vinden. Glenn kwam er al heel snel achter dat de band groot potentieel had, zeker nadat vocalist Rob Halford zich in 1973 bij de band aansloot. Voor een habbekrats nemen de heren met een sessiedrummer het debuut Rocka Rolla op in 1974. De plaat flopt door een matige productie en zwak songmateriaal. Judas Priest krijgt gelukkig een herkansing in de vorm van Sad Wings of Destiny in 1976. Naast nummers als The Ripper en Tyrant, staat op de plaat de heuse klassieker Victim of Changes. In 1977 breekt de band door in de VS met het nummer Diamonds and Rust. .

Het drummerleed is dan nog niet verholpen, want de volgende twee platen Stained Class en Killing Machine worden ingespeeld door weer een andere drummer, Les Binks. Met hem brengt Judas Priest in 1979 wel de absolute live mijlpaal Unleashed in the East uit.

Als de jaren '80 aanbreken blijft Judas Priest onverminderd ijzersterke platen uitbrengen. Aan British Steel uit 1980 wordt in 2001 nog een documentaire aan gewijd in de serie 'Classic albums'.

Uitzondering is wel het Turbo album uit 1986. De band experimenteert op die plaat met gitaarsynthesizers, tot groot ongenoegen van vele fans. Met 'Ram it down' uit 1988 laat Judas Priest het experimenteren voor wat het is en brengt weer een uitstekend heavy metal album uit. Drummer Dave Holland, die Les Binks in 1980 verving, verlaat na de tour de band om zich op andere interesses te storten.

Vriend en vijand zijn stomverbaasd wanneer Painkiller twee jaar later uitkomt. Het titelnummer laat een ongekend harde Priest horen. Met snoeiharde metal en veel dubbele bassdrums, dankzij Racer-X drummer Scott Travis, en een krijsende Rob Halford lijkt de band aan een tweede jeugd te zijn begonnen. Aan het einde van de tour kondigt Rob Halford echter zijn vertrek aan. Hij wil andere dingen doen en kan zijn ei niet langer kwijt binnen Judas Priest.

In 1996 loopt Priest de Amerikaan Tim Owens tegen het lijf en ze zijn direct onder de indruk van zijn vocale acrobatiek. Veel tijd hebben ze niet nodig om Owens in te leren, hij speelt namelijk in een Judas Priest coverband. Een droom voor de jonge Amerikaan gaat in vervulling als hij met zijn favoriete band Jugulator opneemt en vervolgens mee op tour gaat. Zowel plaat als tour worden goed ontvangen, al wordt Rob Halford wel gemist. Dat verandert ook niet met Demolition uit 2001 en de roep voor een reünie wordt steeds luider.

In 2004 is het dan zover, voor het eerst in 12 jaar tourt de band weer met Rob Halford en doet verschillende festivals aan zoals Graspop. In 2005 volgde een nieuw album: Angel of Retribution.

Kittie

Kittie is een Canadese metal band die bestaat uit vier vrouwen. Hun succes verhaal begon in 1999 met de opname van hun eerste video voor de hit single Brackish. Kittie is opgericht in 1996 door Mercedes en Morgan Lander. Kittie heeft vele verschillende leden gehad. Alleen de twee zussen Mercedes Lander en Morgan Lander spelen sinds de start van Kittie nog bij de band.

De eerste bassiste werd vervangen door Talena Atfield, maar ook Talena verliet de band in 2002. Vooral mannen vonden het leuk om naar Kittie te kijken, vooral de bassiste Talena Atfield was erg populair en meisjes zagen Kittie als hun voorbeeld.

Michael Schenker Group

De Michael Schenker Group (ook bekend onder de afkorting M.S.G.) is een Duitse hardrock band. M.S.G. werd in 1979 opgericht door de gitarist Michael Schenker, die voorheen bij Scorpions en UFO speelde.

In de geschiedenis van de Michael Schenker Group zijn er veel persoonlijke conflicten en incidenten binnen de band geweest. De originele zanger Gary Barden werd ontslagenen werd vervangen doorGraham Bonnet. Bonnet zong maar op één album mee (Assault Attack) en werd ontslagen nadat hij zijn broek liet zakken toen M.S.G. een voorprogramma verzorgde. Barden werd opnieuw aangenomen en zong mee op een nieuw studio album en is ook te horen op het live album van de hierop volgende tournee. Na zijn tweede vertrek vormde Schenker de band rond zichzelf en een nieuwe zanger genaamd Robin McAuley. De band kreeg de naam McAuley Schenker Group, de afkorting M.S.G. kon intact blijven. Na drie albums gingen Schenker en McAuley uit elkaar en kreeg de band weer haar originele naam.

De nummers van M.S.G. werden vooral live gekenmerkt door de lange gitaarsolo's die door Michael Schenker werden gespeeld op zijn Gibson Flying V.

Fury in the Slaughterhouse

Fury in the Slaughterhouse is een succes volle Duitse gitaarrockband, die in de jaren tachtig zijn opgericht. In 1988 verscheen het eerste alumbum met de titel Fury in the Slaughterhouse.  Ze breken in 1993 echt door met het album Mono, en weten zich na dit album te handhaven.

Nu in 2006 heeft de band inmiddels 20 albums gemaakt, en zijn er vele miljoenen van verkocht.

Annihilator

Annihilator werd in 1984 opgericht te Ottawa door Jeff Waters. Hij schreef een nummer en nam het op samen met vocalist John Bates. Dit nummer met de titel, Annihilator, is nooit officieel uitgebracht. Waters recruteerde een drummer, Paul Malek, en Bates vond een geschikte bassist, Dave Scott. Deze samenstelling bleef ongewijzigd voor twee jaar en de liedjes die tijdens deze periode gemaakt zijn vinden we voor het grootste deel terug op de twee eerste albums.

Voor de uitgave van het debuut album Alice in hell (1989) verhuisde Waters naar Vancouver waar hij de groep helemaal opnieuw samenstelde, met o.a. zanger Randy Rampage. Walters heeft door de jaren heen de samenstelling van de groep vaak veranderd, inclusief de vocalisten.

Iron butterfly

Iron Butterfly is een Amerikaanse band die zijn hoogtepunt kende in de jaren 60 . Ze werden bekend door hun grootste hit In-A-Gadda-Da-Vida. De band is ontstaan in 1966 in San Diego en in 196 kwam hun debuutalbum uit, heavy. De originele leden van Iron Butterfly waren Doug Ingle, Ron Bushy, Jerry Penrod, Darryl DeLoach en Danny Weis. Na hun eerste album verliet iedereen, behalve Ingle en Bushy, de band.

Het nummer In-A-Gadda-Da-Vida van hun tweede album die dezelfde titel heeft, duurt maar liefst 17 minuten. Dit nummer werd een gigantische hit en is eigenlijk ook hun enige hit die ze gehad hebben. Het album wat hierna uitkwam was Ball en was al veel minder succesvol. Dit leidde uiteindelijk tot vele bandwisselingen en in 1971 hield Iron Butterfly er mee op.

In 1975 kwam er weer leven in Iron butterfly en bestond toen uit de volgende leden: Ron Bushy, Eric Brann, Philip Taylor Kramer en Howard Reitzes.

Op 31 Juli 2003 overleed Eric Brann aan een hartaanval, hij was toen 52 jaar.

Er vond weer een wederopstand plaats van Iron Butterfly in 2004 en ze gingen weer op tournee. Ook waren ze dat jaar te zien op het Arrow Rock Festival.

Bon Scott

Ronald Belford Scott (9 juli 1946 – 19 februari 1980), beter bekend als Bon Scott, was de zanger en voorman van de bekend Australische hardrock band AC/DC.

Geboren in Kirriemuir in Schotland, verhuisde hij met zijn familie in 1952 naar Australië.

In 1970 had Scott het succes al enigszins geproefd in meerdere rock en R&B bands, als zanger en enige malen als drummer. In de vroege jaren 70 scheen zijn band Fraternity een heel end op weg naar bekendheid en rijkdom. In 1973 nadat Scott zojuist teruggekomen was naar Adelaide na een tour in Engeland, raakte hij ernstig gewond in een motorongeluk waarbij hij zijn linker testikel verloor. Fraternity ging verder zonder hem, maar behaalde nooit het succes dat Scott behaalde met zijn volgende band.

Een jaar later, werkend als een part-time chauffeur, maakte Scott voor het eerst kennis met de leden van AC/DC. De band werd op dat moment geleid door de broers Angus en Malcom Young. Deze twee waren de jongere broertjes van Scotts vriend George Young van the Easybeats. Scott was verbaast over de energie van de band, terwijl de naïeve bandleden, op hun beurt, behoorlijk ingenomen waren door de ervaren voorman. Toen zanger Dave Evans een paar maanden later werd ontslagen, wist de band wie zij als nieuwe zanger en voorman wilden. Bon Scott ging eind 1974 bij AC/DC aan de slag.

Scott, bekend om zijn drinkgewoonten, werd dood in de auto van een vriend gevonden, die voor diens appartement in zuid Londen geparkeerd stond. Hij was gestikt in zijn eigen braaksel, hoewel de internationale pers ten onrechte meldde dat Scott was gestorven aan een overdosis.

Scott is begraven te Fremantle, Australië, het dorp waar hij opgroeide.

Journey

Journey is een Amerikaanse symfonische hardrock formatie die veel succes had aan het eind van de jaren zeventig en begin jaren tachtig. De groep is in 1973 opgericht door Gregg Rolie, Neal Schon, Ross Valory en George Tickner. Het viertal werd in het begin aangevuld met de drummer Prairie Prince  Hij werd echter al snel vervangen door Aynsley Dunbar.

Journey breekt door in Amerika met de komst van leadzanger Steve Perry. Tickner en Dunbar hebben de groep dan inmiddels al verlaten en Dunbar is vervangen door Steve Smith.
Eind jaren tachtig valt Journey uit elkaar. Neal Schon vormt dan samen met Jonathan Cain en ex-Babys zanger John Waite de groep Bad English en speelde met Sammy Hagar in het project H.S.A.S.

In 1996 komt de band weer samen om Trial By Fire op te nemen, en momenteel tourt de groep door de Verenigde Staten met de volgende bezetting. Neil Schon, Jonathan Cain, Ross Valory, Deen Castronovo en Steve Augeri.

Rush

Rush werd opgericht in 1968 en maakte verschillende bezettingswisselingen door. Toen in 1974 het titelloze debuutalbum verscheen bestond de band uit Geddy Lee, Alex Lifeson en zanger/drummer John Rutsey. Op dit eerste album liet Rush een sterke invloed van Led Zeppelin horen. Nadat Rutsey nog hetzelfde jaar de groep verlaat wordt Neil Peart aangenomen als vervanger. Hij wordt de belangrijkste tekstschrijver en zorgt voor meer diepgaande teksten dan daarvoor. Op het titelloze debuutalbum wilde het nog over alledaagse dingen gaan, zoals het werk of stappen en achter de vrouwen aan, bij Neal Peart zijn deze onderwerpen in zijn teksten niet meer aan de orde.

Bij "Caress of Steel" gaat Rush al langzaam meer richting progressieve rock, met kant 2 als goed voorbeeld daarvan, gezien de opbouw. Met "2112" maakt Rush definitief de stap richting progressieve (hard)rock met wederom een nummer op het album dat een hele LP-kant beslaat. Na hun live-album doen er bij "A farewell to the kings" voor het eerst toetsen hun intrede, gespeeld door Geddy Lee. De muziek wordt ook complexer dan op voorgaande albums. De toetsen worden tot en met "Exit stage left" vooral ter opvulling gebruikt. Bij "Signals" tot en met "Hold your fire" worden de toetsen veel dominanter en is er van de hardrock die Rush in het prille begin maakte niet veel meer over. Het wordt door de dominantere rol voor de toetsen voor Rush steeds moeilijker om de stukken live waar te maken, zoals te horen is op het live-album "A show of hands".

Green River

Green River was een band uit Seattle die in 1983 werd opgericht in ie genoemd is naar een seriemoordenaar bekend als de Green River Killer. Green River was een van de eerste Grungebands. De eerste keer dat Green River van zich liet horen, was met twee tracks op het compilatie-album Deep Six, uitgebracht in 1985.

Steve Turner was de eerste die uit de band stapte omdat die vond dat ze te veel Metal werden. Ook Mark Arm verliet de band, omdat Jeff Ament en Stone Gossard naar zijn idee te commercieel wilden worden. Na zijn vertrek viel de band volledig uit elkaar.

Mark Arm en Steve Turner richtten later de band Mudhoney op. Jeff Ament en Stone Gossard richtte eerst Mother Love Bone op en daarna Pearl Jam.

Def Leppard

Def Leppard is een Engelse hardrockband die in 1977 is opgericht te Sheffield.

De band beschouwt zichzelf meer als een rockband dan als een heavy metalband. De leden van de band kenmerken zich over het algemeen als eenvoudige gitaarriffs met sterke, goed in het gehoorliggende melodische refreinen. Het geluid van Def Leppard wordt verder gekenmerkt door zijn combinatie van poprock en gepolijste melodische achtergrondkoortjes. Deze benadering is zeer duidelijk waarneembaar op hun eerste single, Hello America.

Op het album High 'N' Dry uit 1981 voegde Def Leppard elementen van AC/DC toe. Deze invloeden zijn nadrukkelijk aanwezig in de liedjes High 'N Dry en Let It Go. Aangezien Def Leppard reeds grote fans van AC/DC waren lag het voor de hand dat zij Mutt Lange als producer voor hun tweede album wilden.

Bij het uitbrengen van het album Hysteria werd het duidelijk dat de band een eigen en karakteristiek geluid had ontwikkeld dat zich laat omschrijven als futuristisch met zwaar bewerkte drums en "space-aged" gitaargeluiden met veel effecten, met daar overheen een gelaagde muur van gepolijste en geharmoniseerde vocalen.

In 1984 verloor drummer Rick Allen bij een auto ongeluk zijn rechterarm. Maar daar is op de albums helemaal niets van te horen.

Def Leppard wordt beschouwd als een schoolvoorbeeld van het rockgeluid van de jaren '80. Def Leppard is één van de slechts vijf rockbands die met twee originele albums meer dan 10 miljoen exemplaren van elk hebben verkocht in de Verenigde Staten. De andere bands zijn The Beatles, Led Zeppelin, Pink Floys en Van Halen.

Motörhead

De Britse metalband Motörhead werd in juni 1975 opgericht door de uit Hawkwind afkomstige (Ian) Lemmy Kilmister. Hij vernoemde zijn nieuwe groep naar een nummer, dat hij voor Hawkwind schreef. In de eerste samenstelling van Motörhead speelden korte tijd Larry Wallis (gitaar) en Lucas Fox (drums). Eddie Clarke (gitaar) en Phil Taylor (drums) werden de vervangers.

Motörhead speelde vanaf het begin keiharde metal en kreeg al snel een fanatieke aanhang in Engeland en Europa. De eerste studio-opnamen van Motörhead werden pas in 1979 als "On parole" uitgebracht, toen de groep bij een andere maatschappij al drie albums had uitgebracht. De concertregistratie "No sleep 'til Hammersmith" kwam in Engeland binnen op de eerste plaats van de albumlijsten in 1981. In 1982 kreeg Eddie Clarke ruzie met Lemmy Kilmister. Eddie Clarke werd vervangen door gitarist Brian Robertson, die onder meer bij Thin Lizzy had gespeeld. "Another perfect day" is dan ook meer bluesy dan de voorgangers.

Korte tijd later bleek Lemmy Kilmister toch niet zo gelukkig met de nieuwe koers van Motörhead en hij verving Robertson en Taylor door Pete Gill (drums) en de gitaristen Phil Campbel en Wurzel. Na enkele jaren keerde Taylor weer terug om Gill halverwege een tournee te vervangen.
Het tienjarig bestaan van Motörhead werd in juni 1985 gevierd met een concert in de Londense Hammersmith Odeon. Opnamen hiervan verschenen op het album "The birthday party". "1916" is een van de beste albums van Motörhead.

Rockbitch

Rockbitch was een Britse heavy metalband die bestond uit zeven vrouwen en die ontstond uit de overblijfselen van Red Abyss. Ze zijn meer beroemd om hun podiumact, die voornamelijk om sex draait, dan om de muziek. De bandleden zwoeren monogamie af.

Ze voegden tijdens optredens ook de daad bij het woord en voerden allerlei sexuele daden uit. Ook smeten ze een gouden condoom in het publiek. Wie hem ving , mocht na de show sex hebben met 1 of meerdere bandleden. Hiermee hebben ze in 1997 zoveel aandacht en commotie gegenereerd, dat hun optredens doorgaans overal verboden waren. Ze brachten 1 album uit "Motor Driven Bimbo", maar een tweede plaat is er nooit gekomen omdat ze gedumpt werden door hun platenlabel, omdat ze de sex niet uit hun optredens wilden bannen.

Kirk Hammett

Kirk Hammett werd geboren in de East Bay-town El Sobrante. Kirk Hammett ving een interesse voor muziek op via zijn broer Rick zijn enorme platencollectie van Led Zeppelin en Jimi. Op zijn 15de kocht hij zijn eerste gitaar en versterker. Na het spelen met een Fender Stratocaster begon hij gitaar elementen te mixen voor de perfecte sound,voor zijn oog viel op een  Gibson Flying V.

In '82-'83 werd hij gevraagd om bij Exodus te spelen. Op 1 april 1983 belden ze van Metallica naar Kirk Hammett om te zeggen dat hun gitarist net ontslagen was en vroegen of Kirk het even wilde proberen. Na vijftien dagen speelde Kirk zijn eerste concert met Metallica in New Jersey. Kirk's ex-band Exodus was al 2 keer de support act van Metallica op 29 november 1982 en 5 maart 1983. Nadat ze de Kill 'Em All tour gedaan hadden, ging Kirk naar Joe Satriani om gitaarlessen te volgen.

Inmiddels is Kirk Hammett een van de grootste gitaristen ter wereld.

Morbid Angel

Morbid Angel, is een van de eerste Death metal bands die ook commercieel succes hadden: ze hebben meer dan 1 miljoen verkochte platen, dit komt vooral door het feit dat ze als eerste Death Metalband bij het grote label Giant Records tekenen. De band wordt gezien als de grondlegger van Death Metal.

Alvorens het eerste album verschijnt, worden er maar lieft 5 demo's en een split cd uitgebracht. In 1989 verschijnt het eerste Morbid Angel album. Maar liefst 4 jaar na de eerste demo en 6 jaar na de oprichting verschijnt Altars of Madness. Dit album zorgt meteen voor een doorbraak. Twee jaar later verschijnt het alom geprezen Blessed Are The Sick album.

In 1991 verschijnt het album Abominations of Desolation. Dit album was al opgenomen in 1986, maar de band besloot om het album nog niet te laten verschijnen.

Covenant verschijnt in 1993, voorafgegaan door de single Rapture. De Sloveense groep Laibach releasde een EP in 1994 met daarop enkele remixes.

In 1995 wordt Donination uitgebracht, en een jaar later verschijnt Entangled in Chaos. Nog eens 2 jaar later Formulas fatal to the flesh. Al deze albums werden enthousiast onthaald.

In 1999 verschijnt een ietwat merkwaardig album van Morbid Angel, met daarop maar liefst 40 nummers. Toch duurt deze compilatie-cd slechts 18 minuten. De nummers zijn de solo's van Trey Azagthoth zonder andere instrumenten. Ook alle alternatieve versies staan erop. Daarna volgt Gateways To Annihilation, die wederom enthousiast wordt onthaald door de fans.

Hierna gaat het heel wat minder met Morbid Angel. In 2003 verschijnt nog Heretic, maar dit album flopte. Er werden er amper 20,000 van verkocht. In 2005 verscheen het compilatie album Ignominious.

Vandenberg

Vandenberg was een Nederlandse hardrock band die zijn naam ontleende aan gitarist Ad van den Berg. De band ontstond in 1981 uit Van den Berg's band Teaser, waarin hij samen had gewerkt met zanger Jos Veldhuizen. Toen Van den Berg vergeefs auditie had gedaan bij Thin Lizzy, ontstond de nieuwe line-up van Teaser, met Ad van den Berg op gitaar, Bert Heerink als zanger, Dick Kemper op basgitaar en Jos Zoomer als drummer. De demo van de band kwam onder de aandacht van OOR journalist Kees Baars, die zich opwierp als manager, en die bij platenmaatschappij Atlantic Records een contract regelde.

Het debuutalbum werd opgenomen in de studio van Jimmy Page, de gitarist van Led Zeppelin, en met het nummer Burning Heart breekt de band eerst door in Amerika, en later ook in Nederland. De band gaat op tournee door Amerika, en staat onder andere in het voorprogramma van Ozzy Osbourne en KISS. Op eigen kracht tourt de band in 1984 door Japan. De kwaliteiten als liedjesschrijver en gitarist trekken de aandacht van David Coverdale, die tot twee keer toe vraagt of Ad Vandenberg bij Whitesnake wil komen spelen. Door het succes van het album 'Vandenberg' en de single 'Burning Heart' in Amerika , gaat Adrian Vandenberg hier niet op in.

Van het tweede album wordt het nummer Different Worlds opnieuw een hit. Onder leiding van Jaap Eggermont wordt het derde album opgenomen, echter dit wordt geen succes. In 1986 wordt zanger Bert Heerink aan de kant gezet, en ook dit doet het succes van de band geen goed. De demo's met nieuwe zanger Peter Struyk worden bij de platenmaatschappij niet goed ontvangen. David Coverdale vraagt weer of Ad van den Berg bij Whitesnake wil komen spelen en Ad speelt een gastsolo op het nummer Here I Go Again in. Omdat het met Vandenberg toch niet zo goed gaat, hapt Van den Berg nu wel toe op de aanbieding. De leden gaan hierna hun eigen weg, Jos Zoomer en Peter Struyk treden toe tot Avalon en Dick Kemper richt No Exqze op. In 2004 vindt nog een reünie plaats van de band, en wordt de dubbel-CD The Definitive Vandenberg uitgegeven. In januari 2005 volgt nog een DVD met een Japans concert uit 1984.

Bruce Dickinson

Bruce Dickinson is de zanger van de britse heavy metal band Iron Maiden. Hij werd geboren op 7 augustus 1958 in het Noord-Engelse plaatsje Worksop. Dickinson begon zijn carrière in 1976 bij de rockgroep Styx. Werd in 1977 lid van Samson.

In 1981 ging hij in op de uitnodiging van Steve Harris (bassist van Iron Maiden) om lid te worden van deze groep. In 1993 verliet Dickinson Iron Maiden om aan een solo-carrière te werken. In 1999 kwam hij terug bij deze band waar hij tot op heden de zanger is

Abigor

Abigor was een Oostenrijkse Black metal band, opgericht in 1993 door Peter Kubik en Thomas Tannenberger. Nadat de band een aantal demo's gepubliceerd had werd de zanger Tharen vervangen door Silenius. Niet al te lang daarna sloot de band een contract met Napalm records en in 1994 kwam hun eerste album, Verwüstung / Invoke The Dark Age, uit.

Abigor zette zich hiermee neer als een serieuze black metal band en in de komende jaren zouden ze ook een van de meest succesvolle niet-Scandinavische black metal artiesten worden. In een periode van 10 jaar wist de band 8 CD's neer te zetten. Tijdens de opnames van Channeling the Quintessence of Satan, die in 1999 uitkwam, stapte Silenius op waarnaar Thurisaz de zang overnam.

Thurisaz zou in 2002 plaats maken voor Stefan Fiori. In 2003 liet Peter Kubik weten ermee op te houden. Thomas Tannenberger was in 2000 al gestopt en zodoende hield de band Abigor min of meer op te bestaan. Peter Kubik heeft inmiddels een nieuwe band opgestart: St. Lucifer.

Eddie Vedder

Eddie Vedder werd als Edward Louis Seversen III geboren op 23 december 1964 in Evanston, Illinois. Hij is vooral bekend van de band Pearl Jam. In zijn twintiger jaren richtte hij zijn eigen band, genaamd Bad Radio op.

Hierna deed hij mee in het project Temple of the Dog, samen met Jeff Ament, Sone Gossard. Hieruit voortvloeiend besloten de muzikanten hun krachten te bundelen in Pearl Jam, een van de meest succesvolle bands die Seattle ooit gekend heeft.

Temple of the Dog

Temple of the Dog was een tijdelijk grunge-project uit 1990. De doelstelling was om als eerbetoon aan de in dat jaar overleden Andrew Wood (Mother Love Bone) een album te maken. Het project bestond uit Mother Love Bone-musici Jeff Ament en Stone Gossard, aangevuld met Chris Cornell (Soundgarden, later ook Audioslave) en Matt Cameron (Soundgarden).

Op het album zijn ook Mike McCready en de later populair geworden Eddie Vedder te horen. In eerste instantie kreeg het album goede kritieken, maar het werd pas bekend in 1992 toen Pearl Jam (met onder meer Ament, Gossard, Vedder en McCready) doorbrak. Dat jaar werd het nummer Hunger Strike als single uitgebracht en werd het album platina.

Incubus

Voor Incubus geldt het bekende verhaal van vier schoolvrienden die besluiten een rockbandje op te richten, en overal waar een podium is op te treden. Brandon, Mike, Dirk en José beginnen de band in de zomer van 1991. Vanaf dan speelt de band zoveel mogelijk live, en worden eigen nummers geschreven. Dit levert in 1994 de demo Closet Cultivation op. Nog geen jaar later (januari 1995) verschijnt de demo- tape Incubus, waarop al verschillende nummers staan die ook op het eerste album terecht zouden komen.

In 1995, wanneer DJ Lyfe (Gavin Koppel) zich inmiddels bij het gezelschap heeft gevoegd, verschijnt dit eerste (in eigen beheer uitgebrachte) Incubus album, Fungus Amongus geheten. Na de release begint de band aan een grote Amerikaanse tour. Wanneer Incubus in 1997 naar aanleiding van de EP Enjoy Incubus gaat toeren met Korn (de bekende Family Values Tour), is de bandnaam definitief gevestigd. Immortal Records heeft de band dan inmiddels al onder contract genomen. In 1998 is Incubus op Ozzfest te zien. Na het tweede album S.C.I.E.N.C.E. zou het een tijdje stil worden rondom de band. In deze periode wordt DJ Lyfe verzocht de band te verlaten, hij zou worden vervangen door DJ (Chris) Kilmore. In 2000 verschijnt dan eindelijk het langverwachte album Make Yourself.

In Amerika worden de singles "Pardon Me" en "Drive" grote hits, en het album zelf bereikt de dubbel platinum status (2 miljoen exemplaren verkocht). In Nederland krijgt de band ook wat airplay, maar slechts de avondluisteraars van Radio 3FM zullen daarvan kennis hebben genomen. Nadat Incubus in 2000 weer met de Ozzfest-karavaan rond heeft gereisd, verschijnt eind 2001 het album Morning View. "I Wish You Were Here" en "Nice To Know You" komen op single uit, maar doen in Nederland vrijwel niets. "Are You In", met een (voor Amerikaanse begrippen) controversiële clip, wordt een radiohitje. In Amerika verkoopt Morning View binnen 10 weken meer dan 1 miljoen keer. "I Wish You Were Here" wordt in Amerika blijkbaar meer gewaardeerd dan in Nederland, en bereikt de nummer 2 positie in de hitlijsten.

Na een intensieve tour brengt Incubus nog de live-cd; Live At Lollapalooza 2003 uit. Nog in dat zelfde jaar stapt bassist Dirk Lance op. Hij wordt vervangen door Ben Kenney, voormalig gitarist van funk-hiphopgroep The Roots. Ondertussen wordt er al weer hard gewerkt aan een nieuw studioalbum. Dit (hardere) album verscheen begin 2004 en draagt de naam A Crow Left Of The Murder. Van dit album kwam het nummer "Megalomaniac" op single uit.

Abhorrent

Abhorrent is een thrash metal band uit Brasilia, Brazilië. Ondanks dat de band is opgericht in januari 1988 duurde het tot 1996 voor hun eerste volledige album, Rage, uitkwam. Voor die tijd hadden ze al wel een aantal demo's uitgebracht. In die acht jaar tijd was er van de oorspronkelijke bandleden nog maar eentje over: Robson Aldeoli.

In 1999 deed de band mee aan het album A Tribute to Megadeth, maar pas in 2001 kwam er weer een volgend, eigen album uit; Caution! Strong Irritant. In het Nederlands laat het Engelse woord Abhorrent zich vertalen naar afschuwelijk, walgelijk, afstotend, weerzinwekkend, afstotelijk of misselijkmakend.

Alice Cooper - Billion dollar babies

Met de single "School's out" en het gelijknamige vierde album was Alice Cooper in 1972 international doorgebroken en met belangstelling werd uitgekeken naar het nieuwe album "Billion dollar babies" dat in maart 1973 verscheen. Voor de opnamen was Alice Cooper uitgeweken naar de Morgan studios in London, waar regelmatig vele bekenden op bezoek kwamen zoals Keith Moon, Harry Nilsson, Ringo Starr en Donovan. Van dit gezelschap is Donovan ook op het album te horen in de titeltrack.

Het doel van Alice Cooper was om met "Billion dollar babies" een breder publiek te bereiken door het gebruik van een orkest en blaasinstrumenten. De teksten gaan over bijzondere en soms bizarre onderwerpen (maar ja wat wil je als je de groepsnaam Alice Cooper aanneemt, want dat was een 17e eeuwse heks). De dood wordt bezongen in "I love the dead". In "Unfinished sweet" wordt de kwelling van een bezoek aan de tandarts bezongen. "Raped and Freezin' is volgens zanger Vincent Furnier, die zelf als artiestennaam ook de naam Alice Cooper aanneemt, een klassieke rock 'n roll song in de geest van Brown Sugar.

"Billion dollar babies" haalt in april 1973 een week de eerste plaats in de Amerikaanse albumlijst. In Nederland staat het album liefst 7 weken op bovenste plaats in de album top 20. Het album levert in Nederland drie top 10 singlehits op, "Elected" (met een knipoog naar de Amerikaanse verkiezingen) "Hello hooray" en "No more Mr. Niceguy". Deze singles waren in de VS niet zo succesvol en bereikten de top 20 niet evenmin als de titelsong, die als laatste op single werd uitgebracht. Alice Cooper werd ook beinvloed door de popgroep the Who. Zij zongen al over My Generation" en Alice Cooper bezong de generatiekloof in "Generation landslide", waarin ook veel Who-elementen te horen zijn.

Windir

De band Windir werd gevormd in 1994 en werd geleid door Valfar (Terje Bakken). Valfar speelde al de instrumenten tot aan het album 1184, toen nam hij andere leden op in de band. Valfar stierf in 2004 door het gevolg van hyperthermia. Nadien wilden de leden de band niet meer voort zetten omdat het niet hetzelfde zou zijn zonder Valfar.

Er werd een cd uitgebracht ter ere van Valfar waar zijn broer zong, genaamd: Valfar, ein windir. Windir betekent trouwens krijger/strijder. De overige leden begonnen dan een andere band die de naam Vreid kreeg.

Stratovarius

Stratovarius werd in 1982 in Helsinki opgericht door drummer Tuomo Lassila. Het eerste album kwam echter pas in 1989 uit, toen Lassila alweer vertrokken was. De band is sindsdien vooral erg populair in Japan.

De samenstelling van de band veranderde behoorlijk in 1995. Timo Kotipelto, Timo Tolkki, Jari Kainulainen en Jens Johanssen (die eerder in de band van Yngwie Malmsteen speelde) kwamen toen bij de band. Deze nieuwe bezetting besloot op de twee daarop volgende platen (Episode en Visions) eveneens gebruik te maken van een orkest en koor.

Vulture

Vulture wordt opgericht, met in eerste instantie Robert Soeterboek als zanger en André Tolhuis als gitarist. Vulture timmert meteen publicitair flink aan de weg. Twee nummers verschijnen op de Heavy Touch verzamel-lp, terwijl de band dankzij een videoclip regelmatig op MTV, RTL en Ikon te bewonderen is. Dankzij optredens met Amerikaanse grootheden als Manowar, Laaz Rockit en Overkill groeit de populariteit van Vulture snel in de tweede helft van de jaren '80. In 1990 wordt in de CAT-studio van de ex-leden van Catapult een eerste cd opgenomen voor Overdrive, een sub-label van het Nederlandse VIA. In een omgeving waar doordeweeks smartlappen en carnevalsliederen worden opgenomen, komt een debuut tot stand dat compositorisch sterk is. De reacties vanuit de pers zijn gematigd postief, maar de cd forceert geen doorbraak voor Vulture. Een voorkeur voor melodieuze rock brengt zanger Robert Soeterboek ertoe Vulture te verlaten. Hij duikt later op in de bluesy formatie My Brother Jake.

Gitarist André Tolhuis wil juist een extremere kant op en laat Vulture achter zich ten favoeure van Sinister. De twee muzikanten worden vervangen door respectivelijk Rick Ritman, afkomstig uit het lokale Abyss en Pieter Oosterman. Ondanks de magere verkoopcijfers van het debuut mag Vulture in 1992 andermaal de CAT-studio in. Easier To Lie klinkt beter en vooral moderner in vergelijking met de eerste plaat. Toch wordt de cd nauwelijks opgemerkt. Wellicht omdat deze uitkomt in het jaar dat grunge om zich heen grijpt en Vulture in veel ogen opeens gedateerd is. De band treedt weinig op en valt langzaam uit elkaar. Diverse ex-Vulture muzikanten treden nadien nog regelmatig op als Nostalgica, een coverband die hardrock-covers uit de jaren '80 speelt (o.a. Metallica, Kreator). Veel van die optredens vinden plaats in de Blokhut, een hardrockkroeg in Rotterdam die deels bestiert wordt door diezelfde muzikanten.

Dimebag Darrell

Darrell Lance Abbott, beter bekend als Dimebag Darrell, werd geboren op 20 augustus 1966 in Dallas. Hij overleed op 8 december 2004.

In de jaren tachtig begint Darrell (toen nog als Diamond Darrell) met onder andere zijn broer, Vinnie Paul, de band Pantera. In de eerste helft van de jaren negentig groeide Pantera uit tot een van de grootste heavy metalbands. Het derde album van Pantera, "Far Beyond Driven," kwam in 1994 zelfs binnen op de nummer-eenpositie in de Amerikaanse hitlijsten. Pantera werd in 1995 genomineerd voor een Grammy-award voor het nummer "I'm broken" en in 2001 voor "Revolution is my name".

Na het uiteengaan van Pantera vormde Darrell met zijn broer een nieuwe band, Damageplan. Ook werkte hij samen met artiesten als Anthrax, Zakk Wylde en Nickelback.

Op 8 december 2004 werd Dimebag Darrell vermoord tijdens een Damageplan-concert. De dader, Nathan Gale, zou dit hebben gedaan omdat hij Darrell verantwoordelijk hield voor het uiteengaan van zijn favoriete band Pantera. Nadat Gale vier mensen vermoordde, waaronder dus Darrell, en verschillende anderen verwondde, werd hij zelf door een politieagent doodgeschoten.

Red hot chili peppers

De Red Hot Chili Peppers is een Californische band die is opgericht in 1983. Oorspronkelijk waren de teksten van de Red Hot Chili Peppers weinig zeggend. Iemand schreef ooit in een recensie dat de teksten over "seks, goede tijden, rock 'n roll en nog eens seks" gingen.

Na de dood van Hillel Slovak in 1988 werden de teksten diepzinniger en werd meer aandacht aan de muzikale lijn besteed. In 1992 scoorde de band hun grootste hit met het nummer 'Under the Bridge', dat in Nederland de nummer 1-positie behaalde. Tot op de dag van vandaag scoren ze nog regelmatig hits.

Helloween

De allereerste line-up van Helloween, toen nog onder een andere naam, dateert van meer dan 25 jaar terug, 1978 om precies te zijn. Jeugdvrienden Kai Hansen (gitaar/zang) en Piet Sielck (gitaar), speelden samen met een paar andere bandleden (waarvan de namen niet bekend zijn) in een bandje genaamd Gentry. Toen daar op een gegeven moment Markus Grosskopf (bass) en Ingo Schwichtenberg (drums) bijkwamen, de twee naamloze bandleden vervangend, werd de naam veranderd in Second Hell, later in Iron Fist. In 1982 vertrok Piet Sielck, om pas midden jaren '90 weer van zich te laten horen als engineer van oa. Blind Guardian, en voorman van Iron Savior. Als vervanger voor Sielck werd Michael Weikath van Powerfool aangetrokken. Iron Fist vond het tijd worden voor een nieuwe naam, en Ingo Schwichtenberg, een groot liefhebber van de Halloween-films van John Carpenter, stelt de naam Helloween voor. Hansen en Weikath kwamen bijna tegelijkertijd met het logo, waarbij de O is vervangen door een Halloween-pompoentje.

In '84 mocht de band twee nummers opnemen voor Noise Records, "Oernst Of Life" en "Metal Invaders". Deze kwamen terecht op de compilatie Death Metal (welke overigens niets te maken heeft met het gelijknamige sub-genre), naast bands als Running Wild en Hellhammer. Noise Records was onder de indruk van de songs. Zozeer zelfs, dat Helloween spontaan een platencontract aangeboden kreeg. Begin 1985 dook het viertal met producer Harris Johns de studio in, om de naamloze debuut-EP op te nemen. Deze werd redelijk goed ontvangen, vooral "Starlight" en "Victim Of Fate" waren heerlijke Speedmetal-krakers. Meteen na de release van de EP namen de bandleden hun debuut-album Walls Of Jericho en de single "Judas" op. Deze worden respectievelijk eind 1985 en begin 1986 uitgebracht. Omdat Kai Hansen er moeite mee had om zowel te zingen als gitaar te spelen op het podium, werd er naarstig naar een nieuwe zanger gezocht. In December 1986, na vele mislukte pogingen (hij stelde het niet zo op prijs gebeld te worden als 'ie net in bad lag), kreeg Weikath eindelijk de 18-jarige zanger Michael Kiske (ex-Ill Prophecy) zo ver de zware last van Kai's schouders te nemen. Omdat Kiske niet zo'n fan was van speedmetal, schreven Hansen en Weikath een aantal nummers die meer bij Kiske's stem pasten. Kiske droeg zelf ook zijn steentje bij; twee (door hem gecomponeerde) nummers van zijn vorige band. Het resultaat daarvan is te horen op Keeper Of The Seven Keys part one. Dit album kwam in 1987 uit, met hoge verkoopcijfers en een geslaagde tour daaropvolgend. Oorspronkelijk wou de band een dubbelalbum opnemen, maar daar stemde de platenmaatschappij niet mee in. Krap een jaar later werd deel 2 al uitgebracht. Die scoorde zo mogelijk nog beter als deel 1, met alleen in Duitsland al meer dan 250.000 verkochte exemplaren.

De release van deze twee albums betekende meteen ook de geboorte van een nieuw genre: de PowerMetal. Het succes bleef natuurlijk niet onopgemerkt, en de band mocht openen voor Ronnie James Dio. Maar het hoogtepunt van het jaar was toch wel een plek op het affiche van Monsters Of Rock in Donington, tussen bands als Iron Maiden, Guns 'n Roses, Megadeth en Kiss. Ondanks de slechte weersomstandigheden (er waaide een complete versterker-toren om) zette de band een uitstekende show neer. Helloween kon zich vanaf nu meten met de groten der Metal. Hierna ging het echter snel bergafwaarts met de band. Er werd gekozen voor een nieuw managementteam (Sanctuary; mede verantwoordelijk voor het succes van Iron Maiden) onder leiding van Rod Smallwood. Smallwood onderzocht de gang van zaken, en kwam erachter dat de band al tijden door de platenmaatschappij belazerd werd. Het 5-tal pikte dit natuurlijk niet, en klaagde Noise Records aan. Tegelijkertijd werd er een nieuw contract getekend bij EMI (ook bekend van Iron Maiden). Dit pikte Noise weer niet, die daarop Helloween aanklaagde. Gevolg was een gigantische juridische rompslomp, waar de band niet beter van werd. Tot overmaat van ramp besloot Kai Hansen, ziek van lange tours en discussies over de muzikale richting, de band te verlaten om samen met Ralf Scheepers (een van de kandidaten om zanger van Helloween te worden in 1986) Gamma Ray op te richten. Roland Grapow (ex-Rampage) nam de vrijgekomen plek in. Toen in 1992 eindelijk het nieuwe album uitkwam, flopte het gigantisch. Pink Bubbles Go Ape had namelijk een waardeloze productie (met dank aan Chris Tsangedaris), en de songs lagen niet bepaald in dezelfde lijn als de Keeper-albums. Schwichtenberg deed tijdens de opnames nogal moeilijk, Grapow was nieuw in de band en wist niet wat er van hem verwacht werd qua songmateriaal, en Weikath was verbolgen over het feit dat er maar anderhalve song op het album door hem geschreven is.

Dat het album alleen in Engeland, Duitsland en Japan mocht worden uitgebracht heeft de verkoop ook niet echt geholpen. Helloween begon wat haarscheurtjes te vertonen... In 1993 doken Kiske en consorten opnieuw de studio in, ditmaal om Chameleon op te nemen. Ze kregen het voor elkaar om het nog slechter als Pink Bubbles te laten klinken. De productie was dit maal wel een stuk beter, maar de nummers klonken gewoon ongeïnspireerd en in een aantal gevallen niet eens Rock, laat staan Metal. De haarscheurtjes waren inmiddels gegroeid, en er begonnen zich partijen te vormen. Michael Kiske en Ingo Schwichtenberg stonden recht tegenover Michael Weikath en Roland Grapow, met Markus Grosskopf er tussenin, wanhopig proberend de gemoederen te bedaren. Daarbij was Schwichtenberg ook nog schizofreen, en weigerde resoluut zijn medicamenten in te nemen. Hij meende dat hij het zelf aan kon. Pure zelfoverschatting, want vlak voor een optreden in Japan stortte hij in. De rest van de band kon toen niet anders besluiten dan hem eruit te zetten. Een paar maanden later mocht ook Kiske inpakken, ditmaal wegens 'muzikale meningsverschillen'. Andi Deris, die toevallig elf dagen voor Weikath's telefoontje zijn vorige band Pink Cream 69 verliet, word Kiske's vervanger. In de persoon van Ulrich Kusch (Uli voor vrienden en fans) wordt een nieuwe drummer gevonden. De nieuwe, frisse line-up neemt onder leiding van Tommy Hansen, Master Of The Rings op, een poging om het hoge niveau van de Keeper-albums te evenaren. Dit lukt niet helemaal, maar de verbetering ten opzichte van de vorige 2 albums is duidelijk hoorbaar.

Veel nieuwe fans hebben het jammer genoeg niet zo op Andi's stemgeluid, en willen (nu nog steeds) Kiske terug. Schwichtenberg heeft zich inmiddels verloren in de drank en harddrugs. Het bericht dat zijn vader is overleden, is voor hem de druppel, en doet hem besluiten zichzelf op 8 maart 1995 voor een rijdende trein te werpen. Sportief werd het in 1996 verschenen album The Time Of The Oath opgedragen aan de ex-drummer. Van de bijbehorende tour werd een dubbel-live CD en video (nu dvd) gemaakt, die op de markt kwam onder de titel High Live. Met Better Than Raw sloeg de band een nieuwe richting in, het klonk allemaal wat straffer, wat vetter, wat serieuzer. Iets wat niet gezegd kan worden van het coverartwork (getekend door Rainer Laws), dat sterk geïnspireerd is door... jawel, de smurfen! Opvallend is ook dat Grapow geen enkele song op het album geschreven heeft, en dat Uli Kusch een gedeelte van de gitaarpartijen van "Revelation" heeft opgenomen. Is Weikath soms een beetje lui? Ondanks de grote naamsbekendheid en de ruime keus in nummers besluit de band (of eigenlijk gewoon Weikath, die zichzelf tot bandleider gekroond heeft) te openen, en wel voor Iron Maiden. De tijd vloog voorbij en inmiddels bestond Helloween, anno 1999, alweer 15 jaar. Om dat te vieren nam het 5-tal een aantal opmerkelijke covers op, onder andere van de Beatles en Abba, en bracht deze uit op cd. Voor het nieuwe album, met als werktitel Last Testament, wordt vaste producer Tommy Hansen wegens de slechte resultaten op de laatste 2 albums de laan uitgestuurd, en word er gekozen voor Charlie Bauerfeind en Roy Z. Bauerfeind is vooral bekend als producer, mixer en engineer van onder andere Gamma Ray en Blind Guardian, Roy Z is al jaren de vaste gitarist en producer van Bruce Dickinson. Omdat het materiaal van het nieuwe album zo donker, zwaar en stevig uitvalt, stelt manager Rod Smallwood voor de cd te vernoemen naar een nummer van Grapow, The Dark Ride.

Als het album dan eindelijk uitkomt op 31 oktober 2000 (op Halloween), zijn fans en critici er over eens dat Helloween zijn oude succes erg dicht benaderd. Niet dat het een regelrechte Keeper- kloon is, integendeel; The Dark Ride heeft een hele aparte, donkere sfeer, en bevat wat prog-invloeden. Weikath is minder tevreden over het album, en samen met Markus Grosskopf besluit hij dat het tijd is voor Kusch en Grapow om te vertrekken. Dit duo begint vervolgens samen met ex-ARK zanger Jorn Lande de band Masterplan. Vervangers voor Grapow en Kusch zijn respectievelijk Sascha Gerstner (ex-Freedom Call) en Mark Cross (ex-Metalium). In 2003 komt dan het tiende album uit, genaamd Rabbit Don't Come Easy (je moet er maar opkomen). Hiermee gaan ze weer terug naar hun roots met de klassieke Helloween elementen.

Slayer

Slayer is een van de meest toonaangevend thrash metal-bands ooit. De muziek van Slayer herbergt ook invloeden van death metal en speed metal. Het album Reign in Blood en vooral het nummer Angel of Death worden als klassiekers beschouwd.

Tom Araya, Jeff Hanneman, Kerry King, Dave Lombardo en Paul Bostaph hebben sinds de oprichting in 1982 deel uitgemaakt van de band. John Dette en Tony Scaglione zijn ook drummer geweest, maar allebei slechts een korte tijd en alleen op tours (en dus niet op albums). Op Undisputed Attitude wordt dan ook gedrumd door Paul Bostaph, en niet door John Dette.

Layne Staley

Toen Layne Staley 12 jaar oud was begon hij met muziek maken op de drums. Op zijn 15e had hij daar alweer genoeg van en hij begon te zingen. Hij zong in verschillende garage-grunge bands, waarvan er veel nooit doorbraken. Op een gegeven moment vroeg zijn favoriete band Mother Love Bone hem met hun mee te spelen. Mother Love Bone viel in 1990 uit elkaar door de dood van de zanger Andrew Wood, die een overdosis heroïne had gehad. In 1987, ontmoeette Layne op een feestje in Seattle, Jerry Cantrell ontmoette, die hem later aan Mike Starr en Sean Kinney voorstelde, en nog datzelfde jaar werd de band Alice in Chains opgericht, met Layne als zanger en extra gitarist, Jerry op de eerste gitaar, Mike op de bass, en Sean Kinney aan de drums. In 1990 brachten ze hun debuut album Facelift uit.

Alice in Chains bracht dankzij Nirvana met veel succes het album Dirt uit. Met als grootste hit Would?. Omdat Alice in Chains lang touren met het album, en daarom konden ze geen nieuw album uitbrengen in 1993. Maar in 1994 brachten ze het album Jar of Flies uit. Waarmee Alice in Chains nog voor een keer kon laten zien dat ze een van de 4 grote bands waren (die andere waren Nirvana, Pearl Jam en Soundgarden). Na dit album zakte Alice in Chains weg, en brachten ze nog in 1995 een verzamel album van hun alleroudste nummers uit. Maar in 1996 was er een reunie waarbij ze hun grootste hits speelden in een Unplugged-versie en de band maakte hiermee opnieuw een hitalbum. Daarna zakte Alice in Chains totaal weg, en alleen de echte fans kende ze nog. Ook al kwam er in 2000 nog een Live album uit, maar het zou nooit meer echt een succes worden.

Alice in Chains deed ook niet meer veel samen. Ze hoorden al een tijdje niets meer van Layne. Ook moesten ze hard doorwerken om optijd hun nieuwe album uit te brengen. De lancering van dat album kon Layne Staley nooit meemaken. Op 20 april 2002 werd hij gevonden in zijn appartement in Seattle, dood, en met een dodelijke vermenging van heroine en onverwarmde cocaïne. Het lijk had twee weken in het appartement gelegen, en er werd vastgesteld dat hij op 5 of 6 april zou zijn gestorven.

Sepultura - Beneath The Remains

Ooit was er een stroming in de metalscene die heette Trashmetal. Het betrof retestrak, retesnel en keihard gespeelde metal (zoals het moet zijn, dus) gespeeld door virtuoze muzikanten met invloeden van zowel traditionele hardrock als hardcore-punk. Dat is de laatste jaren helaas overvleugeld door bands die, doordat ze maar 2 riffs kunnen spelen, heel snel aansloegen bij het grote publiek. Dat grote publiek zou eens stil moeten staan bij deze plaat, al is het alleen maar omdat ze er dan misschien achter komen wat echte metal inhoudt.

Sepultura zorgde hiermee voor hun wereldwijde doorbraak in metalkringen en was daarmee de eerste band uit een derde wereldland die dat voor elkaar kreeg. De teksten handelen over verscheidene politieke misstanden in hun moederland Brazilie en de woede is goed terug te horen zowel in de zang als in de muziek. Hoogtepunten opnoemen is vrij zinloos want alle nummers zijn schitterend.

Tracklist:
1. Beneath The Remains
2. Inner Self
3. Stronger Than Hate
4. Mass Hypnosis
5. Sarcastic Existence
6. Slaves Of Pain
7. Lobotomy
8. Hungry
9. Primitive Future

Blue Planet

De heavy rock-formatie Blue Planet wordt in Den Haag opgericht door gitarist Aad van der Kreeft (ex-Incrowd, ex-George Cash), bassist Gary Rey, zanger Ron Bausch en diens drummende broer Arthur. Hun carrière begint veelbelovend met de eerste single I'm Going Man I'm Going, die een 16e plaats in de hitlijsten behaalt. De daaropvolgende single Boy evenaart dat succes echter niet.

Aad van der Kreeft verruilt in 1971 Blue Planet voor de Noordhollandse supergroep Think Tank. Peter Dingemans, afkomstig van de rockgroep Bobby's Children, is zijn vervanger. In deze bezetting wordt nog wel de single Time And Changes opgenomen, maar als dit ook geen succes wordt, heft de groep zichzelf op. Drummer Arthur Bausch duikt vervolgens op in de Oscar Benton Blues Band.

Brian Johnson

Brian Johnson is de zanger van de Australische rockband AC/DC, geboren op 5 oktober 1947 in Newcastle Upon Tyne, UK.

Brian Johnson was in de jaren '70 de zanger van de rockband "Geordie" en kwam in 1980 ,na de dood van zanger Bon Scott, bij de legendarische rockgroep AC/DC. Het eerste album van AC/DC met Brian Johnson als zanger verscheen in 1980 en had de naam "Back in black".

Mennen - Mennen

In 1994 kwam het titelloos debuut van Mennen uit. Jos Mennen was de oprichter van deze band, en voor dit album maakte hij furore bij de hardrockers van Zinatra. De band Mennen bracht een paar albums uit en ze zijn nu nog steeds actief. Het debuut 'Mennen' ligt opnieuw in de winkels. De tien nummers zijn echt geweldig en hun hardrock klinkt tien jaar na dato nog steeds fantastisch. Hier en daar bemerken we ook wat heavy metal invloeden en dat is ook altijd mooi.

Oude hits zoals 'Killerdog' en 'House for sale' staan nog steeds als een huis en ook een epische nummer zoals 'Outsiders of the storm' is van wereldklasse. Jos Mennen is een topzanger, de gitaarsolo's zijn subliem, de baslijntjes treden soms op mooie wijze op de voorgrond en de drumpartijen zijn heel erg opzwepend. De nummers op dit debuut zijn ook allemaal geremastered en het geheel klinkt geweldig. De vier bonus tracks op dit schijfje verlengen de duur tot maar liefst 79 minuten. De eerste bonustrack 'Lost' is de Japanse bonustrack uit 1994. Een mooi nummer dat aansluit bij het geheel. De volgende drie bonusnummers zijn demonummers die toch wel interessant zijn omdat ze langer duren dan de originele versies en meer solo's bevatten. Wie deze band nog niet kent kan zeker dit debuut aanschaffen.

Eén van de beste Nederlandse hardrock albums aller tijden. Wat zou het geweldig zijn als er volgend jaar een tour package komt met oude bands zoals Mennen, Zinatra, Vengeance en Picture. Nederland heeft een prachtig verleden op hardrock gebied. Een klassiek album dat niet meer te verkrijgen was en nu eindelijk terug te koop is bij de platenboer tegen een speciale prijs.

Saga - Generation 13

De carrière van deze Canadese band kende een eerder grillig verloop. Na hun ophefmakend debuut in 1979 en de daaropvolgende uitstekende lp's, bereikte de groep in 1983 een laatste (voorlopig) hoogtepunt met 'Heads or Tales'. Tot dan had Saga zich moeiteloos weten handhaven in het koppeloton der proggrootheden, met hun aanstekelijke mix van gesofisticeerde, erg gestileerde symfo en aanstekelijke pop, voortreffelijk geproduced door Rupert Hine. Kenmerkend waren het bijzonder creatieve gitaar- en toetsenwerk van resp. Ian Crichton en Jim Gilmour en het hoge stemgeluid van Michael Sadler. Jim Crichton (bas) en Steve Negus (drums) completeerden het quintet en waren tevens mede-verantwoordelijk voor de unieke Saga-sound dat altijd een erg fris geluid liet horen. Het lauwe 'Behaviour' uit 1985 bracht evenwel een kentering teweeg, die tot halverwege jaren negentig een vrij inspiratieloze band liet horen, duidelijk op zoek naar een nieuwe uitdaging.

In 1995 kwam 'Generation 13', het meest gedurfde, complexe en intrigerende album van Saga, dat nog steeds een aparte plaats inneemt in hun toch wel indrukwekkende oeuvre. Dit werkstuk hekelt het ongefundeerde positivisme van 'The American Dream' en probeert het schijnheilig beeld van de vooruitgang, dat de Amerikaanse samenleving angstvallig probeert op te houden, te ontmaskeren. In plaats daarvan worden alle deugden en waarden, waar deze maatschappij pretendeert voor te staan, in vraag gesteld en wordt een eerder somber toekomstbeeld opgehangen, tenzij...we onszelf in vraag stellen en ons leven alsnog anders gaan oriënteren. Muzikaal valt vooral de variëteit aan stemmingen en klanken op, dit alles in perfecte harmonie met het centrale thema van 'Generation 13'.

Geen licht verteerbare progpop, maar minder toegankelijke, sferische puzzelstukjes die evenwel perfect in mekaar passen. Dit album moet je in z'n totaliteit beluisteren en dan ben je als luisteraar behoorlijk onder de indruk van het muzikaal kunnen van deze band. Misschien is dat ook de reden waarom 'Generation 13' live nooit aan bod komt : individueel passen de songs niet echt in het gekende en gesmaakte Saga-concept. Maar critici die beweren dat Saga té 'mainstream' is, moeten dit 'magnum opus' van de groep maar eens uitproberen en beseffen dat de groep veel meer in haar mars heeft dan je soms geneigd bent te denken. Hoewel later werk meer naar de vertrouwde Saga-sound teruggrijpt (met Full Circle als hoogtepunt), blijft deze band (die trouwens qua bezetting zo goed als ongewijzigd gebleven is) nog steeds hoge toppen scheren.

Motörhead - Overkill

Overkill: Het album dat Motörhead steeds dichter bij de schijnwerpers bracht. Dit album was een groot succes en critici hadden het voor gezien na Motörhead keer op keer af te zeiken met dit album bewees Motörhead dat ze nog een lange tijd zouden blijven.

Het album begint meteen met een hele goeie opener; Het titelnummer "Overkill". Dit is een lied met de vetste drum-intro's die je ooit in je leven zal horen. De gitaren scheuren erin alsof er een atoombom in je huis inslaat. De teksten van dit lied zijn ook zeer goed. Het onderwerp van het lied is weliswaar raar maar ze gaan erover wat elk Metal-lied zou moeten zijn.

Daarna volgt het lied "Stay Clean". Dit lied is echt iets om op te zetten terwijl je in je auto/bus/motor/scooter zit. Er is verder niet veel over te zeggen behalve dat het lied gewoon een lekker luisterlied is.

Voor de Punkers volgt nu "(I Won't) Pay Your Price" dit lied is een goed voorbeeld van de mixes tussen Punk en Metal die Motörhead vaker gebruikt bij de liedjes. De teksten zijn ook erg lekker om naar te luisteren en Lemmy's stem komt er erg goed uit.

En alweer volgt er een Punk liedje, "I'll Be Your Sister" is iets meer metal met het zwaardere gitaargeluid en snellere drums. Dit lied is een ongekende klassieker, waarom? Ik zou het niet weten dit lied is gewoon erg goed en zou redelijk makkelijk in de set-list van Motörhead passen.

Nu stuiten we op het lied "Capicorn". Persoonlijk vind ik dit iets wat eentonig het lied zit goed in elkaar maar na een tijdje luisteren begint het toch wel te vervelen.

"No Class" ramt er meteen in en vanaf de seconde aan dat het lied begint weet je gewoon dat dit lied heeeeeel lang zal meegaan. Dit lied is echt iets voor de rebellen onder ons. Als ik zelf dit lied hoor heb ik zin om dingen te mollen en niet van die prulletjes maar een auto even bewerken met een koevoet of moker. De riffs zijn lekker dik en de drums passen er perfect bij en zoals bij meer nummers is de zang geweldig.

"Damage Case" hoort bij de iets langzamere liedjes maar is zeker niet meer minder. De zang is zeer goed gedaan en dit lied heeft goede afwisseling zodat het geen sleur wordt. Verder is het ook een erg lekker luisterlied wat vaak opnieuw kan worden gedraaid.

En voor de derde keer stuiten we op een Punk-achtig lied. "Gonna Tear Ya Down" heeft erg lekker riffs en zoals gewoonlijk zijn de drums van "Philty" weer erg lekker gedaan. De tekst is ietwat lijp of raar maar het lied is het zeker niet.

Aangekomen op track 9 de ballad "Metropolis" dit lied is echt geweldig meer kan je gewoon niet zeggen. Dit lied laat heel goed de hoogtepunten van Motörhead zien en dat is ook te merken op concerten hierbij is dit lied echt een geweldig meezing-lied en zingt iedereen ook met volle borst mee.

Om het album af te sluiten staat "Limb From Limb" als laatst. Dit lied heeft echt moddervette riffs. Maar dat helpt het lied er niet vanaf om ook als "Capicorn" een sleur te worden na een tijdje begint dit lied wel een beetje te vervelen maar gelukkig versnellen ze nog zodat je nog iets om op vooruit te kijken hebt.

Als afsluiter voor mijn review review ik bonustrack "Too Late Too Late" nog. De rede hiervoor is dat dit lied een van mijn eerste favoriete nummer is. Het lied begint al met lekkere gitaren die snel worden opgevolgd door de drums. Het beste van dit lied vind ik toch wel de stem van Lemmy en de background-voice van Eddie Clarke. Lemmy's stem klinkt echt alsof hij een glaasje teveel opheeft en daardoor klinkt dit lied eerlijk waar echt beter.

Doro - Für Immer

2003 was het jaar dat de Duitse Doro Pesch 20 jaar professioneel in het vak zat. Ze begon ooit, begin jaren 80, in het bandje Snakebite. In 1983 verliet ze die band om te zingen bij Warlock. Met Warlock verging het een stuk beter, en de band bouwde een trouwe schare fans op. Na vier albums met Warlock besloot de blonde Duitse eind jaren 80 om solo te gaan. Ook dat legde haar geen windeieren, want vandaag de dag brengt ze nog altijd albums uit, en is er dus nu deze dvd. Op de eerste dvd staat eigenlijk waar het om draait, het live optreden, wat opgenomen is in Balve (Duitsland) in 2003. 22 nummers lang laat Doro zien hoe je heavy metal maakt. Een goed optreden, opgenomen met diverse cameras, in widescreen en met goed geluid. Zo moeten eigenlijk alle live dvds zijn.

Nieuwere nummers als Fight, Rock Before We Bleed en Always Live To Win worden afgewisseld met klassiekers als Hellbound, Burning The Witches en All We Are. En natuurlijk ontbreekt de ballad Für Immer niet. Om de eerste dvd af te sluiten staat er nog een kort filmpje op over de voorbereidingen voor het optreden, en 11 videoclips die Doro in de loop der jaren gemaakt heeft, van onder andere Fight For Rock, Love Me In Black en ook weer Für Immer. Als je leest wat er op de tweede schijf staat verwacht je dat dat meer iets is voor de echte Doro fan.

Zo staat er onder andere een half uur durende documentaire over haar loopbaan op, een verslag van haar reis naar Australië, en gaat ze op bezoek bij een van haar grootste fans. Vooral die laatste twee filmpjes klinken niet interessant als je geen fan bent, maar niets is minder waar. Ze zijn erg leuk om te kijken, en het is vooral leuk om te zien hoe Doro herinneringen ophaalt bij het zien van oude fotos, en dat muzikanten ook maar normale mensen zijn, vooral als ze op reis zijn in een land waar ze nog nooit geweest zijn. Zo zie je Doro in Australië bij de kangoeroes, en souveniers kopen. Er staat ook nog bijna een uur aan "bootleg" materiaal op. Dit zijn vooral beelden van live optredens van door de jaren heen, afgewisseld met backstage beelden en stukjes interview. De kwaliteit hiervan is niet overal even goed, maar voor de fan wel erg leuk om te zien.

Vandale

In 1979 wordt in Sittard de hardrockformatie Pharao opgericht, de voorloper van Vandale. In 1980 verandert de naam in Vandale. De groep wordt ontdekt en vervolgens gevormd door Lou Beerens. Deze popfotograaf en journalist voorziet de muzikanten Ed Bopp (gitaar), Tekkie (gitaar), Bert van Klaveren (zang, bas) en Luc Garé (drums) van het juiste image en de juiste teksten. In het voetspoor van de dan opkomende Nederlandstalige golfstroming is de groep duidelijk een buitenbeentje, maar met de door Alfred Lagarde geproduceerde single Wij Zijn Vandale komt de groep toch aan de bak. Bassist Pat Rademakers wordt in 1981 aangetrokken, zodat Van Klaveren zich meer op de zang kan gaan concentreren.De eerste elpee Schandale geeft op glasheldere wijze inzicht in de problematiek van de al dan niet werkende jongeren, zonder te vervallen in Sociale Academie-taal. Van deze elpee wordt ook een Duitstalige versie opgenomen. Drummer Leon Biessen vervangt in 1982 Luc Garé. Door zijn toedoen is het tweede album Stale Verhale beduidend heavier van aard. In tegenstelling tot wat Lou Beerens voor ogen heeft gehad, slaat Vandale bij het grote publiek niet aan. De singles Weet Ik Veel/Rad(t) en Geitenwollensokkenrockers/Komplete Kicken behalen dan ook de hitparade niet. De groep speelt op Parkpop in Den Haag. Aangezien de nieuwe koers niet het beoogde succes teweeg brengt, wordt Biessen vervangen door drummer Eddie Rokx. Deze zorgt voor een swingender, wat algemener ritmische aanpak. De uitkomst hiervan zou te horen moeten zijn op het derde album, Fatale Ideale, maar door het faillissement van platenmaatschappij Inelco zal de plaat de winkels nooit bereiken. Als de aan Willem van Oranje opgedragen single Wij Willen Willem flopt, zegt de nieuwe platenmaatschappij WEA haar vertrouwen in de band op, waardoor Vandale uiteenvalt. Rokx duikt later op in de door Van Klaveren gemanagede happy metal-formatie Zinatra. Met gitarist Tekkie zit Rokx in de begeleidingsband van René Shuman, met wie het duo op tour gaat en plaatopnames maakt. Twintig jaar na het einde van Vandale verschijnen bij Rock Inc. de albums Schandale en Stale Verhale op cd aangevuld met nooit eerder verschenen tracks.

Rush - Power Windows

Legendarisch Canadees trio, dat meer dan welke band ook de afstand tussen symfo en hardrock wist te overbruggen met een geniale mix van stevige rock en complexe, fantasierijke songs, doorgaans gebaseerd op SF-thema's. Met monumenten als 'A farewell to Kings' en 'Hemispheres' uit de tweede helft van de jaren zeventig, had de groep al een superstatus verworven en genoot ze veel bijval in zowel metal- als symfokringen. Vanaf de jaren tachtig diende zich een koerswijziging aan, vooral ingegeven door de punk- en new-wavebeweging en de daaruit voortvloeiende sterke aversie tegen de progressieve boegbeelden.

Met 'Grace under pressure' uit 1984 maar vooral met het ijzersterke 'Power Windows' uit 1985, zag de groep haar populariteit tot ongekende hoogten stijgen, zonder echter te verzaken aan haar muzikale integriteit. Toegegeven, de muziek klonk minder avontuurlijk dan daarvoor (de SF-thema's werden vervangen door meer sociaal geëngageerde teksten), maar de typische Rush-sound bleef in die toch wel prog-arme (want noodgedwongen commerciële) jaren tachtig nog meer dan behoorlijk overeind. Twee zaken vallen meteen op, als je dit album beluistert : de vlekkeloze, zuivere productie van Peter Collins, die een bijzonder krachtig, rijk geluid uit z'n vingers weet te toveren, en de ongemeen sterke en compacte songs, vooral op het vlak van de arrangementen. The Big Money illustreert dit meteen en raast als een pletwals over je heen. Flitsend toetsenwerk van Geddy Lee, ingenieuze drumpartijen van Neal Peart en het virtuoos gitaarwerk van Alex Lifeson laten Rush op z'n best horen. Wat volgt is minstens even goed : Grand Designs en The Manhattan Project zijn juweeltjes en verraden af en toe Police-invloeden, hoewel perfect geïntegreerd in deze tevens erg melodieuze songs. Klasse ! Marathon, Territories, Middletown dreams en Emotion detector zijn iets minder pakkend dan het magische openingstrio, maar blijven moeiteloos overeind dank zij de fraaie arrangementen en de talrijke inventieve breaks. Afsluiter Mystic rhythms is een hypnotiserende song en drijft vooral op de (etnisch klinkende) electronische percussie van Peart : alweer een hoogtepunt ! Na 'Power Windows' bracht Rush nog wel knap platenwerk uit, maar in creatief en artistiek opzicht werd niet meer hetzelfde niveau gehaald. Desondanks bleef deze groep nieuwe terreinen verkennen en probeerde ze, met wisselend succes, met de tijd mee te gaan

Helloise - Fata Morgana

In de jaren tachtig bracht het Nederlandse Helloise twee elpee's uit: Cosmogony en Polarity. Twee goede elpee's in het melodieuze rockgenre. Tegenwoordig klinken ze een beetje gedateerd. In 1998 kwam er nog de CD "A Time and place for Everyone", maar deze was weinig succesvol en ging ten onder aan de talloze releases.

Nu is er dan het 4e album "Fata Morgana". Gestoken in prachtig artwork (van dezelfde persoon als de Labyrinth hoezen). En de muziek is veel krachtiger dan voorheen. Meer power-metal dan het melodieuze van vroeger. De Cd opent met een (te lang) intro van een operakoor, ondersteund met akoestische gitaar en keyboards. Dan trekt Helloise stevig van leer met het knallende "Children of the night". Stuwend drumwerk van Ernst van Ee (ook in Threnody), die dat over de gehele CD volhoudt. Het volgende nummer is een cover van Barry Ryan's "Eloise" uit 1968. Een gewaagde keuze, maar in de heftige versie van Helloise is het geslaagd te noemen. Er had misschien iets meer effect op de zang mogen zitten, nu klink het iets te droog. Het heftige "The Game & the Rules" valt weer op door het stuwende drumwerk van Van Ee. "Wasted Time" is een powerballad van formaat. Het instrumentale "Mirage" is het snelste nummer van de CD.

Snelle gitaren en ondersteunende keyboards van Robby Valentine. Hij speelt overigens over de hele CD mee. Op "Wings of an Angel" heeft zangeres Lana Lane nog een gastrol. De CD eindigt zoals ie begonnen is, met het operakoor op "Secura Reprise". Helloise is tegenwoordig een trio dat bestaat uit Ben Blaauw op gitaar, Stan Verbraak als zanger en Ernst van Ee op drums. De productie is in handen van de band zelf en is werkelijk perfect.

Metallica - Metallica

Een klassieker! Een wereldplaat! Metals beste moment ooit! Dergelijke uitspraken zijn wel vaker gehoord na het beluisteren of bespreken van dit supersucces. Hield Metallica met deze "millionseller" uitverkoop? Sommigen beweren van wel, anderen beweren dan weer van niet. Laten we het album eens analyseren, alvorens zomaar stellingen en statements neer te planten. Het album begint kalm, maar onmiddellijk hangt er een onheilspellende dreiging in de lucht. De eerste noten van "Enter Sandman" bekruipen je zoals een wurgslang. Kalm, elegant, maar je weet dat er iets ongelooflijk krachtig gaat volgen. De riff die plots uit je speaker komt gecrasht, is vermorzelend.

Wat opvalt is het volle, vette geluid dat de band heeft gekregen. Vergelijk maar eens met dat van "...And Justice for All". De drums beuken gewoon je oren van de bak, terwijl de gitaren klinken zoals lood. Dat zit dus allemaal lekker. Natuurlijk heeft dit nieuwe, rondstampende geluid enige consequenties. De muziek is niet meer zo snel als op bv. "Master of Puppets". Geen "Battery","Whiplash" of "Blackened" meer. De term trash-metal is muzikaal gezien niet meer toepasbaar op Metallica. Het vuur daarentegen is nog lang niet verloren. Luister naar "Sad but True" en hoor hoe zwaar en sterk de band klinkt. Nee, met het attitude zit alles goed. Muzikaal valt op dat alles veel beter is uitgewerkt, met een oog voor detail zoals nooit voorheen. De percussie in "The Unforgiven", orkest in "Nothing else matters" en het sfeervolle middenstuk in "My friend of misery" zijn maar een greep uit de trommel.

De belangrijkste vraag is natuurlijk, hoe zijn de songs. Zijn die, tien jaar na het uitbrengen van dit album, nog altijd zo sterk. Het antwoord hierop is :JA. Elke song staat als een huis, ze hebben de test des tijds perfect doorstaan. "Enter sandman", "Sad but true", "Wherever I may roam", "The god that failed", "Of wolf and man", etc..., ze staan er nog allemaal, tot de tanden gewapend, klaar om elke concurrentie te verscheuren.

Gamma Ray - Blast From The Past

Het eerste album van Gamma Ray stamt al uit 1989, dus reden te meer om alle singles en hits op één... nee... twee CD's te zetten! De meeste metalheads kennen Gamma Ray wel, Maiden-achtige riffs, vreemde basloopjes en nog bizarrerde teksten. Wat Alice in Wonderland te maken heeft met het Amerikaanse leger? Tja, luister maar naar 'Man on a mission'. De lekkere drum, de hoge stem van zanger Ralf Scheepers en de vele gitaarsolo's is de muziek van Gamma Ray. De meesten vergelijken Gamma Ray met hun collega's Hammerfall, Stratovarius, Jag Panzer en Nevermore. Het grootste verschil tussen deze bands en Gamma Ray zijn de plotselinge intervallen in sommige nummers.

Zoals in 'One with the world' is er even een pauze, een diepe ademhaling, en het nummer gaat weer verder. Ook worden synthesizers niet geschuwd. De echte aanraders zijn 'Heaven Can Wait', 'Valley Of The Kings', 'Dream Healer' en 'Rebellion In Dreamland'. Een speciale notificatie heeft 'Armageddon' nodig. Een prachtig, land (bijna 9 minuten) nummer met een gedenkwaardige intro (en outro) en een bijna-legendarische chorus.

Pearl Jam - Rearviewmirror

Pearl Jam, wie heeft er niet van ze gehoord? Groots in de jaren '90, een band die De Hardere Muziekvorm acceptabel in de top 40 heeft gemaakt, haast mainstream. En hoewel het een set fantastische muzikanten zijn, hebben ze helaas nooit het succes van hun debuutalbum 'Ten' kunnen overtreffen. Negen platen hebben ze maar liefst uitgebracht (buiten alle live-cd's om), de één wat succesvoller dan de ander, maar allen stuk voor stuk pareltjes. En waar andere bands maar drie albums nodig hebben om een Greatest Hits Album uit te brengen, kan Pearl Jam zeker niet beschuldigd worden van het uitmelken van hun succes. En na zoveel albums hebben ze dan ook een dubbelaar nodig om al hun hitwerk onder te brengen. Een Up-Side en een Down-Side omvat deze cd's.

Een Up-Side die alle grote grunge-hits bevat zoals 'Once', 'Jeremy', 'Dissident' en natuurlijk dance-floor filler 'Alive'. Ook mijn persoonlijke favoriet 'State Of Love And Trust', die voorheen alleen maar op live platen was uitgebracht, is speciaal hiervoor in de studio opgenomen. Ook wat minder bekende, maar daarom niet mooiere, nummers als 'Coduroy', 'Not For You' en 'Hail Hail' zijn ter perse gegaan op deze schijf. De Downside bevat de betere rockballads van de band. Hoewel, mag je het echt rockballads noemen? Nummers als 'Black', 'Daughter' en 'Dissident' zijn legendarisch en ook bevat deze een cover van J Frank Wilson And The Cavaliers, getiteld 'Last Kiss'. Wat ik wel jammer vind is dat er geen nummers op staan waarbij een guest appearance is gemaakt, bijvoorbeeld 'Rockin' In The Free World' met Neil Young. Maar then again, Eddie Vedder heeft zoveel guest appearances gemaakt dat dat al een CD op zich zou zijn (o.a. Pete Townshend, Supersuckers, Fastbacks, Mike Watt).

Megadeth - Countdown To Extinction

Megadeth staat inmiddels allang niet meer bekend als de band van het ex-Metallica lid Dave Mustaine en dat laten ze goed merken ook, ze onderscheiden zich van Metallica door nogsteeds onvervalst in dezelfde stijl te spelen, alleen op Risk ging het bijna mis. Naar mijn mening is Countdown To Extinction een van hun beste albums, vandaar dat ik deze als eerste bespreek.

Wat als eerste opvalt als je het album voor het eerst luistert is de zeurderige stem van zanger Dave Mustaine, je moet er echt van houden anders laat je Megadeth gewoon links liggen.

Alle nummers van het album zijn in dezelfde stijl, maar ze zijn zeker niet eentonig. Allemaal prachtig uitbelanceerde nummers, elk nummer bevat een strakke riff, lekkere zang en een geweldige solo uitgevoerd door Marty Friedman.

Hoogtepunten van het album zijn 'Symphony of Destruction', 'Architecture of Agression' en het titelnummer 'Countdown to Extinction'.

S.O.D. - Speak English Or Die

S.O.D, de Stormtroopers Of Death, is een bandje wat bestaat uit onder andere Scott Ian en Charlie Benante van Anthrax, en is gevormd in 1985 voor de lol. Nou ja, als je de officiele site moet geloven dan is Sargent D, de mascotte, al eeuwen oud, en is hij het brein achter zowat al het goeie en slechte op deze wereld (Microsoft, Kiss, Star Wars). Zulke onzin kun je ook op hun eerste cd (waarvan ze toen ook dachten dat het hun laatste zou zijn), want alleen de songtitels zijn al geinig. Speak English Or Die stamt uit 1985, en bevat 22 nummers.

De meeste nummers zijn gewoon lekkere snelle speed/thrash metal, maar verwacht geen lange nummers, want het langste nummer duurt iets minder dan 2 en halve minuut (Freddy Krueger). Het kortste nummer daarintegen duurt welgeteld 2 hele seconden (Diamonds And Rust (Extended Version)). Van de texten lig je vaak in een deuk, want ze gaan echt nergens over. Zo is Kill Yourself op een hele gekke manier een anti-zelfmoord liedje, al zou je dat uit de text niet kunnen opmaken als je niet weet dat het sarcastisch bedoeld is. What's That Noise is een hoop gerag op gitaren, waarbij iemand klaagt over het geluid. The Ballad Of Jimi Hendrix is het eerste van een aantal ballads wat de band gemaakt heeft (op latere cds staan er nog meer). Het betreft hier een korte ode aan de gitaarlegende, maar nee het is niet wat je zal verwachten. Fist Banging Mania is een van de langere nummers, maar gaat zo snel dat je je afvraagt waar het over gaat want het is amper bij te houden.

Hou je van speed/thrash metal en kan je tegen een goeie dosis humor, dan moet je deze cd in je bezit hebben. De tracklist: 1. March Of The S.O.D. 2. Sargent 'D' & The S.O.D. 3. Kill Yourself 4. Milano Mosh 5. Speak English Or Die 6. United Forces 7. Chromatic Death 8. Pi Alpha Nu 9. Anti-Procrastination Song 10. What's That Noise? 11. Freddy Krueger 12. Milk 13. Pre-Menstrual Princess Blues 14. Pussy Whipped 15. Fist Banging Mania 16. No Turning Back 17. Fuck The Middle East 18. Douche Crew 19. Hey Gordy! 20. The Ballad Of Jimi Hendrix 21. Diamonds And Rust (Extended Version) 22. Ram It Up

Manowar - Fighting The World

Fighting The World is alweer het vijfde album van Manowar en is uitgebracht in 1986. Hoewel het nog steeds typisch Manowar is (er wordt nog steeds gevochten voor heavy metal), klinkt dit album iets radiovriendelijker dan alle voorgaande cd's. Er is zelfs voor de eerste keer een video gemaakt en wel van Blow Up Your Speakers, die in die tijd best vaak door MTV gedraaid werd. Eerst even de twee beste nummers bespreken, namelijk Defender en Black Wind, Fire And Steel.

Defender is een prachtige ballad over een jongen die zijn overleden vader opvolgt als de volgende Defender. Het begin wordt weer prachtig verteld door de inmiddels overleden Orson Welles. Black Wind, Fire And Steel is waarschijnlijk het snelste nummer van Manowar. Tijdens de coupletten hoor je een supersnelle bassmelodie en als dan na de solo ook nog eens de drums, gitaar en de zang voluit gaan, dan krijg je toch echt wel even kippenvel! Voor de rest zijn de nummers op de cd een beetje standaard en de cd zelf is na een dik half uur alweer voorbij. De eerste nummers (Fighting The World, Blow Up Your Speakers en Carry On) zijn echte meezingers en klinken best lekker in het gehoor, maar zijn dus wel wat radiovriendelijker dan normaal (hoewel de gitaren er soms best wel inhakken in de eerste twee nummers). De snelle nummers Violence And Bloodsheed en Holy Wars zijn redelijk goed, maar verder niet zo bijzonder. Drums Of Doom en Master Of Revenge dienen als intro's van de opvolgende nummers, niet meer en niet minder.

Iron Maiden - Seventh Son of a Seventh Son

Iron Maiden's 7e cd, misschien logisch als je de titel van het album bekijkt, want het getal '7' komt er twee keer in voor. Dit is het eerste concept album van maiden, en het 2e album dat gebruik maakt van synthesizers. Maar niks geen gepingen, want ze komen alleen maar ten goede van de muziek....

Ook in het intro komt het getal 7 steeds voor, en dan is het de beurt aan Moonchild om dit album te openen. Al direct is het weer 'een groot feest'. Het nummer begint met een lekkere rauwe zanglijn van Bruce, terwijl het refrein weer een hoog meezing-niveau heeft. Infinite dreams mag zich nummer 2 noemen. Het is een wat down/mid-tempo, maar ligt weer geweldig in de oren. Can I play with madness is een zeer catchy nummer, kort maar krachtig is denk ik de juiste omschrijving voor dit nummer. The evil that men do is een nummer dat inmiddels ook al tot de 'maiden-top' behoort. Een van de sterkste nummers ooit (van Maiden) met een geweldige sfeer erin. Het titelnummer is vrij lang, met afwisselende tempo's, en streeft qua stijl ook vrij ver vooruit. Fantastisch nummer! The prophecy is ook niet misselijk. Het vreemde 'the clairvoyant' is misschien even wennen, maar toch weet het na een paar maal luisteren steeds meer te boeien. De vreemde melodie-lijntjes zijn echt geweldig! En dan het afsluitende "Only the good die young", een echte meezinger (only the good die young... only the evil seem to live forever....), en dit nummer wordt weer op dezelfde wijze afgesloten als dat hij begon.

Machine Head

Een van de betere bands in het alternatieve metalkransje is ongetwijfeld Machine Head. Genoemd naar een song van Deep Purple, kan je zeggen dat de vlag de lading niet echt dekt, want de explosieve mix van heavy metal en hardcore die Machine Head uit zijn instrumenten perst is veel harder en agressiever dan wat Deep Purple ooit heeft voorgedaan. Zijn voorsprong op de rest van het metalpeloton dankt de groep aan zijn dynamiek, zijn aanstekelijke riffs en in niet geringe mate aan zijn charismatische frontman Robert Flynn.

Opgericht in 1992 in het Amerikaanse Oakland, brengt Machine Head in 1994 zijn debuut 'Burn My Eyes' uit bij Roadrunner Records. Een tournee als voorprogramma van Slayer geeft het nodige zetje en 'Burn My Eyes' wordt in geen tijd een klassieker in de zwaar metalen rayon. Naar opvolger 'The More Things Change' wordt dan ook met argusogen uitgekeken. Machine Head rondt de kaap van het voor vele bands zo moeilijke tweede album met stijl want ze combineren hun krachtige sound nu ook met rijpere songwriting. Op 'The Burning Red' wordt het groepsgeluid onder de loep genomen. De plaat klinkt melodieuzer en moderner en tegelijk nog zwaarder dan het oudere werk. 'Supercharger' volgt dezelfde koers.

Jane's Addiction

Jane's Addiction werd bekend midden jaren '80, toen ze zowel de aandacht van het publiek als dat van platenmaatschappijen trok. Behalve bassist Eric Avery, drummer Stephen Perkins en gitarist Dave Navarro viel vooral frontman Perry Farrell op door z'n opvallende verschijning en charisma. Reeds in die tijd speelde Jane's Addiction hun typische mix van punk, rock, jazz en folk. Rond die tijd kwam ook hun eerste album uit, een live-plaat opgenomen in de Roxy in Hollywood. Later kon Warner Brothers, na een heus marathonopbod, de groep aan zich binden met als gevolg dat ze in 1988 'Nothing's Shocking', uitbrachten.

Het agressief en provocatief gedrag van de band wekte links en rechts wat wrevel, maar langzaam maar zeker begonnen ze door te breken. In 1990 volgde 'Ritual de lo Habitual', een prachtplaat die ook de grote doorbraak betekende. Ze behaalde goud.

Toen begon Farrell met Lollapalooza een reizend festival met als oorspronkelijk opzet de afscheidstournee van Jane's Addiction. Na de tournee van 1991 splitte de groep. Farrell bleef echter het reizend festival organiseren. De leden van de band gingen ieder hun eigen weg. Samen met Perkins richtte Farrell Porno For Pyros op en bracht hij hun debuutalbum uit. Na een paar rustige jaren, waarin hij ook Deconstruction (een groep die tot '94 niets uitbracht, red.) oprichtte samen met Avery, vervoegde Navarro de Red Hot Chili Peppers eind '93. Rond '97 gingen Farrell en Perkins stoppen met Porno For Pyros, terwijl Navarro op het punt stond op te stappen bij de Peppers. De drie speelden terug samen op de laatste tournee van Porno for Pyros, waarna een Jane's Addiction-reünietournee werd aangekondigd. Flea, bassist van de Peppers, verving Avery omdat deze zich ten volle wou concentreren op z'n nieuwe groep Polar Bear. De pas herenigde band bracht een nieuwe cd uit: 'Kettle Whistle'. Het was een verzameling van oude succesnummers uit optredens en nieuwe songs. De cd flopte. De reünietournee werd echter wel een overdonderend succes. Terwijl plannen voor een documentaire over de groep niet tot uitvoering werden gebracht, kwam er een album met Farrells beste werk. Op de cd, genaamd 'Rev', stond muziek van Jane's, Porno en wat nieuwe solosongs.

In 2001 kwam Farrells eerste soloalbum, 'Song Yet To Be Sung', uit. Een beetje eerder had ook Navarro zijn eerste soloalbum, 'Trust No One', uitgebracht. Na de soloalbums besloten ze zich weer aan een reünie te wagen. Midden 2002 trokken Farrell, Navarro en Perkins weer naar de studio, deze keer bijgestaan door bassist Chris Chaney, want Eric Avery weigerde opnieuw. Het resultaat van deze reünie mag gezien worden. Het nieuwe album 'Strays' werd een pareltje.

Hole

Grunge en post-grunge noisegroep uit Los Angeles, waarvan de muziek wordt overschaduwd door de op zijn minst gezegd onberekenbare persoonlijkheid van zangeres Courtney Love. Love begint haar artistieke loopbaan als striptease-danseres, maar wanneer haar tieten een solocarrière overwegen stort ze zich in de muzikale wereld als zangeres bij Faith No More. Na een korte samenwerking met Jennifer Finch (L7) en Kat Bjelland (Babes in Toyland) in de groep Sugar Baby Doll, besluit ze via een krantenadvertentie muzikanten te zoeken voor een nieuwe band.

Wanneer gitarist Eric Erlandson reageert richten ze samen Hole op, ondertussen bassiste Jill Emery en Caroline Rue meegrabbelend. 'Pretty on the Inside', het door Sonic Youth bassiste Kim Gordon geproduceerde debuut van de groep, verschijnt in 1991 en is een weinig fijnzinnig, gewelddadig schijfje dat de groep wel enige naambekendheid bezorgt. De grote roem komt er echter een jaar later wanneer Love trouwt met grunge-icoon en Nirvana-boegbeeld Kurt Cobain. Een stormachtige periode van heroïnegebruik en voortdurende provocatie volgt en Hole lijkt hierdoor een vroege dood te sterven. Midden 1993 roept Love de groep echter weer bij elkaar en worden Jill Emery en Caroline Rue vervangen door Kristen Pfaff en Patty Schemel. Hole begint met producer Butch Vig aan de opnamen van hun tweede, meer popgerichte langspeler 'Live Through This'.

Vlak voor de release wordt het lichaam van Cobain aangetroffen, drie dagen nadat hij met een geweer zelfmoord heeft gepleegd en Hole besluit hierop er enkele maanden mee te stoppen. Twee maanden later krijgt de groep alweer een opdoffer wanneer Kristen Pfaff overlijdt aan een overdosis heroïne. Hole gaat er toch mee door en vertrekt op tournee met de Canadese bassiste Melissa Auf Der Maur. 'Live Through This' wordt in 1995 opnieuw uitgebracht en wordt uitgeroepen tot één van de beste platen van het jaar. Live weet de groep echter alleen de aandacht te trekken door het uitdagen van publiek en fotografen. Na de tournee tracht Courtney zich met chique kapsels, juwelen en dure haute couture geloofwaardig te maken in het jetset-milieu en begint ze ook een filmcarrière, die dankzij haar opmerkelijk sterke rol in 'The People Vs. Larry Flint' veelbelovend lijkt. Na heel wat uitstel neemt Courtney Love de draad weer op met Hole en brengt de groep in 1998 'Celebrity Skin' uit. In 2000 verlaat Melissa Auf Der Maur de band om The Smashing Pumpkins te vervoegen. Drumster Samantha Maloney speelde een tijdje ad interim bij Mötley Crüe.

Sepultura - Chaos A.D.

Wat hier wordt neergezet, daar kunnen de meeste bands van tegenwoordig nog een puntje aan zuigen. Brazilie's metaltrots trekt weer stevig van leer over de welbekende misstanden in Zuid-Amerika (ditmaal zijn o.a. Cubatao en de gebeurtenissen in het gevangeniscomplex Carandiru uit 1992 weer aan de beurt) en dat wordt bijgestaan door ongekend heavy riffs (luister bijvoorbeeld naar het middenstuk van Nomad), uitstekende percussie (courtesy of Igor Cavalera) en het boze indrukwekkende gebrul van onze Max.

Dit is de eerste Sepultura-plaat waarop de snelheid wat meer plaats maakt voor een wat meer basic klinkende groove waar Black Sabbath trots op zou zijn geweest, en het geheel zou niet zo strak hebben geklonken als het indrukwekkende ritme-tandem Paulo Jr./ Igor Cavalera niet daarvoor gezorgd had. Zelfs het acoustische tussendoortje Kaiowas klinkt hierdoor vrij heavy. Ook de produktie klinkt voor het eerst 100% jaren 90.. Al met al, wat kwaliteit betreft komt dit angstwekkend dicht in de buurt van het meesterwerk Beneath The Remains en is het een must voor iedere zichzelf respecterende hardrockfan!

Tracklist:

1. Refuse/Resist

2. Territory

3. Slave New World

4. Amen

5. Kaiowas

6. Propaganda

7. Biotech Is Godzilla

8. Nomad

9. We Who Are Not As Others

10. Manifest

11. The Hunt

12. Clenched Fist

Judas Priest - British Steel

In 1980 kwam een van de bekendste platen van Judas Priest uit, British Steel, welke goed meegaat met de New Wave Of British Heavy Metal, die toen erg populair aan het worden was.

Met Rapid Fire heeft het album een perfecte opener, met snelle riffs en lekkere gitaarsolos, en zet de toon voor de rest van het album. British Steel bevat twee van de bekendste Priest nummers, Metal Gods en Breaking The Law, en al snel wordt duidelijk waarom deze nummers zo populair zijn: ze zijn echt heel goed mee te zingen, wat het live altijd goed doet, en ook United bevat zo'n meezing refrein. The Rage doet het redelijk rustig aan, maar bevat een erg lekkere gitaarsolo.

British Steel is eigenlijk de perfecte heavy metal plaat. Niet te lange nummers, lekkere meezing refreinen, lekkere gitaren, maar toch veel melodie, en natuurlijk schitterende zang, in dit geval dus van metal god (zoals hij graag genoemd wordt) Rob Halford.

Bodine

Bodine wordt opgericht in 1979 door ex-Park Lane-zanger Jay van Feggelen, maar krijgt pas serieuze vormen als hij tijdens een jamsessie tegen een aantal Haagse muzikanten aanloopt. De band valt bij radio-dj Alfred Lagarde uitermate in de smaak en komt onder contract bij diens oude collega Chiel Montagne, die de studio en productiemaatschappij Rhinoceros bezit. In 1981 is de release van de eerste langspeelplaat op het label van Chiel Montagne. De LP wordt gepromoot middels een fotosessie met de sterkste man ter wereld: Gerard Du Prie.

Zanger Axel Langemeijer en gitarist Arjen Lucassen komen de gelederen in 1982 versterken ten koste van Van Feggelen. Hun toetreding heeft een heavier koers tot gevolg, waarbij veel ruimte is voor dubbele gitaarpartijen. Bassist Armand van der Hoff kan zijn christelijke levensovertuiging niet langer combineren met het spelen in een rockband en houdt het voor gezien. De baspartijen voor de CD Three Times Running worden daarop ingespeeld door Lucassen. Voor het livewerk wordt Jeronimo (Jeroen Bos) aangetrokken. Tot veler verbazing accepteert Arjen Lucassen een aanbieding van het dan nog opkomende Vengeance. Het betekent het voorlopige einde van Bodine. Jeroen Bos en drummer Gerard Haitsma bundelen de krachten met de gitaristen Oscar Holleman (Vengeance) en Erik van de Ven. Zanger Robert Soeterboek (ex-Vulture) treedt tot de nieuwe formatie toe, maar verder dan de oefenruimte komt het gezelschap niet.

Oud-zanger Jay van Feggelen wordt om assistentie gevraagd bij het schrijven van teksten en neemt vervolgens toch zijn oude plaats achter de microfoon weer in. Na één demo en een handvol optredens valt de groep echter weer uiteen, naar het zich laat aanzien nu definitief. Op 19 maart 2003 overlijdt geheel onverwachts tekenaar en zanger Axel Langemeijer.

Michael Schenker

Michael Schenker werd op 10 januari 1955 in Sarstedt (Duitsland) geboren. Al reeds tijdens zijn middelbare schooltijd werd duidelijk dat Michael muzikaal erg geinteresseerd was. In een schoolbandje, genaamd 'The Enervates', werden covers gespeeld van onder andere The Beatles, opmerkelijk is dat Michael destijds geen gitaar speelde, maar de zangpartijen voor zijn rekening nam. Via deze amateuraktiviteiten is het uiteindelijke professionele werk op Michaels 15 jarige leeftijd begonnen. Eind 1971 trad Michael namelijk toe tot de Scorpions, de band van zijn zeven jaar oudere broer Rudolf.

Michael deed ervaring op en ontwikkelde langzaam maar zeker een geheel eigen stijl van spelen. Al snel nadat een platen contract was getekend werd het eerste album 'Lonesome Crow' opgenomen. Op dit album vinden we het allereerste muziekstuk dat Michael ooit schreef, 'In Search Of The Peace Of Mind'. Het was enige tijd later, juni 1973, dat de Engelse rockband UFOregelmatig voor optredens naar Duitsland kwam. Deze jonge band had in die tijd behoorlijk aan populariteit gewonnen bij de Duitse rockliefhebbers. Michael speelde met de Scorpions in het voorprogramma en kwam zodoende in contact met UFO's voorman, Phil Mogg. Toen op enig moment UFO's gitarist Bernie Marsden vanwege problemen met zijn paspoort Engeland niet uit kon, en UFO inmiddels klaar was voor de soundcheck van die avond, werd Michael gevraagd zijn plek voorlopig in te nemen. Na die bewuste avond speelde Michael nog enkele optredens mee. Al snel werd duidelijk dat Michael, met zijn opmerkelijke gitaartechniek en sound, een enorme indruk achterliet bij de heren van UFO.

Volgens de razend enthousiast geworden Mogg was deze bijzonder getalenteerde gitarist degene die zijn band kon verfrissen en completeren. Toen enkele dagen later Marsden alsnog arriveerde, was Phil Mogg inmiddels vastbesloten hem uit de band te zetten, en de jonge Schenker te verzoeken de overstap naar UFO te maken. Michael stemde toe, en vertrok begin 1974 naar Londen. In deze nieuwe samenstelling werd een demo gemaakt en kreeg de band een platencontract bij Crysalis. Het bleek mede door de verdienste van deze Duitse gitaarvirtuoos een aaneenschakeling van successen te worden, hetgeen UFO voordien vrijwel onbekend was gebleven.

Voor het eerst tourde UFO als headliner door eigen land en in de jaren die volgden werden maar liefs vijf albums opgenomen bestaande uit een minstens evenredig aantal, heden ten dage door menigeen als klassiekers omschreven succesnummers. 'Doctor Doctor', 'Rock Bottom', 'Only You Can Rock Me' en 'Love To Love' een voor een nummers die ook live op zichzelf staan, blijkens het inmiddels zesde album 'Strangers In The Night'. Na enige tijd kreeg Michael moeite met Phil's vervelende karaktereigenschappen en onvoorspelbare gedrag. Zo werd onder meer zonder verdere mededeling en opgaaf van reden Paul Chapman als tweede gitarist aan de band toegevoegd. Deze maatregel van Phil was voor Michael niet te populariseren en om die reden volstrekt onaanvaardbaar.

In de zomer van 1978 verliet Michael voorgoed de band om vervolgens weer bij de Scorpions aan te kloppen. Hier werd hij met open armen ontvangen gezien het feit dat ze net afscheid hadden genomen van hun gitarist, Uli Jon Roth. In deze vernieuwde bezetting namen de Scorpions begin 1979 het album 'Lovedrive' op, Michael heeft dan inmiddels ook al serieuze plannen om zijn eigen groep te gaan formeren.

Heart - Dreamboat Annie

Voor sommige groepen is de weg naar de top lang. In 1963 ontstaat in Seattle de groep the Army, maar die heeft weinig succes. In 1970 komt zangeres Ann Wilson bij de groep, omdat ze verliefd wordt gitarist Mike Flicker en vier jaar later komt ook haar zus Nancy bij de groep. Ook zij is verliefd geworden op een van de groepsleden. De naam van de groep is dan veranderd in Heart. De zussen Ann en Nancy Wilson drukken meteen een flink stempel op de groep en ze schrijven bijna alle songs voor de groep. Eind 1975 neemt de groep in de Can-Base studio in Vancouver voor het kleine Mushroomlabel het debuutalbum "Dreamboat Annie" op. Dat de invloed van Ann en Nancy Wilson groot is, kun je ook zien aan de hoesfoto. Daarop zijn alleen Ann en Nancy te zien en de heren blijven onzichtbaar.

De titelsong van het album komt in drie versies op het album voor en werd geschreven aan de koffietafel in de hal van het huis van de ouders van Ann en Nancy. De zussen zijn beinvloed door zowel de folkmuziek als de rockmuziek van b.v. Led Zeppelin. Als het album wordt uitgebracht worden er in de streek rond Vancouver enkele duizenden exemplaren verkocht, maar als een olievlek verspreidt het album zich over Canada en de VS. Begin 1977 wordt in Nederland de belangstelling voor het album "Dreamboat Annie" groter en verschijnt "Dreamboat Annie".in de albumhitlijst. Een van rustiger nummers van het album is "(Love me like music) I'll be your song". Het album "Dreamboat Annie" heeft er ruim een half jaar voor nodig om in de VS de LP top 10 te halen. Dat gebeurt in de herfst van 1976, als de singles "Crazy on you" (nr. 35) en vooral Magic Man (nr 9) de belangstelling van de Amerikaanse muziekliefhebbers hebben gewekt.. In Nederland komt de belangstelling begin 1977 als dan pas de singles "Magic man" als "Crazy on you" de top 10 halen.

De titelsong wordt in de VS ook op single uitgebracht en haalt de 42e plaats. Het album "Dreamboat Annie" haalt in Nederland de 7e plaats in de LPlijst. Met de singles komt de rockkant van Heart in de belangstelling. De folkkant van de groep komt naar voren in het nummer "How deep is goes". Voor Heart is "Dreamboat Annie" het begin van een lange carriere, die van 1985 tot 1990 tot zeer grote successen leidt met singles als "These dreams", "Alone" en "All I wanna do is make love to you". Van "Dreamboat Annie" werden in totaal meer dan twee miljoen exemplaren verkocht.

John Frank Bongiovi

John Frank Bongiovi is zanger, componist, muzikant en met name bekend doordat hij de leadzanger is in de band Bon Jovi.

Ook heeft hij een paar kleine rollen gehad in Hollywoodfilms en televisieseries. Hij werd geboren op 2 maart 1962 in New Jersey. Hij veranderde zijn naam naar Jon Bon Jovi (Italiaans voor goed leven) toen zijn platenmaatschappij hem dit aanraadde.

Jon heeft twee solo albums opgenomen: Blaze of glory (1990) en Destination anywhere (1997) en verkocht meer dan 90 miljoen albums met zijn band Bon Jovi.

Bad Religion

Bad Religion is het geesteskind van gitarist Brett Gurewitz die de band in 1980 in Los Angeles opricht samen met Graffin, Bentley en Ziskrout. Conform zijn punkovertuigingen, roept Gurewitz tegelijkertijd het inmiddels befaamde label Epitaph in het leven om te voorkomen dat Bad Religion verstrikt raakt in het web van de platenindustrie.

Het debuutalbum 'Into The Unknown' verschijnt in 1983 waarna de band een aantal personeelswisselingen ondergaat. De belangrijkste aderlating is het gedwongen vertrek van Gurewitz zelf, die in 1984 opstapt om af te kicken, waarna van de oorspronkelijke bezetting alleen nog Graffin overblijft. In 1987 sluit Gurewitz zich weer aan en brengt de groep 'Suffer' uit, een mijplaal in het oeuvre van Bad Religion. Er volgen nog een paar albums, waarna de band in 1993 alsnog een contract tekent met Atlantic Records, voornamelijk om verzekerd te zijn van een brede distributie. Na verschijning van 'Stranger Than Fiction' in 1994 stapt Gurewitz opnieuw op om zich aan zijn taken als labeleigenaar te kunnen wijden. Hij wordt vervangen door Brian Baker, maar verkoopsucces levert dat niet op en Bad Religion wordt in 1998 gedumpt door Atlantic en weer in de moederschoot van Epitaph opgenomen. Gurewitz keert eveneens terug op zijn stiel.

Joe Satriani

Joe Satriani is geboren in Westbury (New York) op 15 juli 1956. Satriani is een van de grootste gitaristen van deze tijd. Door zijn techniek en karakteristieke composities heeft hij veel respect afgedwongen. Geïnspireerd door Jimi Hendrix en Robert Fripp van King Crimson pakte hij op 14-jarige leeftijd de gitaar op. Satriani begon met gitaar spelen vanaf de dag dat Jimi Hendrix overleed. Na enkele jaren besloot hij om gitaarles te gaan geven om brood op de plank te krijgen. Steve Vai, Kirk Hammett (Metallica) en David Bryson (Counting crows) zijn enkele leerlingen die de technieken van het gitaarspel van hem hebben geleerd.

In verschillende kleine bands nam hij de gitaarklanken voor zijn rekening en in 1984 bracht hij zijn eerste (korte) album uit, Joe Satriani genaamd. Geheel gefinancierd uit eigen middelen en uitgebracht in eigen beheer probeerde hij voet aan de grond te krijgen in de muziekindustrie. Deze missie mislukte in eerste instantie, maar lukte iets later in de jaren tachtig wanneer de inmiddels veel bekendere Steve Vai zijn oude leermeester veelvuldig in interviews noemde als een van zijn grootste inspiraties. In 1986 kwam zijn eerste volwaardige album uit, getiteld Not of this earth. Dit album werd goed ontvangen en zou Joe de kans geven om te gaan toeren en contacten te leggen voor een nieuw album.

Met zijn tweede album Surfing with the alien (1987), bevestigde hij zijn naam als gitaargrootheid en kreeg hij lof uit alle hoeken van de muziekindustrie. Het leverde hem een endorsement op met Ibanez. Dit album (samen met Steve Vai' s "Passion and Warfare") wordt nog steeds beschouwd als een van de grondleggers voor de hedendaagse virtuoze rockmuziek. Voordat Satriani startte met het werken aan zijn derde album Flying in a blue dream ging Satriani op wereldtournee met Mick Jagger als lead-gitarist. Met het uitbrengen van het derde album liet Satriani zien dat hij naast een goede gitarist ook een uitstekende songwriter is. In 1994 vulde hij de vacature bij Deep Purple in, maar besloot na de tournee om toch verder te gaan met zijn solocarrière.

Vele gastoptredens bij andere artiesten en eigen albums volgden. Inmiddels heeft Satriani meerdere malen een Grammy Award in ontvangst mogen nemen. Satriani heeft samen met fabrikant Ibanez een succesvolle eigen gitaarlijn, de JS-serie, ontwikkeld. De zilveren gitaar uit deze lijn die geïnspireerd is door de cover van het album Surfing with the alien, is zijn handelsmerk geworden. Ook heeft Satriani zijn eigen lijn versterkers samen met fabrikant Peavey, genaamd de Joe Satriani Signature-serie(JSX).

Marilyn Manson

Marilyn Manson is een Amerikaanse band die in de tweede helft van de jaren '90 populair en berucht wordt dankzij choquerende optredens en provocerende teksten over seksuele perversiteiten, drugs en satanisme. De op 18-jarige leeftijd van Ohio naar Florida verhuisde frontman Brian Warner begint de groep in 1989 samen met gitarist Scott Mitchell en samen besluiten zij de pseudoniemen Marilyn Manson en Daisy Berkowitz aan te nemen, waarbij de voornamen verwijzen naar een bekende vrouwelijke glamourster en de achternamen zijn overgenomen van seriemoordenaars.

Na de toetreding van bassist Gidget Gein (echte naam is Brad Stewart), keyboardspeler Madonna Wayne Gacy (echte naam is Stephen Bier Jr) en drummer Sara Lee Lucas (echte naam is Fred Streithorst) begint de groep door haar stevige muziek en opvallende concerten bekendheid te verwerven in Florida en wordt ze ontdekt door Trent Reznor van Nine Inch Nails, die het gezelschap prompt een contract bij zijn Nothing Records-label laat tekenen. Portrait of an American Family, het debuut van Marilyn Manson, waarin Gidget Gein ondertussen vervangen is door Twiggy Ramirez (echte naam is Jeordie White), verschijnt in 1994. Terwijl de critici de groep beschouwen als een opportunistisch choquerende groep, groeit de aanhang gestaag, vooral bij de verwaarloosde Amerikaanse tieners. Met zeer decadente optredens en de openlijke anti- christelijke houding lokt de band furieuze reacties uit bij de conservatieve Amerikanen, waardoor de bekendheid van de groep alleen nog maar meer toeneemt. Marilyn Manson komt in de hitparades met de ep Smells Like Children en de Eurythmics cover Sweet Dreams (Are Made of This). Ondertussen wordt Sara Lee Lucas nog vervangen door Ginger Fish (echte naam is Kenny Wilson).

Het tweede album Antichrist Superstar komt in 1996 meteen binnen op de derde plaats van de Amerikaanse hitlijsten. Ondertussen krijgt de band nu ook steeds meer bekendheid in Europa waar het opmerkelijke verschijningen maakt op diverse zomerfestivals. Intussen zijn er nog enkele groepsleden zoals Olivia Newton Bundy, Zsa Zsa Speck en Ginger Fish die komen en gaan. Uiteindelijk gaat Marilyn verder met gitarist John 5 (john Lowery). Muzikaal wordt de groep echter niet echt serieus genomen, waarop Manson in 1998 het iets pop-gerichtere en minder choquerende Mechanical Animals uitbrengt. In 2000 grijpt de groep met Holy Wood (In the Shadow of the Valley of Death) terug naar de oude stijl. Dan verlaat, door onenigheid in de groep, bassist Twiggy Ramirez de band. Hij wordt vervangen door Tim Skold. In 2003 verschijnt The Golden Age of Grotesque, een plaat die opnieuw de typische Manson-signatuur draagt.

Alice in Chains

Alice in Chains is een band uit Seattle, dat begin jaren negentig in navolging van Nirvana, Soundgarden en Pearl Jam omarmd werd door het grungepubliek en ook in die periode zijn belangrijkste succes boekte met Dirt, dat de platinastatus bereikte. Zanger Layne Staley richtte de band op halverwege de jaren tachtig, toen hij nog op de middelbare school zat. In 1987 raakt Staley bevriend met gitarist Jerry Cantrell en krijgt de creatieve kern van de groep vaste vorm, snel gevolgd door de ritmesectie bestaande uit drummer Sean Kinney en bassist Mark Starr.

De jongens weten zich met stevige live sets in de gunst van Columbia Records te spelen, waar ze in 1990 hun debuut Facelift uitbrengen. Die plaat doet het erg goed op de alternatieve radiozenders en "Man in the Box" wordt zelfs een bescheiden undergroundhit. De grote breakthrough komt er in 1992 wanneer de massa door het succes van Nirvana's Nevermind zijn neus niet langer ophaalt voor de stevigere gitaarmuziek, en Alice in Chains als een van de donkerste en hardste vertegenwoordigers van de grunge met Dirt ook een klassieker aan het genre mag toevoegen.

Starr wordt intussen vervangen door Ozzy veteraan Mike Inez en met Jar of Flies en Alice in Chains, allebei opnieuw goed voor platina, ziet de groep zijn twee volgende albums op 1 debuteren in de Billboard 200. Ondanks het albumsucces is Alice in Chains van 1993 tot 1996 de grote afwezige op de rockpodia, wat vooral te wijten is aan de gezondheidsproblemen van Staley. In 1996 liet Alice in chains eindelijk weer eens wat van zich horen tijdens het door MTV geproduceerde 'Unplugged'. Het optreden werd op cd en dvd uitgebracht. Op de dvd is duidelijk te zien dat Staley nog steeds zwaar aan heroine verslaafd is.

In 2002 gebeurt dan ook wat iedereen al vreesde. Staley wordt in april dood aangetroffen in zijn flat, waar hij twee weken eerder een fatale shot zette.

Kiss

In 1972 besluiten gitarist Paul Stanley en bassist Gene Simmons een band te beginnen. Via advertenties in de New Yorkse kranten worden gitarist Ace Frehley en drummer Peter Criss aangetrokken, waarna de groep zich toelegt op het maken van rechtoe-rechtaan hardrock in combinatie met het op dat moment heersende glam-rock imago, ze noemen zich KISS.

Gesteund door een omvangrijke geldbron kan de publiciteitsmachine op volle toeren draaien en slaat het concept binnen de kortste keren in als een bom. Dit niet in de laatste plaats door een wervelende en spectaculaire liveshow waarin de bizar geschminkte leden van de band zich te buiten te gaan temidden van rookbommen, confettikanonnen en rokende gitaren. Agressieve en seksueel getinte teksten maken het concept compleet. Kiss wordt in de jaren zeventig op handen gedragen door de Amerikaans jeugd. Begin jaren tachtig scoren ze dan ook hit na hit, met als grootste hit "I was made for loving you". Daarna gaat het minder met Kiss, maar blijven in Amerika populair. Als de Nederlandse band Vandenberg in het voorprogramma van hun Amerikaanse tournee te populair wordt, cancelt men de verdere concertenreeks. In februari 2002 zien we Kiss zowaar terug tijdens de sluitingsceremonie van de Winterspelen in Salt Lake City.

Ayreon

Gitarist Arjen Lucassen heeft al een hele carrière achter de rug als hij halverwege de jaren negentig Ayreon opzet. In de vijftien jaar daarvoor is hij actief in groepen als Mover, Pythagoras, Bodine en Vengeance. Kort voordat hij zich op Ayreon richt brengt Lucassen onder de naam Anthony een solo-cd uit. Ayreon moet een concept-matige rockopera worden Arjen Lucassen heeft aanvankelijk moeite om Ayreon's eerste werkstuk (The Final Experiment) bij een platenmaatschappij onder te brengen. Transmission, (een sublabel van de reïssue-independent Pseudonym uit Maassluis) blijkt wel oren naar de rockopera te hebben.

Met name in Japan verkoopt Ayreon's debuut enkele tienduizenden exemplaren. Dit is mede te danken aan de medewerking van muzikanten als Lenny Wolf (Kingdom Come), Edward Reekers (Kayak), Jan-Chris de Koeijer (Gorefest) en Barry Hay (Golden Earring). Lucassen zet de samenwerking met Transmission, voort. In 1996 verschijnt daarop de tweede Ayreonplaat. Het album kent een kleinere bezetting, maar met Reekers, Robert Soeterboek en Okkie Huysdens evengoed bekende namen uit de Nederlandse popgeschiedenis. De cd krijgt de titel Actual Fantasy mee. In hetzelfde jaar verschijnt via Transmission, de cd Strange Hobby onder de artiestennaam '?'. De naam van de muzikant die achter dit coveralbum zit wordt niet bekendgemaakt, maar al gauw blijkt dat dit Arjen Lucassen is. Strange Hobby bevat nummers van Pink Floyd, The Beatles, T-Rex, Donovan en The Kinks. Gedurende 1997 werkt Arjen Lucassen mee aan de comebackplaat van het heropgerichte Vengeance. Hij maakt geen deel uit van de podiumbezetting van de band. In plaats daarvan werkt Lucassen aan de derde Ayreon-cd. Hij zoekt hiervoor contact met muzikanten over de hele wereld en dat kost nogal wat tijd. In januari '98 betrekt Ayreon de studio.

Net als voor de eerste cd wordt voor Into The Electric Castle (het 3e album) een groot aantal muzikanten ingeschakeld. Reekers is opnieuw van de partij. Daarnaast bevat de cd vocale bijdragen van onder meer Anneke Giersbergen (The Gathering) rn Sharon den Adel (Within Temptation). Lucassen is, nadat Into The Electric Castle succesvol is ontvangen, bezig aan een nieuwe rockopera. Gedurende het jaar zoekt hij een groot aantal mensen bijelkaar voor zijn toekomstige projecten. Vanaf maart '99 werkt Arjen Lucassen aan nieuwe nummers. Er verschijnen tegelijkertijd twee albums onder de naam Universal Migrator part 1 en part 2. Het eerste deel The Dream Sequencer is melodieus en rustig. Het tweede deel Flight Of The Migrator is progressief en heavy. Opnieuw weet Lucassen een interessante verzameling zangers en zangeressen te strikken voor zijn project. Zo neemt zangeres Jacqueline Govaert van Krezip de single Temple Of The Cat voor haar rekening en zingen Edward Rekkers (Kayak) en Ian Parry een nummer. Ook zijn er internationale sterren zoals Bruce Dickinson van Iron Maiden en Neal Morse van Spock's Beard van de partij. Beide albums staan tegelijkertijd de Album Top 100 in Nederland en halen ook de Duitse Album Top 100. Het album Ayreonauts Only bevat ondermeer een verzameling demo's en niet eerder verschenen versies van Ayereonmateriaal.

Hear'N aid

Hear'N Aid. Je kent ze vast nog wel. De hardrockers voor de bestrijding van hongersnood in Afrika en elders in de wereld, brachten een geweldige single uit, die luide "Stars".

Aan dit project werkten o.a. Ronnie James Dio, Dave Meniketti, Rob Halford, Kevin DuBrow, Eric Bloom, Paul Shortino, Geoff Tate en Don Dokken mee.

Who cries for the children?
I do
Some time in the night
When you're feeling the cold
Take a look at the sky above you
Those are faces in the light
If the story were told
They are calling you, calling you
Yeah

Nirvana

Het trio kwam uit Seatlle, een doodsaaie stad in het noordwesten van de VS. Omdat daar niks te beleven was, zat er voor de meeste jongeren in die stad niets anders op dan maar muziek te gaan maken. Krist Novoselic, Kurt Corbain en Dave Grohl deden dat ook en maakten een tijdje allerlei clubs en achterafzaaltjes in Seatlle en omgeving onveilig met hun snoeiharde gitaarmuziek.

In 1989 maakten ze het debuutalbum 'Bleach', dat op een piepklein platenlabeltje werd uitgebracht. Desondanks sloeg de plaat in als een bom, meteen werd Nirvana uitgeroepen tot de redders van de Amerikaanse rock. En dat werden ze. In 1991 maakten ze 'Nevermind', dat een van de best verkochte albums van de jaren '90 werd. De hit 'Smells Like Teen Spirit' bracht de grunge bij het grote publiek. Jammer genoeg was na drie jaar de koek op. Kurt Cobain stierf in april 1994, moe van z'n sterstatus en moe van z'n leven. Nirvana bestond niet meer, maar de onheilsprofeten van een paar jaar eerder hadden gelukkig geen gelijk gekregen.

The Black Crowes

Chris en Rich Robinson zijn respectievelijk 15 en 18 jaar oud wanneer ze in 1985, The Black Crowes oprichten. In een korte tijd weten ze hiermee een geduchte reputatie in de zuidelijke staten van Amerika op te bouwen. Toch komt dit niet alleen omdat ze bezeten zijn van Rolling Stones achtige rock & roll, maar ook door het daarbij horende leefpatroon; overmatig drank- en drugsgebruik en het veelvuldig verwoesten van hotelkamers. Nadat ze tijdens een optreden in New York ontdekt worden, neemt The Black Crowes een plaat op, die bol staat van de spijkerharde rock met een soulvolle ondergrond.

Met het hiervan getrokken 'Jealous Again' scoren ze een bescheiden wereldhit. Het tweede album neemt men in slechts 8 dagen op, in een poging iets van de adrenaline op te vangen die de voorgaande twee jaar door de aderen van de muzikanten heeft gevloeid. De opvolger hiervan komt maar moeizaam tot stand, aangezien de broertjes Chris en Rich het niet eens kunnen worden over het geluid van dit album. Daarom gooit men -naar eigen zeggen- de originele banden hiervan in de Atlantische Oceaan. Zij zijn een band die naar elk concert hun eigen Perzische tapijt meenemen, om op die manier een huiskamersfeer te creëren.

AC/DC

De Australische band AC/DC werd rond 1973 opgericht. De groep speelde ruige rockmuziek, waarin het geluid van de sologitaar van Angus Young bepalend was. Angus was een opvallende figuur. Hij was altijd gekleed in een schooluniform met korte broek. Meestal stonden de teksten in het teken van seks, alcoholgebruik en verdoemenis. De groep was constant op tournee en songs als "Big Balls" en "The Jack" maakten de groep tot één van de succesvolste hardrock-groepen van de jaren tachtig en negentig.

De groep bestond naast Angus Young (gitaar) uit Malcolm Young (gitaar), Bon Scott (zang), Cliff Williams (bas) en Phil Rudd (drums). In 1963 kwamen de broertjes Young met hun ouders van Ierland naar Australië. In 1973 formeerden ze de eerste band, die later AC/DC zou worden. De eerste vier albums werden geproduceerd door Harry Vanda en George Young. De groep maakte eerst naam in eigen land. "Highway to hell" markeerde de internationale doorbraak van AC/DC. Scott overleed in 1980 en werd vervangen door Brian Johnson. Aan het einde van de jaren tachtig vonden nog enkele personeelswijzigingen plaats, maar het succes en het geluid van de groep bleef grotendeels in tact.

De huidige line-up bestaat uit Brian Johnson, de broers Angus Young en Malcolm Young, Phil Rudd en Cliff Williams. De heren wonen tegenwoordig een flink eind uit elkaar. Johnson woont in de VS, Angus in Nederland, Malcolm in het Verenigd Koninkrijk, Rudd in Nieuw-Zeeland en Williams in de VS.

Lynyrd Skynyrd

Lynyrd Skynyrd het gezicht van de echte Southern Rock. Met de rebellenvlag hoog in top tourt deze band nog altijd door de VS voor duizenden mensen. Lynyrd Skynyrd werd een paar jaar na het onstaan van de Allman Brothers opgericht en bestond uit een groot aantal muzikanten waaronder zanger Ronnie Van Zant , gitaristen trio Gary Rossington Allen Collins en Steve Gaines , bassist Leon Wilkeson enz.

Zoals zoveel bands heeft deze band ook weer een aantal dieptepunten. 1977 was een rampjaar voor de band. Een vliegtuig bemand met Ronnie Van Zant , Steve Gaines en zus Cassie stortte neer , alle inzittenden kwamen om. Ronnie's broer Johnny werd later de nieuwe zanger. In 1986 kreeg gitarist Allen Collins een auto ongeluk , hij raakte hierdoor verlamd en overleed vier jaar later. Anno 2001 overleed Leon Wilkeson ook nog eens. Het is dan ook moedig van de band om na deze trieste incidenten nog steeds door te gaan. Lynyrd Skynyrd is natuurlijk bekend van 'Sweet Home Alabama' maar de ballad 'Free Bird' opgedragen aan de destijds overleden Allman Brother Duane Allman is minstens zo mooi. Vooral de live-versie met de piano erbij ergens in een grote arena is geweldig.

Uriah Heep

Uriah Heep werd opgericht aan het einde van de zestiger jaren door Mick Box (gitaar), Ken Hensley (toetsen), David Byron (zang), Paul Newton (bas) en Keith Baker (drums). Aanvankelijk heeft de groep bijna geen succes. Uriah Heep breekt pas door met haar derde album, "Look At Yourself". Inmiddels hebben zich dan wel enige wijzigingen in de bezetting voortgedaan. Met de nieuwe drummer Lee Kerslake en bassist Gary Thain komt het succes voor Uriah Heep.

De volgende albums waren niet alleen succesvol in Europa, maar ook in de Verenigde Staten van Amerika. De muziek van Uriah Heep hoort thuis in het hardrock genre en is enigszins te vergelijken met Led Zeppelin en Deep Purple. Vooral tijdens concerten bediend Uriah Heep zich van lange gitaar- en keyboardsolo's. De groep is steeds op tournee, maar het begint te rommelen binnen de band. Bassist Gary Thain kampt met een drugsprobleem en wordt tijdens een concert bijna geëlektrocuteerd. In 1975 wordt Thain uit de band gezet en overlijdt een jaar later, waarschijnlijk als gevolg van overmatig druggebruik. Na het uitbrengen van "High And Mighty" in 1976 wordt Byron uit de band gezet en vervangen door John Lawton. De nieuwe bassist is Trevor Bolder, die onder meer bij David Bowie had gespeeld. Ondanks alle personeelsmutaties bleef het typische Uriah Heep gehandhaafd, maar de tijden van groot succes waren voorbij.

Led Zeppelin

De Engelse rockband Led Zeppelin behoorde tot de meest populaire groepen van de zeventiger jaren. In 1966 trad Jimmy Page (gitaar) toe tot de Yardbirds, maar de andere muzikanten verlieten de band in 1968, terwijl een tournee op stapel stond. Page nam contact op met bassist John Paul Jones, die hem eerder had gevraagd hem te benaderen als hij ooit een bassist nodig had. Robert Plant (zang) en John Bonham (drums) completeerden de New Yardbirds.

De groep veranderde haar naam in Led Zeppelin en ging de studio in om haar eerste album op te nemen. Deze plaat "Led Zeppelin" werd opgenomen in minder dan dertig uur. Begin 1969 maakte Led Zeppelin haar eerste Amerikaanse tournee. Het succes kwam meteen, want na een paar maanden kwam de eerste elpee in de hitlijsten terecht. Het tweede album verscheen in oktober 1969 en was nog succesvoller. De plaat stond zeven weken aan de top. "Led Zippelin III" verscheen in 1970 en bevat Engelse folk-invloeden. Het vierde album bevatte de klassieker "Stairway To Heaven". Na een rustig akoestisch begin wordt naar een climax toegewerkt met een lange scheurende gitaarsolo. Mysterie en rituelen vormden een belangrijk onderdeel van het image van de band. Van "Led Zeppelin IV" werden meer dan 16 miljoen exemplaren verkocht. Rond 1972 ging de band in grote gelegenheden spelen.

Op het volgende album "Houses Of The Holy" ging de groep meer experimenteren. Naast blues, rock en folk werd ook een reggea-nummer opgenomen: "D'yer Mak'er". In 1973 maakte Led Zeppelin een lange tournee door de Verenigde Staten van Amerika. Het concert in de Madison Square Garden werd gefilmd voor de speelfilm "Song Remains The Same" (1976). Het fantastische dubbelalbum "Physical Graffiti" kwam in 1975 uit op het eigen Swan-label. Net als het voorgaande "Houses Of The Holy" was dit album zeer succesvol. Zowel in Europa als de Verenigde Staten haalde het album de top. De tournee van 1975 moest worden afgezegd, omdat zanger Robert Plant betrokken raakte bij een ernstig auto-ongeluk. Een jaar later ging Led Zeppelin weer op tournee. "Presence" verscheen, maar dit album kreeg een slechte ontvangst door de pers. Tijdens de Amerikaanse tournee in 1977 overleed Karac, de zoon van Robert Plant, waardoor een groot deel van de concerten moest worden afgelast.

Eind 1978 nam Led Zeppelin "In Through The Out Door" op. Het album verscheen in 1979 en een jaar later begon Led Zeppelin aan haar laatste Europese tournee. Drummer John Bonham werd in september 1980 dood in bed aangetroffen. Een paar maanden later verklaarde Led Zeppelin het voor gezien te houden, omdat de resterende bandleden vonden dat ze niet zonder Bonham verder konden gaan.

Highway Chile

Na diverse bezettingswisselingen krijgt de door gitarist Martin Mens opgerichte groep in 1981 eindelijk de wind in de zeilen. De bezetting is dan Armand van der Stigchel (zang), Ben Blaauw (gitaar), Martin Mens (gitaar), Ernst Thimister (bas) en Ernst van Ee (drums). Het gaat Highway Chile voor de wind, want de band heeft in de eerste maanden ruim honderd optredens door het hele land. Halverwege de reeks optredens wint gitarist Ben Blaauw (dan zeventien jaar oud) de Gibson Birdland van de Amerikaanse gitarist Ted Nugent. Blaauw ontvangt de gitaar op basis van een gitaristenwedstrijd die Alfred Lagarde organiseert in zijn radioprogramma Beton.

Ernst Thimister en Martin Mens geven in 1982 de voorkeur aan hun gezinsleven en worden vervangen door respectievelijk Eric Finck (alias Ricky Finch) en Peter 'Barney' Barnouw. In 1983 de release van het debuutalbum Storybook Heroes, niet al te veel later gevolgd door de mini-elpee Fever. Het zal de laatste release zijn waarop Peter Barnouw te horen is. Hij wordt vervangen door Ronald Bakker (ex-The Wild). De band treedt op met rockgrootheden als Motörhead, Y & T, Whitesnake, Michael Schenker Group en Def Leppard. Storybook Heroes wordt in 1984 vanwege het faillissement van platenmaatschappij Inelco opnieuw uitgebracht, in een andere mix. De opnamen van de nieuwe langspeelplaat lopen niet bepaald op rolletjes. Reden voor Ben Blaauw en Ernst van Ee om uit de band te stappen en Helloïse op te zetten. Hun plaatsen worden ingenomen door Erik Karreman (alias Erik John) en Jan Koster.

Na de zes songs tellende 12" EP For The Wild And Lonely wordt de Engelsman Sav Pearce als nieuwe zanger aangetrokken, omdat Armand van Stigchel naar de Verenigde Staten vertrekt. Na meer dan een jaar in de studio te hebben gebivakkeerd, verschijnt eindelijk de tweede elpee in 1985 , Rockarama. De oude Highway Chile-fans zijn dan echter al naar Helloïse overgelopen en voor het tot optredens komt, valt de band uit elkaar.

Iron Maiden

De Engelse heavy metal-groep Iron Maiden werd rond 1975 opgericht door bassist Steve Harris. Hij vernoemde de groep naar een middeleeuws Engels marteltuig. De eerste plaat van Iron Maiden, "The soundhouse Tapes" verscheen in eigen beheer. Aan het begin van de jaren tachtig begon de populariteit van deze Britse band te groeien. Dit kwam mede door de opleving van de heavy metal in het algemeen, maar zeker ook door de goede prestatie van Iron Maiden tijdens het festival van Reading en de aansluitende tournee.

Iron Maiden werd met Saxon en Def Leppard als succesvolste vertegenwoordiger van de Engelse heavy metal gerekend. In 1981 verving Bruce Dickinson zanger Paul Di'anno. Met Dickinson brak Iron Maiden door naar een groter publiek. Het beste album van Iron Maiden verscheen in 1982: "The number of the beast". Naast goede zangpartijen wordt deze plaat vooral gekenmerkt door het spetterende gitaarwerk van Dave Murray en Adrian Smith, terwijl ook de goede baspartijen van Steve Harris opvallen door hun originaliteit. "The number of the beast" betekende voor Iron Maiden de doorbraak in de Verenigde Staten van Amerika.

Op "Piece of mind" (1983) debuteerde drummer Nicko McBrain. De plaat wordt door de liefhebbers als een van de beste albums van deze groep beschouwd. "Live after death" (1985) is een dubbel-livealbum met de belangrijkste songs van de groep. "Seventh son of a seventh son" lijkt een poging van Iron Maidon tot een conceptalbum. Op dit album introduceerde de groep synthesizers en andere toetsinstrumenten.

Door de jaren kende Iron Maidon vele personeelswisselingen. Opvallend vaak gebeurden deze wisselingen net voordat een plaat moest worden opgenomen. De belangrijkste wijziging vond plaats in 1993 toen Dickinson de groep verliet en Blaze Bayley hem verving. De soms valse zangpartijen van deze zanger werden niet door elke fan gewaardeerd. Inmiddels is Bruce Dickinson weer terug bij de band, en klinken ze weer als vanouds.

Metallica

De Amerikaanse groep Metallica werd door velen als de beste heavy metalband van de jaren tachtig en negentig beschouwd. Snelheid en volume zijn de troeven, die Metallica uitspeelde. Met Trash en duister gestructureerde songs verdiepte Metallica de heavy metal.

Metallica bestond in 1981 uit James Alan Hatfield (gitaar en zang), Ron McGovney (bas), Dave Mustaine (gitaar) en Lars Ulrich (drums). In 1983 verlieten Mustaine en McGovney Metallica. Zij werden vervangen door Kirk Hammett (gitaar) en Clifford Lee Burton (bas). Met "Kill 'em all" (1983) werd de concurrentie de wacht aangezegd. Muzikaal groeide Metallica met elk album. "Master of the puppets" (1986) werd het beste album van Metallica in de jaren tachtig.

In het begin van de jaren tachtig groeide de populariteit van Metallica vooral door de vele optredens die de band in binnen- en buitenland verzorgde. In Zweden kwam tijdens een tournee, door een ongeluk met de tourbus, Burton om het leven. Jason Newsted (bas) werd zijn vervanger.

In 1991 verscheen Metallica popularste album die simpelweg "Metallica" heet. Met "Enter Sandman" en de ballad "Nothing Else Matters" bestormt Metallica de hitlijsten. Ook "Sad But True", "Wherever I May Roam" en "The Unforgiven" zijn uiterst succesvol. Op het hoogtepunt van zijn populariteit brengt Metallica de box "Live Shit: Binge & Purge" met onder andere 3 live-cd's en 2 livevideo's uit. Deze box laat Metallica zien op het hoogtepunt van zijn carrière.

Van Halen

Van Halen is opgericht door de Nederlandse broertjes Alex en Eddie Van Halen. Als kind verhuizen ze naar Amerika, waar ze naar jaren samen met David Lee Roth en Michael Anthony, Van Halen oprichten.

In Amerika zijn ze al snel een groot succes met single's als "You really got me"en "Runnin'with the devil". Eddie wordt zelfs meerdere jaren achtereen uitgeroepen tot beste gitarist ter wereld. Het duurd niet lang of ze breken ook door in de rest van de wereld, en er zullen nog geweldige hits volgen, met als een van de hoogtepunten "Jump". In 1985 verlaat David Lee Roth de band, en wordt vervangen door Sammy Hagar. Met Sammy is het succes nog groter, en maken ze hits als "Why can't this be love" en "Don't tell me", de albums van deze wereldband komen zelfs stuk voor stuk van niets op de nummer 1 positie in Amerika.

Eind jaren '90 verlaat ook Sammy de band en wordt vervangen worden door Gary Cherone, die wij allemaal nog wel kennen van Extreme. Helaas wordt die formatie geen succes, en stapt Gary ook uit de band. Van Halen maakte in 2004 een tour met Sammy Hagar en brachten het album Best of both worlds uit. Het is nu al enkele jaren stil rond Van Halen, maar dit jaar (2007) is Van Halen wel opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame.

Op 13 augustus 2007 hield Van Halen een persconferentie in Los Angeles. Hier melde de band dat ze vanaf september 2007 een tour gaan doen en dat er weer een cd zou verschijnen. Het zou niet enkel om een reunie gaan, maar om een nieuwe start. Bassist Michael Anthony is vervangen door Wolfgang van Halen.

De band bestaat nu uit:

Zang: David Lee Roth

Gitaar: Eddie van Halen

Drums: Alex van Halen

Bas: Wolfgang van Halen

Update: 14-08-2007

Europe

De Zweedse band Europe was oorspronkelijk een progressieve rock band, maar om meer airplay te krijgen stapte Europe over op een softer geluid met een prominentere rol voor de keyboards. De band begon in 1979 onder de naam "Force". Met die naam wonnen ze in Zweden 'Luciarock', een talentenjacht voor bands. Ze speelden daar "In the Future to come" en "The king will return". Deze nummers zijn terug te vinden op hun eerste CD 'Europe'.

Europe brak internationaal door met het nummer The Final Countdown in 1986. Dit nummer stond in veel landen, waaronder Nederland, op nummer 1 en geldt voor velen als een rock-klassieker. Gedurende de jaren '80 scoorde Europe nog een paar hits, waarvan Rock the Night, Carrie en Superstitious de bekendste zijn. In Japan geldt "Seven doors hotel", een nummer van het debuutalbum 'Europe', als een rockklassieker. Het werd daar gebruikt als leader in een bekende film.