Door de jaren heen

Lit

De Californische punkpopband Lit ontstond in 1990 rond zanger A. Jay Popoff, zijn broer Jeremy op gitaar, bassist Kevin Baldes en drummer Allen Shellenberger. Jarenlang traden ze op in plaatselijke zalen, totdat ze in 1997 hun debuut-album 'Tripping the Light Fantastic' in de lente van 1997 uitkwam.

De plaat werd een groot succes in de college radio circuit, mede geholpen door de popularitait van vergelijkbare bands als Blink 182 en Green Day. Hoewel niet bijster vernieuwend en origineel bleek Lit goed genoeg voor RCA, die de band een contract aanbood. Twee jaar later kwam het tweede album 'A Place in the Sun', met daarop de hitsingle 'My Own Worst Enemy', die in het najaar van 1999 een aardige hit wordt in Nederland.

De Kift

De leden van de in 1988 opgerichte De Kift zijn afkomstig uit punkgolven van de jaren tachtig. Uitgangspunt is muziek maken waarbij tekst gebruikt wordt in de eigen taal met het accent op verstaanbaarheid. Dit idee mondt in 1989 uit in de LP Yverzucht: ritmische muziek in een electrische bezetting.

Fanfare verleden zorgt voor trompet, trombone en tuba. In 1992/1993 verlenen Kift-leden als acteur en muzikant hun medewerking aan de speelfilm Eddie Brains: een absurde detective-thriller waarbij de muziek live wordt uitgevoerd. Na het vertrek van Maarten ontleent De Kift haar teksten aan de literatuur. Werken van Wolfgang Borchert, E.M. Remarque en Jan Arends vormen de basis voor de cd Krankenhaus, een verzameling gecomprimeerde korte verhalen over gekte en oorlog, geschreven vanaf het ziekbed en door De Kift voorzien van passende klanken. In april 1995 presenteert De Kift de Duitstalige versie van Krankenhaus in het Goethe-Instituut in Amsterdam.

Sex Pistols

De Sex Pistols, aanvankelijk bestaande uit Steve Jones (gitaar), Glen Matlock (basgitaar), Paul Cook (drums) en zanger John Lydon (alias Johnny Rotten), oogst vooral succes dankzij een mediahype die door manager Malcolm McLaren handig wordt gevoed. McLaren is niet zozeer de ontdekker van de band als wel de samensteller ervan. De muzikanten worden geworven onder bezoekers van zijn avantgardistische modewinkeltje SEX aan de Londense Kings Road. De groep verwerft al snel enige populariteit onder het Londense rockpubliek maar breekt pas landelijk door in december 1976 wanneer gitarist Steve Jones zo slim is om in een goedbekeken tv-programma hardop fuck te zeggen. De groep is vanaf dat moment niet meer van de voorpagina's van de Britse boulevardpers te slaan en de toon voor het Pistols-publiciteitsoffensief is gezet: concerten ontaarden in rellen of worden door de gezagsdragers simpelweg verboden. Punk-gezinden, herkenbaar aan de mode die in McLaren's SEX-boetiek te krijgen is, worden een vertrouwde verschijning in het Engelse straatbeeld.

Het hoogtepunt van de rage valt samen met de viering van het vijfentwintigjarig regeringsjubileum van koningin Elizabeth II in juni 1977. Ondanks een boycot van de BBC is God Save the Queen van the Sex Pistols die week een van de best verkochte singles. Op het gedrukte exemplaar van de Engelse hitparade mag dit kennelijk niet worden vermeld: de nummer-tweepositie is die week blanco. Het gebeuren wordt gecompleteerd met een illegaal verrassingsconcert van de Sex Pistols op een rondvaartboot die over de Thames vaart. Het concert eindigt in ware punk-stijl: met de arrestatie van alle bandleden, waaronder inmiddels ook Sid Vicious die Matlock op basgitaar heeft vervangen. In oktober 1977 verschijnt de eerste LP: Never Mind The Bollocks Here's The Sex Pistols. Het laatste Engelse optreden vindt in december van datzelfde jaar plaats.

Tijdens de Amerikaanse tournee die hierop volgt komt Johnny Rotten tot de ontdekking dat hij inmiddels volop meedraait in het de amusementsindustrie die hij zo verafschuwt. Hij besluit uit de band te stappen. Wat overblijft is een gezelschap van drie talentloze muzikanten met een gimmick waar het nieuwtje vanaf is. Door een plaatje te maken met de gevluchte treinrover Ronnie Biggs en op een grappig bedoelde manier My Way te coveren, slaagt de band erin om nog een beetje in het nieuws te blijven. Er komt, vlak voor het definitieve einde van de groep, ook nog een film, met de toepasselijke titel The Great Rock 'n' Roll Swindle. De carrière van the Sex Pistols kan inderdaad worden opgevat als één grote grap, maar dan wel een grap die talloze jonge artiesten inspireert om, vaak evenmin als de Pistols door veel technische vaardigheid gehinderd, hun eigenzinnigheid schaamteloos en rauw voor het voetlicht te brengen.

Deze erfgenamen van de Sex Pistols-mentaliteit zullen het aanzicht van de popmuziek nog jaren blijven bepalen. Begin jaren 80 brengen enkele oude leden van de groep onder de naam The Greedies een kerstsingle uit: hun versie van We Wish You a Merry Christmas. In 1996 volgt een Sex-Pistolsreünie met originele bezetting. Ter gelegenheid hiervan wordt er een live-album uitgebracht genaamd: Filty Lucre Live. In 2002 wordt, ter gelegenheid van het vijftigjarig regeringsjubileum van Elizabeth II God Save The Queen opnieuw uitgebracht.

Arthur Kane

Arthur Kane werd geboren op 3 februari 1949 in New York. Op jonge leeftijd leerde hij klarinet spelen, maar ruilde dit instrument, toen hij op de middelbare school zat, om voor een basgitaar. Voordat hij toe trad tot de New York Dolls, speelde Kane bij een groot aantal bands, waaronder de Poor Boys, de Symphonix en Fogg.

In 1971 werd de punkband New York Dolls opgericht, en bestond naast Kane uit Johnny Thunders, Billy Murcia, Rick Rivets (later vervangen door Sylvain Sylvain) en David Johansen. The New York Dolls kregen lokale bekendheid, dankzij het bizarre uiterlijk van de bandleden en de simpele maar harde, door de Velvet Underground en The Stooges, beïnvloede muziek. De groep speelde niet alleen ruig, maar leefde ook zo.

Hierdoor haalden de meeste bandleden de volgende eeuw niet. Arthur Kane overleefde die ruige tijd, maar werd geveld door leukemie. Hij overleed op 13 juli 2004 op 55 jarige leeftijd.

Iggy Pop

Iggy Pop werd geboren op 21 april 1947 in de Amerikaanse staat Michigan en begon zijn carierre als frontman van The Stooges in de periode van 1969 tot 1974. Als solo artiest boekte hij zijn grootste succes met de single Lust For Live uit 1977, maar ook Candy, een duet met Kate Pierson van de B-52's uit 1990 liegt er niet om.

David Bowie werd de producent van Iggy en maakten ze samen de albums The Idiot en Lust for Life. Bowie was zelfs bijna een jaar toetsenist en achtergrondzanger in Pops nieuwe band The Iguana. The Stooges treden de laatste jaren weer vaak op in verschillende samenstellingen, zonder en met Iggy Pop, maar in 2005 zeer compleet met Iggy Pop, de gebroeders Asheton en op de bas Mike Watt. In oktober 2006 gingen ze de studio in voor een eerste Stooges album sinds veertig jaar.

Limp Bizkit

Het energieke Limp Bizkit werd in 1994 in Florida in het leven geroepen door zanger Fred Durst (die ook onder anderen de band Puddle Of Mudd ontdekte) en bassist Sam Rivers. Rivers' neef John Otto werd kort daarna toegevoegd als drummer en gitarist Wes Borland maakte het kwartet compleet. Toen Korn in 1995 in de buurt van Limp Bizkits geboorteplaats Jacksonville tourde, zette toenmalige tattoo-artiest Durst een aantal creaties op de huid van Korn-bassist Fieldy. De twee werden vrienden en Dursts demo-bandje viel gauw in handen van Korns producer Ross Robinson.

De contractaanbiedingen stroomden toen binnen en de band tekende bij Flip/Interscope en brachten hun debuutalbum Three Dollar Bill Y'All uit. In de zomer van 1998 was Limp Bizkit inmiddels één van de populairste bands in het alternatieve rap-circuit. Limp Bizkits langverwachhte tweede album, Significant Other, kwam uit in juni 1999. Significant Other kwam de albumlijsten binnen op 1 en ging voor het eind van dat jaar ruim vier miljoen keer over de toonbank. Fred Durst was intussen gevraagd als onderdirecteur van Interscope Records. De keerzijde van al dat succes kwam in de zomer van 1999, toen Limp Bizkit optrad tijdens Woodstock'99. Na het door rellen geteisterde festival kreeg Durst zware kritiek te verduren omdat hij opruiende kreten had geuit tegen het al zeer onrustige publiek.

Op het hoogtepunt van een andere rel, namelijk die tussen MP3-verspreider Napster en de grote platenmaatschappijen, ontpopte Durst zich als voorvechter van muziekverspreiding via Internet. In de zomer van 2000 deed de zanger mee aan een door Napster gesponsorde tour. Het derde album van Limp Bizkit, Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavored Water, kwam in oktober van dat jaar uit. Tot op heden (02-2008) bracht de band 7 albums uit.

Nina Hagen

Nina Hagen is geboren op 11 maart 1955 in (Oost)Berlijn. In 1978 vormt ze de Nina Hagen Band en brengt ze in 1979 haar eerste titelloze album uit. Van dit album verschijnt de single  Unbeschreiblich Weiblich en breekt ze een energieke lans voor de vrouwenbeweging. Ook andere songs van dat album als Auf'm Bahnhof Zoo en TV-Glotzer doen het goed in kringen van krakers en punkers.

De excentrieke Hagen trekt buitengewoon veel media-aandacht. Haar tweede album Unbehagen uit 1979 profiteert daar zeker van, maar levert geen successingle op. Ook de albums die zij in de decennia daarna uitbrengt leveren geen noemenswaardig opvallende nummers op. Haar uiterlijk, levenswandel en samenwerking met onder meer Herman Brood blijven des te meer opvallen. Met Wild Romance gitarist Ferdy Karnemelk krijgt ze een dochter, Cosma Shiva genaamd en acteert ze samen met Lene Lovich in de Brood film Cha-Cha. In de jaren '90 is ze op veel vlakken actief: ze acteert (o.a. in een aflevering van Tatort), leent haar stem aan nasynchronisaties van animatiefilms, ondersteunt hulpprojecten in India en acties voor een betere wereld, en heeft eigen talkshows op televisie en internet. Met regelmaat brengt ze daarnaast albums uit en tourt ze door Europa.

Zie hier de clip Unbeschreiblich Weiblich

Plastic Bertrand

Plastic Bertrand werd op 24 februari 1954 geboren als  Roger Marie Francois Jouret in Brussel. Na in de band Hubble Bubble te hebben gespeeld brak in 1977 door met de de single Ça Plane Pour Moi. Door deze single wilde iedereen hem zien en gaf hij optredens over de hele wereld.

Ça Plane Pour Moi was wel zijn enige grote hit, maar wat de meesten niet weten is dat hij toch bijna elk jaar weer met nieuwe single's op de proppen kwam. Getuige de single's Super Cool, Sans Amour en Démente a la menthe.

De Heideroosjes

De Limburgse band De Heideroosjes werd opgericht in 1989. De band bestaat uit: Marco Roelofs (zang), Frank Kleuskens (gitaar), Fred Houben (basgitaar) en Igor Hobus (drums). De bandleden kennen elkaar van de middelbare school.

De naam de Heideroosjes is afgeleid van een conference van Urbanus, die spottend zei dat hij een liedje had geschreven voor "de Limburgse punkband de Heideroosjes". In 1992 verscheen hun eerste demo cd met de titel In Your Face, die in 1993 werd opgevolgd door de cd Noisy Fairytales. De band maakt niet alleen alleen engelstalige nummers maar ook in het nederlands, zoals de eerste single Goede Tijden, Slechte Tijden uit 1995. De eerste Engelstalige single Break The Public Peace volgde in 1996. De meeste mensen kennen de Heideroosjes waarschijnlijk van hun laatste nummer Lekker Belangrijk, waarvan elke dag een fragmentje is te horen in de ochtendshow van Giel Beelen.

Tenpole Tudor

Tenpole Tudor was een britse punkband die in 1974 werd opgericht. Pas in 1979 bestormden ze de Engelse hitlijsten met de single Who Killed Bambi..In 1981 vescheen het debuutalbum Eddie, Old Bob, Dick and Gary, waarvan de single Wunderbar niet alleen in Engeland een hit werd maar ook in Nederland.

Hoewel ik al jaren niets meer van ze heb vernomen blijken ze nog steeds te bestaan en treden regelmatig op in kleine clubs.

einz zwei drei zwa!

There is unemployment misery despair
Really want to leave my trouble going to a band
Love is getting rough o yes i know
Excuse me but I've got to go

There is a man in germany he can send a tool

wunderbar wunderbar wunderbar wunderbar 2x
wunderbar

Black Flag

Black Flag werd opgericht in 1976 in zuid Californië onder de leiding van Greg Ginn, de gitarist, songwriter en het enige vaste lid van de band. Meeste van het materiaal werd uitgebracht op zijn eigen label, SST Records. In 1981 verscheen hun eerste album Damaged., waarna het 3 jaar duurde voor het tweede album verscheen met de titel My War. Daar bleef het in 1984 niet bij, want ook verschenen dat jaar de albums Family Man en Slip It In. Ook in datzelfde jaar verscheen het live album Live 84'. Door de jaren heen werd de band ook één van de eerste punk-bands die elementen van heavy metal, jazz en modern klassiek gebruikten in hun muziek.

Zangers zoals Henry Rollins en Keith Morris richtten na hun tijd bij Black Flag eigen bands op respectievelijk. Ex-zanger van Black Flag, Dez Cadena, speelde ook nog bij Misfits 25th Anniversary

Government Issue

Government Issue was een band die begin jaren tachtig actief was. Ze kwamen uit Washington D.C. en waren een van de eerste bands op het platenlabel Dischord Records. Ze stopten mid jaren 80 met het maken van typische hardcore, om meer traditionele rock te gaan spelen.

Government Issue was de  langst spelende band in de DC scene tot ze na verschilllende line-up veranderingen in 1989 stopten. Ex-bandleden van Government Issue speelden hierna in bands als Jawbox, Burning Airlines en Bad Religion.

The Shirts

The Shirts werden in 1975 opgericht in New York.  Zangeres Annie Golden, Arthur la Monica, Ronald Ardito, John Piccolo , Robert Racioppo en John Criscione speelden muziek die gerekent werd onder de punk. De band is voortgekomen uit twee coverbands en hadden vanaf 1975 veel succes met hun optredens in de New Yorkse club CBGB en maakten in 1976 hun platendebuut met drie nummers op het compilatiealbum "Live At CBGB", uitgebracht door Atlantic Records.

Hun carrière kwam in een ware stroomversnelling nadat zangeres Annie Golden een rol speelde in de succesvolle musical Hair. The Shirts kregen in 1978 een platencontract bij Capitol Records. Het eerste, titelloze, album bevat o.a. de hit Tell Me Your Plans. Ook Laugh And Walk Away, van het tweede album Street Light Shine uit 1979 werd een hit. Na het weinig succesvolle derde album Inner Sleeve uit 1981 ging de band uit elkaar. In 1994 volgde een eenmalige reünie ter gelegenheid van het 20-jarig bestaan van CBGB. In 2003 werd de band in een gewijzigde bezetting heropgericht, waarbij Annie Golden vervangen werd door zangeres Caren Messing en Kathy McCloskey.

Pennywise

Pennywise wordt in 1988 opgericht door gitarist Fletcher Dragge, bassist Jason Thirsk, zanger Jim Lindberg en drummer Byron McMackin in Californie. Het eerste album, Word From The Wise/Wildcard, komt uit in 1989 en bevat acht nummers waaronder een cover van "Stand By Me". Het album wordt uitgebracht op Theologian Records. Het tweede album, Pennywise komt uit in 1991, een album met veertien punksongs. Deze en de rest van de albums wordt uitgebracht door Epitaph Records. Het derde en het vierde album volgen in 1993 (Unknown Road en 1995 (About Time).

In 1996 pleegt bassist Jason Thirsk zelfmoord. Aanvankelijk wilden de overblijvende bandleden niet meer verder spelen, maar later pakken ze de draad toch weer op met een nieuwe bassist, Randy Bradbury. In de nieuwe formatie maakt de band 5 albums: Full Circle (1997), Straight Ahead (1999), Live @ the keyclub (2000), Land of the Free? (2001) en From the Ashes (2003). Jim Lindberg, zanger van de band, schrijft de teksten zelf. Sommige "Oldschool" songs die geschreven zijn door Jason Thirsk worden tijdens optreden nog steeds gespeeld, ter nagedachtenis aan Jason Thirsk. Een voorbeeld hiervan is het nummer Bro Hymn.

Sid Vicious

Sid Vicious, werd geboren in Londen op 10 mei 1957 als  John Simon Ritchie. Hij werd bekend als basgitarist van The Sex Pistols toen hij in 1977 Glen Matlock verving. Na het vertrek van Johnny Rotten nam hij ook enkele zangpartijen voor zijn rekening.

Vicious kan moeilijk een muzikaal talent genoemd worden. Hij stond bekend om de chaos die hij bracht tijdens de optredens, eerst als fan, later dus als bandlid van The Sex Pistols.

Na het uiteenvallen van The Sex Pistols, begon de dan inmiddels zwaarverslaafde Sid Vicious een solocarrière, die hem voerde naar Parijs en New York waar hij zich uiteindelijk vestigde met zijn vriendin en mede-junkie Nancy Spungen. Nadat zij op een ochtend dood (neergestoken) werd gevonden met Vicious bij haar in de kamer werd hij opgepakt en vastgezet. Hij bleek zoveel drugs tot zich genomen te hebben dat hij zich niets van de avond ervoor herinnerde.

Nadat hij op borgtocht vrij was gekomen in afwachting van zijn proces, doorbrak hij zijn voorwaardelijke invrijheidsstelling door een ruzie met de broer van Patti Smith, wat hem weer op een paar dagen cel kwam te staan.

Na zijn vrijlating werd een feest georganiseerd door Vicious' moeder in de flat van Vicious' nieuwe vriendin. De volgende morgen, 2 februari 1979, werd hij dood aangetroffen. De lijkschouwer constateerde zelfmoord door een overdosis heroïne. Het onderzoek naar de moord op Spungen werd stopgezet. Uit later onderzoek is gebleken dat de moeder van Sid hem zijn laatste shot heeft gegeveven. Enkele jaren na het overlijden van Sid overleed zijn moeder aan een overdosis waardoor haar motief nooit duidelijk zal worden. Over deze tragedie is in 1986 een film gemaakt getiteld 'Sid & Nancy', van regisseur Alex Cox, met in de hoofdrollen Gary Oldman en Chloe Webb.

Generation X

De Engelse punkband Generation X werd in 1978 opgericht door Billy Idol. Eerder had Idol samen met Gene October gespeeld in Chelsea, maar de persoonlijkheden van deze twee mannen bleek te groot voor een groep. Idol verliet Chelsea en richtte Generation X op en October ging verder met Chelsea.

Naast Billy Idol bestond Generation X uit Rob Andrews (gitaar), Tony James (bas) en John Towe (drums). Nadat de groep enige bekendheid verwierf door een optreden in de BBC-radioshow van John Peel tekende Generation X in 1977 een langlopend contract met het label Chrysalis. In het najaar van 1977 werd drummer Towe vervangen door Mark Laff. Er verschenen een aantal succesvolle singles: "Your generation", "Ready steady go" en "Wild youth". Generation X was een van de eerste punkbands, die optraden in een Engels televisieprogramma. Het eerste album "Generation X" werd zeer goed ontvangen.

Het tweede album "Valley of the dolls" (1979) werd geproduceerd door Ian Hunter, maar werd minder gewaardeerd. Na het uiteenvallen van Generation X begon Billy Idol een solocarrière en scoorde een groot aantal hits in de tachtiger jaren.

The Cure

The Cure is een van de populairste en langstlevende groepen die uit de nasleep van de punk zijn voortgekomen en bij het grote publiek een van de vaandeldragers van de new wave uit de vroege jaren tachtig.

In de beginperiode drenkt The Cure zijn muziek in veelgelaagde gitaren en keyboards en staat zo mee aan de wieg van wat later de goth rock zou gaan worden. Later wordt er voor een lichter geluid gekozen en halverwege de jaren tachtig vervoegt de groep het lijstje alternatieve bands die zich een plaatsje in de mainstream weten te veroveren. Spilfiguur Robert Smith is met zijn vleermuizenuiterlijk en zijn klagerige zang verantwoordelijk voor het imago van de groep.

Belangrijkste albums van The Cure zijn:

Three Imagenary Boys (1979), Boys Don't Cry (1980), Seventeen Seconds (1980), Pornography (1982), The Head on the Door (1985), Staring at the Sea: The Singles (1986), Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me (1987), Disintegration (1989), Greatest Hits (2001)

The Jam

De Engelse groep The Jam brak door tijdens de punkexplosie in de jaren zeventig. The Jam ontstond op een middelbare school en bestond bij het uitkomen van het eerste album uit Paul Weller (gitaar en zang), Bruce Foxton (bas) en Rick Buckler (drums). The Jam behoorde met de Sex Pistols, de Clash en de Buzzcocks tot de succesvolste Britse punkbands.

Hoewel het trio alleen in Europa, en met name in Engeland, succes had, bleek The Jam achteraf van grote invloed te zijn geweest op de ontwikkeling van de populaire muziek. Niet in de eerste plaats door de muzikale gave van vooral frontman Paul Weller. Vanaf het eerste album werd de groep vergeleken met The Who. Naast de rauwe muziek leek ook de kledingstijl van de The Jam geïnspireerd op de "mod" uit de jaren zestig. Vanaf het derde album ("All mod cons") ontwikkelde de groep een eigen stijl. Sociaal commentaar groeide uit tot een belangrijk facet. Het oorspronkelijk uitgangspunt van "Setting sons" (1979) was een conceptalbum, maar uiteindelijk bleek slechts de helft van de songs binnen deze opzet te passen. Op dit album portretteerde Weller de Britse maatschappij, relaties en jeugdproblematiek. Opvallend is de tegenstelling tussen de zwarte teksten van Weller en de melodische "vrolijke" muziek. "Sound affects" (1980) bevat onder meer "Pretty green", "Set the house ablaze" en "Start!". In zekere zin doet dit album denken aan "Revolver" van de Beatles. De laatste twee albums van The Jam zijn teleurstellend en het einde van de groep kwam dan ook niet als een verrassing. Paul Weller ging verder als Style Council.

Television

Television was een band uit New York onder leiding van zanger/gitarist Tom Verlaine en gitarist Richard Lloyd. De band werd in 1973 opgericht maar ze breken pas in 1977 door met het album Marquee moon.

Een jaar later verschijnt Adventure, waarna de band uit elkaar gaat. In 1992 komt de band terug met het album Television.

De Boegies

De Boegies worden opgericht als drie jongens, die al een tijdje een hardcore-punkband willen beginnen, plotseling zichzelf aangekondigd zien staan op een affiche voor een punkfestijn in een Gronings jongerencentrum. De eerste bezetting bestaat uit Maak (Mark Tilstra), Dougel (Hein Doeglas) en Frank (Scholtens), die de zangpartijen voor zijn rekening neemt, enige tijd later aangevuld met bassist Peter Millenaar.

Moe van de toenemende onverdraagzaamheid tussen punks in Groningen vinden de Boegies in 1982 de pretpunk uit. Zanger Frank wordt vervangen door Eddy Huizing, oftewel Piepke (ex-Chops), ook wel Speedy of Mouse genoemd, en Peter Millenaar maakt plaats voor Bogdan. In eigen beheer verschijnt in 1984 de eerste elpee Wy Zyn Zwyn, een plaat die de ondertitel 'de 29 geweldigste drankliederen' draagt. Hoewel het geluid niet optimaal is wordt het album, gezien de beperkte oplage, toch een heus collector's-item. De tweede elpee Parels Voor De Zwijnen verschijnt opnieuw in eigen beheer. Nieuwe bassist Ricky van Duuren (later naar Moonlizards) is op de plaat te horen. De elpee bezorgt de in het noorden van het land zeer populaire pretpunkers landelijke bekendheid. Niet in de laatste plaats door het nummer Mèh!, slechts bestaand uit het woord Mèh dat eindeloos wordt herhaald op een melodie die voor eeuwig blijft hangen. Wanneer Kees van Kooten dit nummer uitroept tot het hoogtepunt van de anarchopoëzie, zijn de Boegies verzekerd van nationale aandacht. Op Top Hole verschijnt de derde elpee Zwijnen Bij Candlelight, dat door de betere productie van Div-bassist Marc de Reus gekenmerkt wordt. Het nummer Hww‚ Jan, Toe Nou Jan (een verbastering van een eerdere song Hee‚ Joh, Toe Nou Joh) komt op een speciale splitsingle ter ere van Jan Donkers. De single, met op de b-kant Baby It's You van zoon Sander Donkers, verschijnt bij Top Hole in een oplage van slechts 250 exemplaren. In een poging de internationale markt te veroveren gaat de groep op hun vierde elpee A Terrible Swine Disease veelvuldig over op Engelse teksten. De band komt echter niet verder dan Nederland, België en West-Duitsland. In datzelfde jaar verschijnt het dubbel live-album Tien Jaar Zwijnen Live waarop alle klassiekers staan.

Gang of Four

De Britse popgroep Gang of Four werd in 1977 opgericht. De groep bestond uit studenten van de kunstacademie in Leeds. De groep werd vernoemd naar de Chinese Bende van Vier, die een poging tot machtsovername in China wilden plegen. Gang of Four bestond uit Jon King, Andy Gill, Dave Allen en Hugo Burnham. Samen met The Fall en de Mekons behoorde Gang of Four tot de belangrijkste en invloedrijkste bands aan het begin van het tijdperk van de punk. "Damaged goods" verscheen in 1978 op een klein onafhankelijk label. Door de vele optredens raakte de groep snel bekend met haar grillige dansmuziek.

Na de verschijning van "Entertainment" ging Gang of Four voor een concerttour naar de Verenigde Staten van Amerika. Tijdens deze tournee verliet Dave Allen de groep. Allen werd tijdelijk vervangen door Busta Jones en in 1981 nam Sara Lee zijn plaats in.
Omdat de groep weinig te horen was op de radio kwam het succes van Gang of Four voornamelijk door optredens en doordat de platen wel werden gedraaid in het clubcircuit en sommige disco's.

Er verschenen nog enkele albums voor Gang of Four in 1984 ophield te bestaan: "Solid gold", "Another day, another dollar", "Songs of the free" en "At the palace".

Billy Bragg

Billy Bragg werd als Steven William Bragg op 20 december 1957 geboren in Engeland en in 1983 debuteerde met het album Life's a riot with spy vs. spy. Zijn repertoire beweegt zich op de grens van folk en punk. Meestal treedt hij solo op, zichzelf in punk-traditie begeleidend op een goedkope elektrische gitaar. Naast geestig-romantische liedjes over het leven en de liefde schrijft Billy ook regelmatig protestsongs.

Billy groeit op in Barking, nabij Londen. Samen met levenslange boezemvriend Wiggy leert hij op jeugdige leeftijd gitaarspelen door Ron Wood van the Faces na te doen. Tijdens de punkgolf richten Billy en Wiggy de band Riff Raff op, die een paar singles uitbrengt. Na het uiteenvallen van Riff Raff dient Billy een blauwe maandag in het Britse leger. Daarna steekt hij al zijn energie in een solo-carrière in de muziek. Omdat een onbekende band doorgaans meer publiek naar een optreden weet te lokken dan een onbekende solo-artiest, laat hij zich soms aankondigen onder de bandnaam Spy vs. spy. De titel van zijn eerste album Life's a riot with spy vs. spy herinnert hieraan.

In april 1984 treedt hij voor het eerst op in Nederland, als voorprogramma van The Sound. Coverversies van zijn liedjes door door Kirsty MacColl (A new England) en Paul Young (The man in the iron mask) zorgen voor bekendheid bij een breder publiek. Billy brengt na Life's a riot... nog twee albums en diverse EP's uit waarop voornamelijk zijn stem en gitaar te horen zijn, nu en dan aangevuld met een trompet of orgelpartij. Op Workers playtime en Don't try this at home wordt hij begeleid door een band.

Van 1992 tot 1996 onderbreekt Billy zijn carrière om zich aan het vaderschap te wijden. Op het album William Bloke komt deze ervaring ruimschoots aan bod. Vervolgens wijdt hij zich op verzoek van Woody Guthrie's dochter Nora aan het op muziek zetten van nagelaten teksten van deze in 1967 overleden folk-legende. Het materiaal wordt in samenwerking met de Amerikaanse band Wilco op de platen Mermaid Avenue en Mermaid Avenue II uitgebracht. De samenwerking binnen deze door een platenmaatschappij bedachte combinatie verloopt buitengewoon stroef. Billy richt daarom de band The Blokes op om promotie voor de albums te maken. Met The Blokes brengt hij vervolgens in 2002 een album met eigen materiaal, England, Half English, uit. Vanaf 2003 is Billy weer regelmatig met solo-optredens te bewonderen.

Chelsea

Chelsea is een legendarische Londense band van het eerste uur. Het kent na de opdeling in Chelsea en Generation X ontelbare bezettingswijzegingen, met als enige constante zanger Gene October.

De eerste Lp van de band komt uit in 1979 (Chelsea), gevolgt in 1980 met het album Alternative Hits.De band komt ondanks voortdurende kwaliteit pas met het rijpe en gevarieerde Original Sinners uit 1985 voor het eerst werkelijk tot zijn recht.

Flipper

Flipper was een hardcore-punkband uit San Francisco en ontstonden eind '70, begin '80.  Met hun album Album (beter bekend als Generic Flipper) braken ze echt door. Hun stijl was anders dan de meeste hardcorebands van die tijd: ze speelden veel zwaarder en slomer.

Hun optredens waren chaotisch, bij het nummer Sexbomb klom het publiek het podium op en stootte tegen de instrumenten aan, waardoor die ontstemd werden. Falconi bracht daarom spikes op zijn gitaar aan zodat dat bij hem niet zou gebeuren. Maar het ontstemde geluid zou een deel worden van hun sound.

She's A sex bomb
my baby -yeah

Kobus Gaat Naar Appelscha

Kobus Gaat Naar Appelscha was een punkband afkomstig uit Friesland, en waren actief  in de periode 1985 tot 1989.  De naam is geinspireerd door de band uit die tijd: Frankie Goes to Hollywood. In 1985 winnen ze de kleine prijs van Sneek, een Friese talentenjacht, waarna ze hun debuutalbum uitbrengen.

De band bracht 4 albums uit, met de titiels: 

Leave This World, All Smooth Faces In A Fantasy World, All The World And His Wife en The World According To...

In 1988 proberen ze hun succes door te zetten in het buitenland, maar als dat uiteindelijk niet echt lukt, besluiten ze in 1989 er mee te stoppen. De meeste bandleden gaan daarna verder in andere bands zoals Pigmeat en Trio Hell.

10 jaar nadat de band ermee stopte verscheen er nog een driedubbel cd. met hun 4 albums en een demotrack.

The Grolschbusters

The Grolschbusters is een punkband uit Hengelo (Gelderland) die werd opgericht in 1989. Ze brachten tot nu toe vier albums uit en speelden op festivals als Huntenpop en Paaspop (Zieuwent), en in het voorprogramma van De Heideroosjes.

De teksten van de band gaan vaak over politiek, levenshouding en autobiografische onderwerpen, maar ook luchtiger zaken als seks en bier worden in de nummers van The Grolschbusters bezongen.

The Stooges

The Stooges was een Amerikaanse band, opgericht in 1968 met als leden Ron Asheton op gitaar, Scott Asheton aan de drums, David Alexander op basgitaar en zanger Iggy Pop.

De optredens waren ruw en shockerend. Iggy zette de boel op stelten door het gebruik van nazi-symbolen, zelfkastijding enz. In deze periode verschenen twee platen: The Stooges en Fun House, die slecht verkochten. Daardoor liet hun platenmaatschppij de groep vallen en verdween deze van het toneel. Maar in 1972 sleepte David Bowie, Iggy Pop terug achter de microfoons en werden de broertjes Asheton er ook weer bijgehaald, samen met nieuwkomer James Williamson op gitaar. Raw Power zag het levenslicht en werd een klassieker. In 1974 was Iggy het beu en vertrok naar Berlijn om solo verder te gaan. Dit betekende het definitieve einde van de groep.

Rancid

Rancid is een in 1991 opgerichte punkrockband. De band is opgericht door Tim Armstrong (gitaar/zang) en Matt Freeman (basgitaar). Armstrong en Freeman waren al sinds hun vijfde vrienden geweest en hadden in verschillende bands gespeeld, waaronder de punk-ska band Operation Ivy. Armstrong had al enkele jaren een alcohol en drugsprobleem en dit werd erger nadat Operation Ivy uit elkaar ging. Freeman had enkele jaren geprobeerd zijn vriend te helpen.

Hij richtte verschillende bandjes op, zodat Armstrong zich hierop ging concentreren en van zijn verslavingen afkwam. Dit werkte echter niet. Toen Freeman het contact met Armstrong wilde verbreken om diens verslavingen besloot Armstrong af te kicken. Nadat Armstrong was afgekickt richtten ze de band Rancid op. Armstong's huisgenoot Brett Reed werd gevraagd de drums te bespelen. Als het aan Freeman lag zou dit de definitieve formatie zijn, omdat hij alleen vrienden van hem in de band wilde. Na hun eerste album Rancid, waar Billie Joe Armstrong (Green Day) aan had meegewerkt, zag Tim Armstrong een optreden van Lars Frederiksen en diens band. Na het optreden vroeg Armstrong aan Frederiksen bij Rancid te komen spelen mocht zijn band uit elkaar gaan.

De band ging uit elkaar en Lars Frederiksen ging als tweede gitarist/zanger bij Rancid spelen. Dit ging echter niet zonder slag of stoot, omdat Freeman de formatie aanvankelijk op 3 wilde houden. Na hun tweede album Let's go werden ze bekend in de punkscene. Na hun derde album "...And Out Come The Wolves" kregen ze ook een redelijke bekendheid buiten de punkscene, met name door het nummer Ruby Soho. Als grootste invloed voor Rancid geldt The Clash. In 2001 begon Lars Frederiksen een tweede band, Lars Frederiksen and the Bastards. Tim Armstrong richtte in 2002 ook een tweede band op, The Transplants. Sinds 2004 speelt bassist Matt Freeman naast Rancid ook in de band Social Distortion. Tegenwoordig geldt Rancid als grootste invloed van een nieuwe generatie bands, waaronder Good Charlotte.

Slaughter & the Dogs

Slaughter & the Dogs was een glam rock/punkband uit Manchester, die van 1976 tot 1980 actief was. De groep werd opgericht door zanger Wayne Barrett, gitarist Mick Rossi, bassist Howard Bates en drummer Mad Muffet. Met Cranked Up Really High waren ze één van de eerste Britse punkband die een single uitbracht. In 1978 verscheen hun eerste studio-album: Do it dog style. In 1980 verscheen hun tweede studio album onder de naam Bite Back, de naam was toen ingekort tot alleen Slaughter en ze hadden een nieuwe zanger, Eddie Garrity, van Ed Banger and the Nosebleeds en een nieuwe drummer, Phil Rowlands van Eater. De naam van de groep was ontleend aan twee legendarische glam-rocklp's: Slaughter on 10th Avenue (van Mick Ronson) en Diamond Dogs (van David Bowie.) Voor de punk- en new wavescene van Manchester was Slaughter & the Dogs 'de band waarmee het allemaal begon'.

De stad had tot die tijd slechts een marginale rol vervuld in de Britse popgeschiedenis: 10CC was tot die tijd de enige groep van naam die uit Manchester afkomstig was. In de jaren na Slaughter & the Dogs zou de stad invloedrijke groepen als Joy Division, the Buzzcocks, the Fall, the Smiths en Happy Mondays voortbrengen. Veel lieden die voor dit succes verantwoordelijk waren, ontmoetten elkaar in het kringetje rond Slaughter & the Dogs. Rob Gretton - de latere manager van Joy Division en mede-eigenaar van het Factory-label - was achtereenvolgens fan, roadie en manager van de band. Martin Hannett bevond zich eveneens in het gevolg. Cranked op Really High was de eerste plaat die hij produceerde. Tijdens het uiteenvallen van de groep werd nog een tijdje overwogen om de latere Smiths-zanger Morrissey als leadzanger aan te nemen.

Gang of Four

Gang of Four is een Britse post-punk band, afkomstig uit Leeds. Commercieel was de Gang of Four nooit een groot succes, maar de band had wel een sterke invloed op andere groepen, zoals de Red Hot Chili Peppers.
De band werd opgericht in 1977, toen Andy Gill en Jon King, de kernleden van de groep, gingen studeren aan de universiteit van Leeds, waar ze drummer Hugo Burnham leerden kennen en basgitarist Dave Allen via een advertentie bij de band kwam.

Hun eerste elpee, Entertainment! kwam uit in 1979. De eerste single hiervan, At Home He is a Tourist zou de eerste en enige keer worden dat de Gang of Four in de Britse Top Veertig zou komen.

Tot 1984 volgden nog drie elpees en twee EPs voordat de band uit elkaar ging. Dave Allen en Hugo Burnham hadden ieder al eerder de band verlaten.

In 1990 besloten Jon King en Andy Gill zich weer parttime bezig te houden met Gang of Four, waarbij ze samenwerkten met een successie van sessiemuzikanten. In deze periode maakten ze sterk gebruik van elektronica in plaats van het punk geluid van de originele Gang of Four. King en Gill maakten daarnaast ook veel filmmuziek.

Misfits

Met hun bandnaam gejat van de gelijknamige Marilyn Monroe-film begon The Misfits aan een lange loopbaan, die tussendoor kort onderbroken werd. Met hun B-film looks, duivelachtige haarkapsels met horror make-up, bracht de band een ware cultbeweging op gang. Het "Fiend Skull" logootje bijvoorbeeld, dat door de band op zowal alle kleding en materiaal geverfd werd, is nu nog steeds een veel verkopend merchandise-item dat over de hele wereld te vinden is.

The Misfits werd opgericht in 1977 door spierbundelzanger Glenn Anzalone (ex-Whodat And Boojang en Talus), bassist Jerry Caiafa en drummer Manny. Caiafa veranderde zijn naam al snel in Jerry Only, Anzalone in Danzig. Drummer Manny bleef maar kortstondig bij de band, namelijk alleen voor de single "Cough Cool", dat uitgebracht werd onder hun eigen label (dit label werd al snel Plan 9 genoemd). Manny werd opgevolgd door "Mr. Jim" Catania. Ook kwam er een gitarist bij, namelijk Frank "Franché Coma" LiCata. Met hem nam The Misfits de EP Bullet op. Om het publiek al gelijk te shockeren werd er op het cd-hoesje een afbeelding gezet van president Kennedy met een kogelgat in zijn hoofd. In 1978 verlaat Coma de band. Voor hem in de plaats komt Rick Riley. Maar al na twee weken moet hij weer plaats maken voor Bobby Steele (ook hij heeft al in een behoorlijk aantal bands gespeeld: Parottox, The Smithereens, The Whorelords, Slash en The Skabs). Vervolgens houdt ook Mr. Jim het voor gezien. Als opvolger neemt drummer Joey Image (ook van The Whorelords) plaats achter de drums. Mr. Jim en Riley richtten dan zelf Aces And Eights op. Als The Misfits op Europese Tour wil gaan wordt Steele opgevolgd door Jerry's broer, Doyle Wolfgang Von Frankenstein (van de band The Undead). De Europese tour werd een hele korte; om precies te zijn een tour met één optreden (in de Leicester De Montfort Hall) omdat The Misfits zich hierna terugtrok van verdere deelname. Terug in Amerika komt er weer een personeelswisseling in de band, Eerie Von (echte naam is Arthur Googy) volgt Image op. Samen nemen ze in 1981 de EP Three Hits From Hell op. Image voegt zich dan bij Aces And Eights (hier volgt hij alweer Mr. Jim op) en veel later, onder de naam Bazooka Joey, bij Human Buffet. Zijn opvolger werd Googy (Eerie Von). Met deze line-up werden de albums Walking Among Us (1982) en Earth A.D./Wolfsblood (met Robo achter de drums). Het uit 1983 afkomstige live album Live Evil bevat een gastoptreden van Henry Rollins, het brein achter Black Flag. Het jaar daarna werd Eerie Von vervangen door Todd Swally en Black Flag-oprichter Robo. Von laat in 1983 weer van zich horen met de band Rosemary's Babies met het album Blood Lust. Hierna voegt hij zich ook nog, onder zijn echte naam Googy, bij de Hare Krishna band genaamd Antidote. Met The Misfits gaat het beduidend slechter, de band maakt namelijk bekend dat ze uit elkaar gaan.

Na hun break-up verschijnen er nog twee compilatiealbums, namelijk Legacy Of Brutality en Misfits, ditmaal onder de grotere platenmaatschappij Caroline Records. Glenn Danzig liet van zich horen met zijn nieuwe band Samhain (met Eerie Von als drummer) en daarna met de band Danzig. De broers Jerry en Doyle richtten Kryst The Conqueror op, waarmee ze één EP uitbrachten. Door de populariteit van Samhain en Danzig en de Misfits-covers die gespeeld werden door Metallica en Guns N' Roses steeg de populariteit van The Misfits. Nu de band niet meer bestond kregen zij zelfs meer fans als in de 6 jaar dat ze wel bestonden. De gelimiteerde cd's die onder Plan 9 uitgebracht waren, werden collectoritems en werden voor veel geld verhandelt. In 1996 kwam er plots een 4-cd box uit, gevolgd door de oprichting van een nieuwe band door Only en Doyle, onder de naam The Misfits. In 1997 voegden zanger Michale Graves en drummer Dr. Chud zich toe. American Psycho werd hun eerstvolgende album (1997), welke werd uitgebracht door Geffen Records. Het album bevestigde hun goede naam als grondleggers van de punk nog eens. The Misfits had een grote invloed op vele bands. Van punkbands als Green Day, Rancid en Blink 182 naar metalacts als Metallica, Pantera en Slayer tot hardrockers als Marilyn Manson, Rob Zombie, Guns 'n Roses en wat meer recentelijk Slipknot; allemaal zeggen ze dat ze geïnspireerd zijn door The Misfits.

In 1999 kwam er een vervolg met het album Famous Monsters. Het album, dat door Roadrunner records uitgebracht werd, werd de grootste verkoop-cd voor Roadrunner Japan allertijden. De clip van het nummer "Scream" (hierin speelden de bandleden zombies) werd geregisseerd door George A. Romero, die zichzelf aanbood in ruil voor twee Misfitsnummers op de soundtrack van zijn film 'Bruiser'. The Misfits speelde dat jaar ook nog mee in de film 'Big Money Hustlas'. Deze film nestelde zich op nummer één in de billboard videoverkopen, waar het ook een paar weken bleef staan. Vanaf deze periode ging het commercieel gezien steeds beter met The Misfits. Al snel ontworpen ze hun eigen gitaren en kleren.

2001 Bracht een mijlpaal voor de band: het 25-jarige bestaan. Om dit te vieren organiseerde Only een Misfits 25th Anniversary-tour. Voor deze tour voegden twee grootheden zich bij de band: gitarist Dez Cadena (van Black Flag) en drummer Marky Ramone (bekend van de legendarische Ramones). Nadat Only een nieuwe platenmaatschappij, Misfits Records, opgestart had kwam er een home video en DVD uit. Hierop is een documentaire te zien over de geschiedenis van de band en de 25th Anniversary tour. De eerste release onder de nieuwe platenmaatschappij komt van Balzac, een Japanse horrorpunkband, met The Misfits. Samen brengen ze een split CD uit. Hierop is The Misfits (Only, Cadena en Ramone) te horen met een coverversie van Balzac's "Day the Earth Caught Fire" en Balzac met een covermedley van de Misfits-nummers "The Haunting" en "Don't Open 'Till Doomsday".

Het meest recente werk van The Misfits is het album Misfits Project 1950. Hierop worden met de all-star lineup (Jerry Only, Dez Cadena, Marky Ramone) punkcovers gespeeld van Rock And Roll-nummers uit de jaren 50. Een paar van deze nummers zijn: "This Magic Moment" (Jay and the Americans), "Dream Lover" (Bobby Darin) en "Donna" (Richie Valens). Only, die dit idee al een tijdje met zich meedroeg, had voor een paar nummers de hulp ingeroepen van pop-rock icoon Ronnie Spector en Jimmy Destri (van o.a. Blondie). Het album werd een succes: het debuteerde bij Billboard's Heatseekers op nummer 2, bij Billboard's Top Independent album op nummer 5 en op nummer 133 in de Billboard's Top 200.

Fireside

Fireside is een Zweedse band die in het begin van de jaren '90 ontstaan is. De muziek van Fireside is te omschrijven als punkrock of, wellicht iets meer van toepassing, hardcorerock.

Hun gedurige evolutie doorheen verschillende alternatieve muziekstijlen is echter een van hun belangrijkste kenmerken. Op hun debuut Fantastic Four (1994) klinken de Zweden nog rauw, rechttoe-rechtaan, zuiver-krachtig. Opvolgers Do Not Tailgate (1995) en Uomini D'onore (1997) bevatten beide meer dan één moment van gevoeligheid. Het geprezen album Elite (2000) is een caleidoscoop, een maalstroom, maar bovenal een onvergetelijke verzameling inventieve en mooie muziek.

De cd Get Shot (2003), grijpt terug naar het verleden van 'Fantastic Four', maar is in zijn rauwheid zo melodieus en vernieuwend dat de groep haar kameleontisch voortrekkersimago opnieuw alle eer aandoet.

The Stranglers

Wat zou er toch geworden zijn van al die punkers die in de jaren '70 de (muziek)wereld onveilig maakten met hun chaotische liedjes waarbij een gebrek aan muzikaliteit meer een pré was dan een nadeel. Welnu, de meeste van die punkers zijn nu brave huisvaders, maar sommigen zijn gewoon doorgegaan. The Stranglers, bijvoorbeeld. Niet dat ze zichzelf nu nog zouden bestempelen als punkband, trouwens. Eigenlijk zijn ze dat al jaren niet meer - al in 1982 viel de band op met de single Golden Brown, die wel héél weinig weg had van een rauwe punkplaat. "Punk was al in 1980 dood", zei zanger Jean Jacques Burnel destijds. "Het had voor ons dus weinig zin om maar door te blijven gaan als punkrockers. Wij kozen liever voor de melodieuze kant". De band was sowieso al anders dan andere punkbands. Geen gescheurde t-shirts of veiligheidsspelden door de oogleden, maar sombere zwarte kleren bepaalden het imago van de band.

Bovendien hadden de teksten net wat meer inhoud dan die van de gemiddelde punkplaat. De band was goed in het veroorzaken van schandaaltjes - variërend van een gevangenisstraf voor zanger Burnel wegens drugsbezit tot verbanning uit Frankrijk in 1980, nadat in Nice een concert was uitgelopen op een knokpartij. Het deerde de band nauwelijks - in 1982 hadden ze hun zaakjes weer goed voor elkaar en had met 'Golden Brown' zelfs een top 10-hit. Punkers van het eerste uur gruwden er van, maar de nieuwe fans vonden het prachtig. De band ging daarna zelfs met een balletgezelschap op toernee; zo ver was men dus al afgedreven van de punk-roots. Commercieel was het een prima zet geweest, want later in de jaren '80 hadden The Stranlgers nog hits met onder meer 'No Mercy' en 'Skin Deep'. De band bestaat nog steeds en was onlangs zelfs nog in ons land voor een paar optredens. De buiken zijn wat omvangrijker geworden, de hoofden kaler (of grijzer) en het levenstempo wat bedaarder. Maar het zijn nog steeds geen brave huisvaders, die Stranglers. En da's maar goed ook.

The Offspring

De Amerikaanse Offspring bestaat uit dertigers die in het midden van de jaren negentig met ongecompliceerde en commercieel verantwoorde neo-punk een schreeuwbuis worden van de rebelse skatende en divende tieners. Ze maken de wereld gek met singles als "Self Esteem" en "Pretty Fly (for a white guy)". De oorsprong van de band ligt in Manic Subsidal, een groep uit Californië met zanger Doug Thompson, drummer Jim Benton, Greg Kriesel en Dexter Holland. In 1985 vliegt Thompson eruit, wordt Benton vervangen door James Lilja en neemt gitarist Noodles de plaats in van Dexter Holland, die de zanger wordt van de groep, die zich herdoopt in The Offspring.

De groep wordt redelijk populair in het zuiden van Californië en in 1987 verschijnt de single 'I'll Be Waiting' op Black Records, hun eigen platenlabel. Dat jaar vervangt Ron Welty drummer Lilja, die is uitgekeken op de groep, en krijgt The Offspring zijn definitieve bezetting. De doorbraak komt er in 1994 wanneer de single "Come Out And Play" een wereldwijde hit wordt. De jeugd wil dan nog maar een ding....meer Offspring. Door deze gekte verkopen ze een kleine tien miljoen exemplaren van het album "Smash". Op dit album staan de hits "Self Esteem", "Gotta Get Away" en "Come Out And Play". Hierna rammen ze de hitlijsten in met de singles "Pretty Fly (for a white guy)", "Why don't you get a job" en "The kids aren't allright". In 2000 wil de groep het album 'Conspiracy of One' nog voor de release volledig gratis aanbieden op haar website. Dat is echter niet naar de zin van platenfirma Sony die met een proces dreigt. The Offspring beseft dat een proces de release met twee jaar kan vertragen en besluit bij wijze van compromis alleen de single 'Original Prankster' op het net te zetten. Het duurt echter niet lang voordat het hele album op Napster te vinden is. Een ontwikkeling die de groep vooraf had voorspeld.

John Cale

John Cale was een van de grondleggers van The Velvet Underground en vanaf 1970 gerespecteerd soloartiest en producer (onder meer van Patti Smith, The Stooges en Squeeze). Hij wordt gerekend tot de avantgardisten van de (pre-)punkscene in New York en beperkt zich niet tot één genre.

Standing waiting for a man to show
Wide eyed one eye fixed on the door
This waiting's killing me, it's wearing me down
Day in day out, my feet are burning holes in the ground

Darkness warmer than a bedroom floor
Want someone to hold me close forever more
I'm a sleeping dog, but you can't tell
When I'm on the prowl you'd better run like hell
You know it makes sense, don't even think about it
Life and death are just things you do when you're bored
Say fear's a man's best friend
You add it up it brings you down

The Plasmatics

De Amerikaanse punkband The Plasmatics werd in 1978 opgericht in New York. De Plasmatics hebben veel gemeen met de Engelse tegenhanger Sex Pistols. Beide groepen speelden compromisloze keiharde muziek en zowel de Sex Pistols als de Plasmatics werden bedacht en neergezet door hun manager. De manager en bedenker van Plasmatics was een promotor van live-sexshows, Rod Swenson. Nadat Swenson als videoproducer betrokken was geraakt bij de punkscene, besloot hij zelf ook een groep op te richten.

Wendy Orleans Williams werd zangeres en stuntvrouw van de band. Zij zorgde voor het vermaak, terwijl Richard Stotts (gitaar), Jean Beauvoir (bas), Wes Beech (gitaar) en Stu Deutsch (drums) voor de muzikale achtergrond zorgden. De Plasmatics haalden regelmatig het nieuws. Soms werden enkele bandleden gearresteerd. Het debuutalbum van Plasmatics verkocht matig. De muziek van Plasmatics was metal en de teksten gingen voornamelijk over sex en moord. Ook de opvolgers konden geen genade vinden in de ogen van het publiek. Belangrijke albums van de Plasmatics zijn: "New hope for the wretched" (1980), "Beyond the valley of 1984" (1981), "Metal priestess" (1981) en "Coup d'etat" (1982).